EL FORO DE GALICIA

Los 50 artistas más interesantes de 2010

2010-12-31T06:54:00.000-08:00

Encontré información interesante para los amantes del ARTE

Diego de Giráldez

2010-11-22T16:08:00.001-08:00

Breogán Gómez de Giráldez Pérez

Es mi tío. No se porque a mi prima Guiomar Luz y a mi nos tira lo de pintar, quizás nos venga de familia, por parte de Diego. Pero hoy voy hablar de su excelente pintura, otros, quizás algún día, hablarán de la mía.

Diego de Giráldez, cuando pequeño, mostraba sus iniciales escarceos con carbones de la lareira de mi abuela –según me cuentan mis padres- o con lápices sobre rústicos papeles, aprendiendo -por sí mismo- esa primera disciplina del dibujo cuan a penas andaba, a la que se dedicó con gran vocación y empeño hasta llegar a poseer, años más tarde, un dominio perfecto en esa modalidad. Luego vino la pintura. Esa pintura que transcurre del realismo poético y la última pintura social a la invención de su movimiento NAS. Hoy está catalogado como el padre del nuevo realismo: Naturalismo, Abstracción, Surrealismo, donde ha encontrado una formula feliz para individualizarse en la que los motivos surrealistas, los motivos naturalistas y los colores, sobre fondos negros abstractos penetrados por intensa luz con predominio del rojo, grita alegremente una pintura viva, defuninada en superposiciones de colores enteros, casi uniformemente ordenada en todas las composiciones, armoniosas y pulcras. Creando una excelente obra artística, una buena pintura que obra sobre el espectador como mensajera de un abstracto y misterioso don de belleza. Así veo su pintura, llena de sensibilidad y de escondida pericia.

En 1975 hace su primera exposición en una sala de arte de Vigo, ciudad donde expondría ya regularmente, haciendo escapadas por las distintas provincias gallegas, hasta su traslado a Barcelona donde muy pronto reconocen su pintura los críticos y personajes del momento como: Dalí, Gala,…., luego viene Madrid: Santiago Amón, Ramón Faraldo, …, y de allí a su maratón por el mundo: Suiza, Francia, Italia (Roma, Florencia, …), el Vaticano,…., realizando exposiciones, trabajando, curtiéndose, asimilando y estudiando la pintura que en cada lugar se está realizando, sin perder su primario estilo ni abdicar de sus convicciones, hasta encontrar ese último estilo propio que diferencia su arte y que define su pintura actual. Luego llueven las propustas desde los distintos rincones del mundo y en España es seleccionado para la gran exposición Maestros del Realismo Español, para representar a España en el Bienal Internacional del Arte en Lisboa, …… y más recientemente fue elegido unos de los 50 mejores artistas del mundo, intermedio es invitado a representar al arte realista español contemporáneo en varios continentes.

Estoy de acuerdo con Santiago Amón cuando dice: “Giráldez es el padre de un realista diferente, es el pintor moderno más representativo, no solo, de Galicia…. Diego de Giráldez es ya uno de los grandes del realismo español contemporáneo... Realista exacerbado, donde encuentra la implicidad de su poesía… En su obra se reencuentra con lo intrínseco, con las cosas mismas, y las traslada a la faz incitante del lienzo con precisión lírica. Diego de Giráldez, sabe que el arte es absolutamente inseparable del oficio. Sabe también que el blanco más blanco nace de la explosión comunitaria de todos los colores, y que el negro más negro surge cuando la noche se apodera del fulgor del arco-iris... Pintor sorprendente, creó un estilo dentro de este nuevo realismo que denomina NAS (naturalismo, abstracción, surrealismo)...”

O con Ramón Faraldo:“Te confunde quien te llama realista, sino fueses más que eso yo estaría en otra silla, ¿A quien te pareces tú?. A nadie, que yo conciba. Tú te pareces a ti. ¿Y tú Cristo - Hombre? Insisto en esta obra de gran envergadura que ofrece una novedad dentro de la pasional tradición de las crucifixiones. Esa cruz, que nadie se ocupó de ella. Tú nos haces ver que ella no tuvo la culpa, que ella iba para mástil de barco, leña de lareira o pie de bandera, pero los hombres la condenaron a eso, a ser cómplice del deicidio. Y esto no lo vio nadie. Ni Valdés Leal, ni Grunewald, ni Salvador Dalí,... Si me preguntase ¿Qué cuadro debería incorporarse, ya, al Museo del Prado? Seguramente me respondería que “El Cristo Hombre de Diego de Giráldez…

En su obra se palpa la belleza y la armonía de un refinado intelectualismo. La mujer como pilar de la vida es una de las obsesiones en su obra pictórica figurando en muchos de sus cuadros; yo diría que habita en su pintura. Diego de Giráldez eleva a la mujer a elemento fundamental de muchas de sus obras donde las sorprende en actitudes cotidianas, la mayor parte de las veces, y otras llenas de intimidad: vistiéndose, leyendo, solitarias o callándose sus confidencias, pero siempre exaltándolas, dotándolas de magnificencias o con exquisitos idealismos hogareños o campesinos que forman parte de su poesía onírica. Como dice mi padre: “donde se respira el silencio y el del don de la ternura”.

Su obra responde a uno de los más exquisitos credos estéticos de nuestra época. Obra enérgica, profunda; con vigorosa visión realista y gran penetración psicológica, que el conocimiento de la anatomía y la pintura de retratos le ha enseñado. Por el estilo propio, por el NAS, y la distinción, ese aristocrático buen gusto y esa magnificencia cromática de sus pinturas, es por lo que Diego de Giráldez está considerado como uno de los más grandes pintores mundiales de nuestro tiempo.

Realizó numerosas exposiciones individuales, antológicas y colectivas, tanto en España como en la mayor parte del mundo (Portugal, Italia, Bélgica, Francia, Inglaterra... eso en Europa. También en el resto de continente: Asia, África, America…), y su obra, a parte de figurar en más de 140 Museos importantes de los dichos continentes, que para orgullo de Galicia está expuesta permanentemente como importante legado plástico de la historia reciente del pueblo gallego, y de un nuevo estilo pictórico dentro del realismo, y numerosísimas exposiciones privadas, ha sido estudiada exhaustivamente por numerosos y prestigiosos eruditos y críticos de arte ( Santiago Amón, Ramón Faraldo, Antón Castro, Francisco de Pablos, Armesto Faginas, Costa Clavell, Soletura, Sánchez Bargiela, Criville i Estraqui, Elorrieta, Panizo del Val, Rubio Moblot; García – Diego Pérez; Enrique Gómez; Sánchez García, Cuñarro, Mª Luisa Ilarri, Amiguetti Sánchez, Verdera Franco, Almodóvar Azorín, Fernando Franco, Berlanga, Osuna Ruíz, Gómez Vinardell, González Ortiz, Gavira, Pérez Calero, Sánchez Ruyz, ..., y otros tantos de distintos países sobre todo americanos) coincidiendo en la excelente calidad y en la fuerza y originalidad del fondo/forma de la obra en su conjunto.

Su obra general, por tanto, es el resultado, en un principio, de algunos cambios que en común poseen esa idagación interior a través de la perfección técnica. Su voluntad de estilo como padre del Realismo NAS se apoya en los dos pilares, social y estético, imprescindibles en un arte comprometido con el espacio/tiempo que el artista le ha tocado vivir en Galicia y España en particular y en distintos movimientos artísticos en el mundo en general; con sus gentes, sus problemas, su pasado histórico y cultural. Una conjunción artística que le aproxima y relaciona de alguna manera, desde lo pictórico, a ese realismo social-gallego concebido a tiempo por los narradores gallegos que elogiaron su arte: Álvaro Cunqueiro, Antón Fraguas, Carlos Casares, Filgueira Valverde, Fernández del Riego, García-Sabell, ...

Ahora Diego anda tan ocupado que echo de menos aquellos debates y clases en la casa de la abuela, que tanta huella han dejado en mi y que me sirvieron como una nueva forma, determinada, de entender la cultura y el papel del arte y del artista en la sociedad.

O Xilote

2010-06-03T02:32:00.000-07:00

O Xilote

En Parada de Achas (A Cañiza) oubo crímens importantes, o máis famoso deles foi o do Xilote, que recibíu este alcume por ter o pelo da coor da barba do millo. Dos datos sacados das diligencias e información que viron a luz naquel tempo, en 1932, se faia a seguinte información.

Historia do crimen do Xilote

O Xilote era natural e veciño da parroquia de Santiago de Parada, a súa casa era nas Poldras, número 111, onde tiña a propiedade dunha casa de planta baixa compartida coa súa irmán, duns 60 metros cadrados e con terrenos o Norte e camiño o Sur, mesmo entre a de Rosa Fernández o Este e a de Manuel Domínguez o Oeste, pero vivía na casa de María Antonia Pérez, na Cruz, número 95 (Os números, daquela, dos camiños empezaban a contar desde a concello, ou sexa desde o norte, desde O Cabo, e polo que se ve este camiño do Cabo estaba ven poboado hasta As Poldras). Cultivaba as leiras pertencentes a esa casa, da súa primeira muller, e algunhas de seu que lle quedaban nas Poldras e As Caldas (destas últimas a meirande parte eran de María Antonia e lindaban cás de Isolina Rocha Pérez –que vivía nas Caldas, número 104, e emigrou a América donde fican os seus descendentes- e as de Marcelino Vázquez). O Xilote, un home con bigote, sempre con sombreiro ou pucha e aínda que non moi alto, con certa elegancia e amante do bo viño. Era o terror das mulleres da parroquia de Parada. Home de toldada historia e de pouco recomendable conducta privada. Era carpinteiro e labrador. Nacera nas Poldras e tiña unha irmá chamada Redosinda que ficara na casa paterna, antes mencionada, e que co paso do tempo emigrara a América.

Estaba casado en segundas nupcias con Isaura González, veciña da parroquia de Luneda. O último matrimonio contraeuno o 9 de abril do ano de 1931.

Isaura, maltratada polo seu home -os veciños lembran que tamén a primeira muller o fora-, abandonou o seu cónxuxe aos seis meses de matrimonio, en setembro do mesmo ano, marchando a Lisboa, onde se contratou como serventa fuxindo do seu home, o Xilote, que estaba pesimamente conceptuado polos seus veciños debido á súa mala conducta.

O Xilote desapareceu o 14 de febreiro, día dos namorados, de 1932 da parroquia de Santiago de Parada, termo da Caniza.

A desaparición de Xosé Fernández foi advertida polos veciños o 15 de febreiro (1932). Os veciños que viron as portas da súa morada permanentemente pechadas mas tempo do normal decidiron formalizar a denuncia.

Nada se sabia del. Desde entón toda parroquia de Santiago de Parada estaba convencida de que fora asasinado e de que o seu cadáver fora sepultado nalgún sitio ignorado.

O Xilote vivía só e como pasaron horas e horas sen que a casa onde habitaba, (que era a da súa primeira esposa María Antonia Pérez, falecida en estrañas circunstancias -morte da que se lle acusou aínda que non se lle puido probar), se abrise, no vecindario xurdiu a natural alarma.

Cumpría descifrar a incógnita, pero, ¿quen se atrevía a forzar a porta da casa que, ao permanecer pechada, envolvíase en néboas de misterio?

Xosé Fernández Pérez “O Xilote” posuía animais de labor, ovellas e galiñas, nas varias cortes, que formaban parte integral da casa de María Antonia na que vivía. Os animais, mordidos pola fame e pola sede, comezaron a rebelarse no seu pecho. Muxidos e balidos desesperados encheron os ámbitos da aldea.

Os veciños, entón apiadados polos sufrimentos daqueles animais, decidíronse a actuar. E unha comisión trasladouse desde Santiago de Parada ata A Caniza, para denunciar o que ocorría ante o Xulgado.

Ante a denuncia, o Xuíz de Instrucción da Caniza trasladouse a Santiago de Parada.

Era indubidable que ao Xilote lle pasaba algo. Seguramente estaba morto dentro dos muros que lle serviron de casa. Imposible, de estar vivo, que non saltase do leito a demandar auxilio para si e coidado para os seus animais, despois de tantas horas transcorridas.

Chegou o Xulgado

O Xuiz entrou polo camiño que da acceso a vivenda do Xilote e a bodega de Joaquina -camiño compartido, que ten aceso a súa vivenda, número 95, por a porta da cociña e por a porta do cuarto do Este, e a bodega da veciña Joaquina Márquez Fernández, número 96, que fica no baixo, no Norte, desa casa-, abriu o portelo colocado entre as dúas columnas pertenecentes a casa do 95, feitas con pedras, que da entrada os pequenos resíos do Xilote, que ten o Sur -entre o camiño compartido que separa da casa da Joaquina e as paredes do sur e o Este da súa casa-, e de alí pasaron a porta da cociña por a que se entra a casa do Xilote, que foi franqueada.

A casa estaba baleira. Toda en orde. Pero o Xilote desaparecera como por arte de maxia.

Dos animais fixéronse cargo os veciños, uns tal Antón, os que lle permitiron seguir utilizando unha das cortes, a que queda na veira do camiño público o Oeste, e o alpentre que queda na outra veira, mentras non aparecera o Xilote ou se fixera cargo dela os heredeiros ou os que autorizara o Xuiz, e da casa e fincas que non vendera, case na súa totalidade pertencían á súa primeira esposa, ao non ter esta herdeiros directos, llas encargou o Xuíz ao veciño Ramón Pérez Lorenzo, alcalde pedáneo naquel tempo. Este e o Xuiz, co paso do tempo, pasáronllas a veciña Carmen Pérez Martínez, familiar directa de María Antonia Pérez, para que esta levantase o embargo da contribución e poidera facerse cargo delas, o mesmo pasou co capital da súa irmá Redosinda que, ausente no estranxeiro, seica lle levantou o embargo da contribución -dunha pequena parte da casa nas Poldras, indivisa cá do Xilote, e un par de veigas por As Poldras e Caldas- outro veciño, un tal Guillermo Cerqueira. E comezaron as pescudas para buscar a Xosé Fernández Pérez “O Xilote”.

Transcorridos dous meses desde que aconteceu o relatado, as pescudas efectuadas nese lapso de tempo non deran o menor resultado.

O Xilote non aparece nin se atopou a menor pegada da súa presencia na bisbarra.

Se cadra uns interrogatorios xeitosos fixesen que algúns veciños aportasen razóns ou motivos nos que basear as sospeitas que teñen de que o Xilote foi víctima dun crime.

Os veciños de Santiago de Parada non se resignan a que fique impune un feito deste calibre e están dispostos a axudar á acción da xustiza.

Os aldeáns están persuadidos de que Xosé Fernández morreu a man airada e teñen a convicción de que o autor ou autores do crime enterraron o cadáver para borrar as pegadas do delicto. As xentes non se explican como a xustiza non esgota todas as posibilidades para pór en claro o misterio en que aparece envolto o asunto.

Pero os aldeáns, debido a ese ancestral temor de “andar na xustiza” son excesivamente parcos nas súas manifestacións á Garda Civil, que continúa as pescudas para aclarar o feito, pero o hermetismo absoluto dos labregos faino complicado.

Se os campesiños dixesen aos gardas algo que entre eles din ao falar da desaparición do Xilote, a estas horas se cadra estivese o misterio aclarado.

Hai quen di que na véspera Xosé Fernández estivo na parroquia de Luneda, pertencente ao termo da Cañiza e limítrofe da de Parada. A tarde do 14 de febreiro e se cadra parte da noite pasouna o Xilote na taberna que en Luneda posúe Xosé Alonso, xogando con dous individuos, un deles veciño de dita Luneda e o outro da freguesía de Mourentán.

Carta de persoa veciña que nos merece absoluto crédito e cuxo nome non é preciso pór ao aire, dinos: "Si, cónstame por razóns obvias, que o 14 de febreiro último, domingo de piñata, o Xilote ocupouse ata as dúas da tarde en enxertar froiteiros dun veciño da Cruz, familiar da primeira muller de Xosé, …..

Ás tres da tarde o Xilote encamiñouse cara o lugar de Veiga de Chan, acompañado de "A Farrapeira", que era amante do suxeito misteriosamente desaparecido.

"A Farrapeira" estivera a esperar polo "Xilote" nun camiño que hai preto da casa na que vivía o presunto asasinado; e segundo declara unha veciña que falou con aquela, o desaparecido abandonou a casa da súa amante o citado 14 de febreiro á posta do sol, sen lle dicir qué rumbo se propoñía tomar".

Chegou a saberse de fidedigna procedencia, que a bo seguro o Xilote non camiñaba o 14 de febreiro, vestido con roupa de faena e calzando zocas, como se deixou dicir, cara a parroquia de Luneda, iso fora o día antes, e motivo de confusión de datas, cando estivo na taberna de Xosé Alonso.

E sábese máis. Sabemos que días antes de se ter eclipsado, o Xilote traballara como carpinteiro en casa do Cristovo, de onde saía con sol en rota cara a súa morada.

Neses días o Xilote daba mostras de preocupación. Semellaba temer algo. Procedía como se presentise que o ameazaba un grave risco. E tan é así que eludía o paso polos piñeirais de Paralonga, como se recease dun atraco ou de cousa peor.

Antecedentes de interese

O asinante dunha carta, veciño e home de recoñecida honorabilidade, non cre que o Xilote fose asasinado na Parroquia de Luneda, pois ninguén, en contra do que se dixo, asegura que o viu nela ou nas súas inmediacións o 14 de febreiro.

Cre mellor que seica o suposto asasinado fose atraído a determinada casa na freguesía de Parada, onde o mataron.

Entendemos, -dinos o asinante da carta- que as pescudas para dar luz a este tenebroso asunto deben iniciarse no sitio onde se supón desapareceu a presunta víctima.

E como o Xilote, segundo os indicios máis dignos de crédito, desapareceu entre os lugares de Veiga de Chan e As Poldras, o fío para desenvolver o intricado enigma hai que tomalo aí.

Traspasamos esta información ao Sr. Xuíz da Caniza, quen quizais vexa nos datos, que aquí se aportan, materia para unha actuación eficaz na obra de dar cumprida satisfacción a un numeroso continxente de veciños que non se resignan a que, por non esgotarse todos os medios de investigación que son factibles á xustiza fique impune un crime que é causa de inquedanza funda e xustificada alarma nesta Bisbarra.

Meses despois, no mes de xullo, as xestións da Garda Civil, dirixidas polo Capitán Escobar deron por resultado o achado do cadáver. O Xilote foi asasinado por unha muller.

Cando xa se cría, dado os meses transcorridos, que o suceso habería de se esvaecer nesa nube que coa complicidade do tempo forman no ambiente rural. os temores dos campesiños a "andar na Xustiza”, o Capitán da Garda Civil de Vigo, don Alfredo Escobar Hortas trasladouse, comisionado, á Bisbarra escenario do presunto crime, decidido a pór en claro o asunto.

Alá, auxiliado polo Oficial don Alfredo Velay, o Cabo don Manuel Gil Galindo -manda o posto de Teis e emprestara os seus servicios na Cañiza- e varios números, o señor Escobar realizou denodados traballos durante tres días e o maior dos éxitos coroou os seus esforzos.

A xestión da Garda Civil deu por resultado, como antes dixemos, o achado do cadáver de Xosé Fernández e a descuberta do autor – autora, pois é unha muller- do crime.

Cando o Capitán Escobar, coa forza ás súas ordes, chegou á parroquia de Santiago de Parada, escenario do crime, dirixiu as súas actuacións con miras ás "Farrapeiras".

As lerias dos veciños sinalaban diversas pistas. A maioría destas dirixíanse cara lugares moi arredados da parroquia de Parada.

De entre todas, a Garda Civil decidiuse pola pista que marcaba como autoras ás "Farrapeiras”. Un estudio de antecedentes e circunstancias, decidiu ao Capitán Escobar a seguir esta rota e o éxito inmediato sancionou os seus traballos.

A base desta pista era a certeza dunha referencia que afirmaba como o Xilote entrou o 14 de febreiro, á tarde, na casa de Consolo e Perfecta Estévez.

O Capitán Escobar practicou un rexistro na casa de Consolo Estévez (a) Farrapeira e a súa filla Perfecta, esta de 28 anos. Consolo fora querida do Xilote antes e durante o matrimonio deste con María Antonia Pérez. Desta relación din, sen que se sepa a ciencia certa, que tiveron un fillo chamado Manuel que emigrou e durante o seu segundo matrimonio con Isaura González, de Luneda, o "Xilote" cambiou de querida á nai, Consolo, pola filla, Perfecta. Fai catro anos, Xilote e Perfecta, filla da Consolo, entaboaron relacións íntimas, que continuaban. A Perfecta ten dúas fillas, unha de seis e outra de catro anos, algúns veciños, poucos, din que a última é filla do Xilote. Está solteira.

A clase de vida que facía o Xilote era causa de que todos os veciños o considerasen un suxeito francamente indesexable.

Efecto dese rexistro foi atopar, soterrado, na corte da casa, sita no lugar de Veiga de Chan, o cadáver do desaparecido.

Estaba sepultado a uns dous palmos de profundidade, no parte dos cochos, cunhas pedras a flor de terra. Descuberto o cadáver, foi relativamente fácil achar a criminal.

O hábil interrogatorio ó que foi sometida Consolo Estévez polo Capitán Escobar, fixo que dita señora se confesase autora do asasinato. Consolo declarou que deu a morte ao Xilote espetándolle un golpe na cabeza cunha eixada. Xosé faleceu.

No curso de todas estas dilixencias, Consolo daba mostras dunha serenidade arrepiante. Presenciaba a escavación con tranquilidade asombrosa. E viron, inconmovibles, como os restos da víctima saían do foxo que elas cavaran na corte.

Un detalle dará idea da serenidade da Farrapeira. Xa desenterrado o cadáver e posto no camiño, Consolo pasou varias veces sobre os restos, sen inmutarse .

O cadáver do Xilote apareceu co cranio completamente estragado e en total estado de descomposición. Sobre el estaba a chaqueta e a pucha de viseira. A chaqueta é negra cadrando coa declaración dos veciños. Non apareceron as zocas que o Xilote calzaba. Tampouco se acharon a machada que usou para partir leña nin as tesoiras que empregou nas faenas de podar.

Mentres tanto Perfecta, aproveitando os minutos en que os gardas realizaban os traballos de escavación, e co pretexto de ir dar o xantar ás súas fillas, desapareceu.

En todo o día do venres non foi vista Perfecta. Era preciso detela e o Capitán Escobar dispensou este servicio. A este efecto na madrugada do sábado dividiuse a forza da Garda Civil en varios grupos para percorrer a bisbarra.

¿Como se cometeu o crime?

En torno aos motivos do crime, ademais da versión procedente das declaracións feitas por Consolo e Perfecta Estévez -as autoras- circulaba a versión de que ao Xilote o mataron para lle roubar unhas 350 pesetas que se dicía levaba consigo, suma procedente dunhas vendas de fincas compradas para Carmen Pérez e da que só se desprendera dunha pequena parte para pagar débedas.

Pero contra a suposición de que o roubo fose móbil do crime, está o feito de que a "Farrapeira" nai, pediu emprestadas, a pouco da desaparición do Xilote 25 pesetas e ademais escribiulle ao fillo ausente en demanda de diñeiro para atender ás súas necesidades.

Como a xente lle falase ás "Farrapeiras" (nai e filla), da desaparición do Xilote, elas contestaban con evasivas.

Por fin, chegouse a convencelas de que puxesen o feito en coñecemento das autoridades; e as "Farrapeiras" non vacilaron en ir Á Cañiza, para dar parte ao Xuíz da desaparición do Xosé Fernández.

Transcorreran nove días desde o día en que se consumara o crime.

Cando Consolo e Perfecta Estévez compareceron ante o Xuíz a denunciar a desaparición do Xilote, a nai, que levaba a palabra, explicouse así: O Xilote estivera a traballar na casa dela o domingo de Piñata, de alá marchou antes da posta do sol, manifestándolles que se ía porque tiña que ventilar un asunto e que ventilado que fose tornaría para atar as viñas.

Engadiu que con anterioridade ela o disuadira de certos propósitos que o Xilote abrigaba; pero entón non o puidera conseguir.

Dixo tamén que o Xilote marchou sen lle facer ningún encargo, o que semellaba indicar que voltaría pronto; pero como os días transcorrían sen ter coñecemento del, acudía para denunciar a súa desaparición.

A última tarde do Xilote

Os veciños de Veigadechan, Xoán Álvarez Gómez e Francisco Gil Novoa, emprestaron ante o Capitán Escobar declaracións que tiveron positiva eficacia na descuberta do crime.

Dixeron que o 14 de febreiro, á tarde, viron o Xilote na morada das "Farrapeiras".

Xosé Fernández apañaba vimes preto da casa e ao pasar eles dixo ao Álvarez que lle axudase para acabar máis pronto. Álvarez negouse para non estragar unha tesoira de poda nova.

Mais tarde vírono no mesmo sitio, partindo leña.

Anoitecía e oíron que a Perfecta lle dicía ao Xilote que había que cortar unhas varas para unha parra, contestando o interfecto que se facía noite e era mellor deixalo para outro día.

Ela insistiu e o Xilote e a Perfecta marcharon a cortar as varas, de onde terían que tornar xa de noite.

Engadiron Álvarez e Xil que o Xilote vestía de negro ou de escuro.

Estas declaracións contradicíanse coas feitas xa polas “Farrapeiras”, as que aseguraban estivera o Xilote ata a noite na súa casa, que mandara buscar viño e que vestía unha chaqueta gris.

Esta contradicción nas declaracións foi o que, ao parecer, decidiu ao Capitán Escobar, a buscar o cadáver na casa das “Farrapeiras” e conseguir o éxito xa sabido.

Respecto á forma en que se cometeu o crime, temos que aternos, por non haber testemuñas, ao declarado por Consolo e Perfecta Estévez.

Das dilixencias practicadas pola Garda Civil, resalta que o asasinato do Xilote se cometeu na forma seguinte:

O 14 de febreiro, despois do traballo, o Xilote estivo como unha media hora máis na morada das "Farrapeiras".

Fíxose consumo de viño e semella ser que o Xilote pegou á Perfecta, porque esta se resistía a certas salvaxes proposicións do seu amante.

O Xilote, fracasado nos seus bárbaros propósitos, marchou da casa irritado.

Pero, á media hora, volveu. As mulleres negáronse a franquearlle a porta, temerosas del, mais o Xilote non desistía da súa pretensión de entrar.

Convencido de que non lle abrirían, Xosé Fernández decidiuse a entrar por unha xanela que dá á cociña.

Cando a escalaba e se botaba inclinado cara dentro, para irromper na vivenda, Consolo, armada cunha eixada, asestoulle un golpe na cabeza e o Xilote caeu sobre o chan da cociña, con vida e non morto. Entón Perfecta rematouno a golpes de machada.

Daquela veu a tráxica e arrepiante faena de dar sepultura ao cadáver. Esta manobra realizouna Perfecta soa, na corte, cavando a foxa coa mesma eixada que empregara Consolo para lle dar o primeiro golpe. Xa de madrugada, acabou a súa tétrica tarefa, indo deitarse .

Consolo e Perfecta non cadraron plenamente nas declaracións emprestadas. Isto fai presumir que non dixeron toda a verdade ou que algunha delas a falseou, en todo ou parte. Sexa como fose a forma en que foi morto o Xilote, o crime foi descuberto gracias ao traslado, en comisión, do Capitán Escobar e a súa equipa Á Cañiza.

LA ÚNICA GRAN SALA DE BAILE POPULAR QUE QUEDA EN VIGO ES LA PALMERA

2010-01-15T11:27:00.000-08:00

Con el fin de que se adapte la Sala de Fiestas LA PALMERA para mayor comodidad de las personas de la tercera edad y para personas discapacitadas se ha creado un importante grupo, de más de un tres millares de personas, que se autodenominan “AMIGOS DE LA PALMERA” y que con espíritu joven reclaman que se acaben cuanto antes las obras de adaptación y se abra la sala para evitar tener que trasladarse fuera de Vigo para disfrutar de un baile. Este grupo de amigos de La Palmera está apoyado por diversas asociaciones importantes de la ciudad, entre otras muchas, por la Federación Viguesa de Peñas Recreativas El Olivo, por la asociación de calidad de vida y tercera edad ACUDECO, por la asociación cultural GRAN VIGO, por el Grupo de Ecología Científica GECMA, por asociaciones de discapacitados, por asociaciones y comunidad de monte de Cabral, por la Asociación de Vecinos de Lavadores, etc., etc.

En estos tiempos de crisis la reapertura de salas de fiestas históricas son un hecho, muestra cómo en Galicia, en cada municipio, los locales con orquesta vuelven a estar de moda entre jóvenes y mayores.

Las salas de fiestas resurgen de sus cenizas en los distintos puntos de Galicia y las orquestas vuelven a copar unos espacios que comenzaron a abandonar a principios de los ochenta eclipsadas por los ritmos que marcaban los pinchadiscos. Solo algunas de esas salas de bailes: como La Palmera, en Vigo, La Flor, en Montouto, Lenon, en A Estrada, El Globo, en Betanzos,..…., lograron sobrevivir al cambio. La Palmera la más grande y cómoda, con infinidad de mesas, que es ahora la decana de las salas de fiestas gallegas, piensa reanudar su actividad después de la adaptación que han solicitado al Concello de Vigo para inaugurar su nuevo look después de casi un siglo de actividad, desde su apertura allá por 1920, tiempo en el que no le ha fallado nunca a su público. Hay familias en el barrio de Lavadores, que se conocieron y formaron en esta sala de fiestas, que están deseosas de que se terminen cuanto antes sus obras, e incluso sus hijos también. Algunos nos dicen que, “las orquestas, cuando suben al escenario, nos reconocen. Nos llaman por el nombre o nos dedican canciones. Por ahora tenemos que conformarnos con ir a Pontevedra, a La Luna, que también es grande y cómoda pero nos queda un poco lejos para nuestra edad”.

En Vigo existían salas de baile de “todos los colores” y tamaños, aunque las más importantes eran Las Cabañas y La Palmera. Esta última autorizada por las distintas administraciones y por la AGRUPACIÓN DE SALAS DE BAILE Y DISCOTECAS, como Sala de Baile, según se puede comprobar en el Registro Histórico Provincial, en la página nº 3 de ENTIDADES EN POSESIÓN DEL CARNET DE EMPRESAS RESPONSABLES Y DEBIDAMENTE AUTORIZADAS, a nombre de D. Fernando Echegaray Villar, Sala La Palmera, Ramón Nieto-Barreiro, Vigo. Por estas salas pasaron cantidad de orquestas de la época, como Radio Vigo, Florida, Estrella del Jazz, El Chacal, Poseiro, Bastos y otras muchas que marcaron una época importantísima en nuestra ciudad. Orquestas y Salas que han sido hitos en la historia de la diversión y el ocio de nuestra ciudad.

LA PALMERA

Si una de las salas de baile merece destacarse, en Vigo, con especial morriña y cariño, y que es la única que se mantiene en pie tal y como era desde principios del siglo pasado hasta la actualidad, y en perfecto estado, ésa es La Palmera, quizá la más grande entre las grandes. Autorizada por el Concello de Lavadores, en la antigua carretera de Villacastín a Vigo, actualmente Avenida de Ramón Nieto, abría las instalaciones cuando comenzaba a andar el siglo XX, funcionando con una pista al aire libre y dos salas bajo cubierta, con generosos servicios para damas y caballeros, siendo su segundo propietario, a partir de 1940, D. Augusto Echegaray Davila que amplió el salón principal de baile, ya como avenida de Ramón Nieto, donde se conserva tal cual, quedando conformada, dentro del parque de recreo, por una pista cubierta de unos 800 metros cuadrados, otra también cubierta de 300 metros, los servicios de 100 metros, una entrada de 62 metros cuadrados, unos almacenes al lado de la entrada de unos 250 m, varias salidas de emergencia a la Calle Fuente Oscura, a Ramón Nieto y a un jardín o pista al aire libre de más de 1000 metros cuadrados, en la parte trasera, a parte de otras dependencia . En la actualidad se conserva en perfecto estado con sus oficinas, barras, escenario, camerino, baños, pistas de baile, accesos para minusválidos, vestuarios, guardarropas, varias salidas de emergencia, etc, EN UN INMUEBLE DE PLANTA BAJA DE USO EXCLUSIVO, después de la adaptación realizada en 1971, supervisada por el arquitecto D. Alberto de Cominges Molina . En la parte trasera aún se conserva la palmera que da nombre a esta sala.

La Palmera autorizada por Gobierno Civil de Pontevedra, encargado de las autorizaciones de actividades en base a Reglamento de Espectáculos Públicos, a abrir los miércoles, jueves, domingos y festivos, vienen realizando bailes de fin de año, fiestas de reyes y algunos otros festejos, mítines y celebraciones de empresas y colectivos sociales como por ejemplo los realizados por: los empleados de Citroën, B 52, etc, etc, en los años 1999, 2000, 2001, etc. Pero los Amigos de La Palmera, los vecinos de Lavadores y distintos colectivo pretenden que después de la adaptación solicitada se habrá cotidianamente.

Sobre esta Sala aparece una anotación en la Guía General del Comercio de 1943, como Jardín de Recreo junto a Las Cabañas, La Cruz Blanca y otros. A partir de los años 60 fueron sus hijos Augusto y Fernando Echegaray Villar quienes la administran. Como dato podemos decir que esta Sala era la que más contribuía en el Gremio Local de Salas de Baile con 146.072.- pesetas, siendo la que menos cotizaba La Florida con 5981 pesetas. Al mismo tiempo La Palmera que llegó a tener en nómina, aparte de los camareros y demás empleados, 6 músicos hasta los años 80, cotizaba al impuesto del 5% sobre espectáculos públicos 23.885.- pesetas.

Como anécdota decir que también recibió alguna multa. En 1935 el Inspector Técnico del Timbre, D. Manuel Colmeiro y Rey, multó a la Sala de Fiesta La Palmera con 12,20 pesetas.

AMIGOS DE LA PALMERA nos comentan que: “creemos que las salas de baile mantuvieron un protagonismo social y fueron una enseña de tal magnitud que es necesario restablecer. Un gran número de vigueses que disfrutan de su juventud de plata lo están demandando y se sienten huérfanos sin estos espacios donde departir, donde bailar, donde preguntarse por su tos, donde mantener contactos con sus amigos, sus colegas de toda la vida, un lugar donde algunos se enamoraron y otros esperan volver a hacerlo, porque se sienten vivos y no quieren cerrar la historia de su vida apalancados en sus casas, muertos en vida junto al brasero de la mesa camilla, con el vago recuerdo de los buenos tiempos diluyéndose. Vigo y estos vigueses merecen que se recuperen las salas de baile de los mayores, de los menos mayores, de todos los que se quieren divertir de manera sana, con respeto y decoro”.

Para ello piden a voz en grito que el alcalde y el Concello de Vigo presionen para que cuanto antes se hagan las adaptaciones necesarias y se vuelva a abrir LA PALMERA, tal y como es, en las mismas instalaciones, con el mismo aforo y espacio sin que se impida la vuelta a la actividad de este lugar de ocio entrañable, tan solicitado y extrañado ahora, al ser la única sala antigua que queda en pie. Y según nos comentan los mayores del barrio “el único espacio que se adapta a nuestras necesidades y que además ayudaría a la reactivación de la vida social y económica del barrio”.

30 PERSONAJES GALLEGOS

2009-01-23T02:52:00.000-08:00

Los distintos colectivos gallegos votan a 30 personajes por sus méritos y virtudes con el fin de reconocer sus esfuerzos personales.

MARÍA JOSÉ CARIDE, ELENA ESPINOSA, NELLY MARÍA PÉREZ GIRÁLDEZ, PATRICIA PÉREZ, LOLA VILLARINO, TERESA TÁBOAS, CARMELA SILVA, ENCARNA ÁLVAREZ GARCÍA, CORINA PORRO, ELENA GONZÁLEZ SÁNCHEZ. MICHEL SALGADO, CARLOS NUÑEZ, BORJA OUBIÑA, BREOGÁN GÓMEZ-GIRÁLDEZ PÉREZ, MARÍA CASTRO, JONATHAN PEREIRA, FRANCISCO ARAÚJO CASTRO, MARÍA VILLARAVIZ GOBERNA, MARÍA JESÚS SARABIA GARCÍA, HERNRIQUE MACÍAS CAMBRA, DIEGO DE GIRÁLDEZ, LAXEIRO, MANUEL COLMEIRO GUIMARÁS, JOSÉ CASTILLO CASALDERREY, ÁNGEL SEVILLANO ESTREMERA, FRANCISCO LEIRO LOIS, ARTURO SOUTO FEIJOO, ANTONIO DURÁN “MORRIS”, ALBERTO COMESAÑA Y ANTÓN REIXA, son los 30 personajes gallegos más votados por la ciudadanía.

Esta fue una iniciativa de El Grupo de Ecología Científica de Galicia con el fin de que sea la propia ciudadanía, a través de sus organizaciones cívicas, las que propongan a las personas que crean que merecen un reconocimiento a su esfuerzo y servicio, han pedido la participación de todas ellas y recopilado los datos y propuestas que le han enviado desde las distintas asociaciones los agentes sociales, de igualdad, culturares, deportivos, de juventud, sindicales, ecologistas … y económicos de Vigo y Galicia, que han colaboran enviando CIENTOS DE CORREOS-E con los datos para realizar una selección de los más votados y exponer una semblanza de cada uno de ellos.

De esta forma muestran un escaparate de jóvenes vigueses de nacimiento hechos a sí mismos, mujeres que habitan en Vigo y que a base de mucho esfuerzo han conseguido una especial relevancia y artistas e intelectuales gallegos que cuentan con méritos suficientes para figurar en el blog creado al efecto y que trata de dar a conocer estos importantes personajes, del "sondeo" efectuado se han recopilado los currículos de los personajes más votados por los distintos colectivos para realizar las semblanzas que publican, basadas en sus méritos y virtudes con el fin de que sea, y lo es sin duda, un homenaje a sus esfuerzos personales.

Piden que en caso de que algún colectivo aún no haya enviado sus candidatos puede hacerlo enviando un breve currículum y los méritos así como una foto a: gecma@elgranvigo.net

Para ver las semblanzas de los más votados hasta el momento pinchar en: PERSONAJES GALLEGOS

GECMA ABRE LA PARTICIPACIÓN CIUDADANA PARA HOMENAJEAR EL ESFUERZO DE LOS JÓVENES, MUJERES E INTELECTUALES

2009-01-16T05:52:00.001-08:00

El Grupo de Ecología Científica de Galicia con el fin de que sea la propia ciudadanía, a través de sus organizaciones cívicas, las que propongan a las personas que crean que merecen un reconocimiento a su esfuerzo y servicio, hemos pedido la participación de todas ellas y recopilado los datos y propuestas que nos han enviado desde las distintas asociaciones los agentes sociales, de igualdad, culturares, deportivos, de juventud, sindicales, ecologistas … y económicos de Vigo y Galicia, que han colaboran enviándonos CIENTOS DE CORREOS-E con los datos para realizar una selección de los más votados y exponer una semblanza de cada uno de ellos.

De esta forma mostramos un pequeño escaparate de jóvenes vigueses de nacimiento hechos a sí mismos, mujeres que habitan en Vigo y que a base de mucho esfuerzo han conseguido una especial relevancia y artistas e intelectuales gallegos que cuentan con méritos suficientes para figurar en este blog que trata de dar a conocer estos importantes personajes, de este "sondeo" se han recopilado los currículos de los personajes más votados por los distintos colectivos para realizar las semblanzas que a continuación se publican basadas en sus méritos y virtudes con el fin de que este sea, sin duda, un homenaje a sus esfuerzos personales. y al mismo tiempo las damos a conocer a los distintos medios por si son de vuestro interés.

En caso de que algún colectivo aún no haya enviado sus candidatos puede hacerlo enviando un breve currículum y los méritos así como una foto a: gecma@elgranvigo.net

Para ver las semblanzas de los más votados hasta el momento pinchar en: VER SEMBLANZAS DE PERSONAJES VIGUESES Y GALLEGOS: PROPUESTAS

O COMPLEXO HOSPITALARIO UNIVERSITARIO DE VIGO CELEBRA A XIX REUNIÓN GALEGA DE DIÁLISE PERITONEAL CONTINUA AMBULATORIA

2008-12-08T04:29:00.000-08:00

 Na actualidade, no Hospital vigués trátanse a 26 pacientes –un 38 por cento do total de dializados- cunha técnica substitutiva da función renal, que é realizada polo propio paciente no seu domicilio, o que supón unha taxa superior a media española que é dun 20 por cento
 Medio cento de especialistas debaterán sobre a evolución comparativa de cada unha das modalidades de diálises, a hemodiálise e /ou a diálises peritoneal continua ambulatoria

Vigo, domingo 7 de decembro do 2008. O próximo venres, dia 12, terá lugar no Salón de Actos do Hospital Xeral de Vigo a XIX Reunión Galega de Diálise Peritoneal Continua Ambulatoria (DPCA). A esta reunión, organizada polo Servizo de Nefroloxía do Hospital Xeral do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, asistirán máis de medio cento de especialistas, tanto médicos como profesionais de enfermaría de Galicia, Asturias e Portugal que debaterán sobre Diálises Peritoneal y/o Hemodiálises; isto é, debaterase fundamentalmente sobre a evolución comparativa en cada modalidade de diálise. Ademais, contarase coa presenza dun conferenciante invitado, Vicente Pérez Bañasco, do Complexo Hospitalario Universitario de Jaén, cunha ampla e recoñecida experiencia neste tema.

A diálise é o procedemento polo que se depuran as substancias residuais do metabolismo cando os ris enfermos non son capaces de eliminalas e adquiren niveis tóxicos no organismo. Existen dous tipos de diálises: hemodiálise e diálise peritoneal. En ambos casos se precisa dunha membrana a través da que se filtran e eliminan as referidas sustancias residuais ou tóxicas. Mentres que na hemodiálise esta membrana é artificial, na diálise peritoneal é a propia membrana peritoneal do paciente, localizada no abdome, a que se encarga da función depuradora.

Para facer hemodiálise é necesario acudir a un centro hospitalario cada dous días a conectarse durante tres ou catro horas ao “ril artificial” ou máquina de hemodiálise. Para realizar a diálise peritoneal colócaselle ao paciente un pequeno catéter na cavidade peritoneal que lle permite realizar o tratamento no seu domicilio. Este procedemento para limpar o sangue debe realizarse tres veces ao día durante 20 minutos aproximadamente, na casa, e acomodando o horario á vida do paciente, polo que facilita o normal desenvolvemento das súas actividades diarias, así como unha maior integración social no seu entorno habitual e no seu lugar de traballo.

Dúas modalidades de diálises
Segundo o xefe do Servizo de Nefroloxía do Xeral, Luís González, “ambos tipos de diálises, a hemodiálise e a peritoneal, teñen vantaxes e inconvintes; o momento de inicio da diálises é decisión médica segundo a condición da enfermidade renal avanzada; unha vez descartadas algunhas das situacións que puideran excluír a posibilidade dun dos tipos de diálises, se lle ofrece ao paciente, tras unha completa información, a posibilidade de elixir entre as dúas modalidades. Se ben unha elección inicial axeitada contribúe a un mellor prognóstico, segundo a evolución do paciente é posible cambiar de tipo de diálises.”

Máis calidade de vida
Na actualidade, o servizo de Nefroloxía do Xeral controla a 69 pacientes con insuficiencia renal que están obrigados a dializarse: destes, 43 se hemodializan e 26 seguen a Diálise peritoneal. Esta taxa de pacientes que se dializan nas súas casas, que neste hospital acada porcentaxes próximos ao 40 por cento, é unha das mellores dos hospitais do noso entorno, superior aínda ao conxunto de España que é dun 20 por cento .

En xeral, Galicia é unha das Comunidades que presenta unha das taxas máis elevadas en canto a pacientes controlados a través deste programa ambulatorio.

Segundo Luís González “a Diálise peritoneal incide fundamentalmente na mellora da calidade de vida do paciente xa que lle permite recibir o tratamento sen afastalo do seu entorno socio familiar, cunha maior liberdade de acción e de movementos, sen necesidade de ter que conectarse a unha máquina durante catro horas cada dous días como acontece coa hemodiálise”.

Diálises mentres dormen
Outra modalidade que supón un gran avance nas técnicas substitutivas da función renal é a diálises dos pacientes mentres dormen. Na actualidade, a Unidade de Diálises do Hospital Xeral trata a cinco pacientes que, grazas a unha cicladora automática que realiza a función dos riles, se dializan mentres durme.

A cicladora é unha máquina cun microprocesador programado para subministrar ciclos de tratamento que non require ningunha atención especial por parte do paciente, só un período de aprendizaxe.

El PSOE en Galicia reducirá la distancia con el PP de Alberto Núñez Feijoo, que sigue como más votado aunque pierde 3 diputados

2008-12-07T06:29:00.000-08:00

El BNG resiste y sube seis décimas manteniendo los mismos escaños y su suma con el PSOE supera a los 'populares'

El PP de celebrarse ahora las elecciones lograría mantenerse como el partido más votado en Galicia pese a que sufrirá una pérdida considerable de votos lo que supone un retroceso de 3 actas en cuanto al porcentaje de apoyos que había conseguido Fraga Iribarne en las últimas elecciones autonómicas, que rentabiliza en su mayor parte el PSOE, que sube 2 diputados. Por su parte, el BNG logra mantener los sufragios conseguidos en las anteriores elecciones y aumenta unas décimas que no le servirán para conseguir el aumento de actas. El tercer diputado en discordia, que pierde el PP, puede ir a la posible coalición formada por Rosa Diez con Cidadáns, algunos pequeños grupos locales y el PSR. .

Así, a unos meses de las elecciones autonómicas, el PSOE conseguirá en Galicia reducir la diferencia de apoyos respecto al PP y mantener el gobierno gallego.

Pese a un importante avance en número de votos del PSOE no conseguirá llevarse más que 2 diputados de los populares y los nacionalistas consiguieron retener sus actuales actas con lo que el gobierno bipartito actual saldrá fortalecido.

EL MEJOR RESULTADO DEL PSOE.

El porcentaje de apoyos del PSOE supone un resultado histórico para los socialistas en las autonómicas rentabilizando la caída del PP que logra mantenerse como lista más votada, pero con un fuerte retroceso que provocará el trasvase de dos diputados para los socialistas y uno más a dilucidar. Incluso perderá votos en circunscripciones que hasta hace poco eran tradicionales viveros de votos de los populares

A poco tiempo de las elecciones autonómicas, con este sodeo telefónico de EL Foro Metropolitano se puede decir que los socialistas consolidan el cambio político en Galicia decidido por las urnas en junio de 2005. De esta forma, la suma de socialistas y nacionalistas asciende a 40-41 diputados, lo que supone la septima vez consecutiva que PSdeG y BNG superarían juntos al PP después de que las municipales de 2003 fuesen la primera cita con las urnas en la que los partidos de izquierdas en Galicia superaron a la derecha.

Así, las municipales de mayo de 2007 fueron la primera cita electoral tras casi dos años del acceso del bipartito al Gobierno gallego y supusieran un serio revés para el PP, que quedó apartado del poder institucional de las grandes ciudades -el municipio más grande que gobierna es Ribeira- y de las diputaciones de A Coruña y Lugo. Está previsto que las elecciones autonómicas se celebren a mediados de 2009 si no se produce un adelanto electoral, una opción que el presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño, ha descartado públicamente en varias ocasiones, así como cualquier remodelación de su actual Gabinete.

La encuesta nos ofrece las siguientes conclusiones:

1ª El Psoe ha superado su actual techo en Galicia. El PP perderá en estas elecciones muchos votos con respecto al 2005. Feijoo no aglutina los votos de Fraga.

2ª A nivel local, es decir, municipal, el PP sigue teniendo fuerza en ámbito rural. El PSOE, ha ganado 25.000 votos en las municipales de 2007 con respecto a 2003 y el PP ha perdido 40.000 votos en el mismo periodo.

3ª En las anteriores elecciones autonómicas el PSOE tuvo un gran aumento de votos en el 2005 con respecto al 2001, este crecimiento ha continuado, en este caso a cuenta del PP.

En definitiva podemos constatar, que de no variar la tendencia en estos próximos meses, la subida del PSOE, la pérdida de parte de los votantes del PP que pasarán a los socialistas y a engrosar la abstención o la aparición de UPyD en la política gallega y la estabilidad conseguida por el BNG.

Como conclusión se puede realizar una estimación de escaños que formarían el nuevo parlamento gallego según los datos ofrecidos.

PP (33-35), PSOE (27-29), BNG (13) y UPyD (0-1).

Encuesta de Mediatico (directorio de periódicos de todo el mundo)

2008-11-22T04:42:00.001-08:00

Encuesta de Mediatico (directorio de periódicos de todo el mundo) sobre www.elforodigital.com

EL FORO DIGITAL periódico digital perteneciente al periódico impreso EL FORO METROPOLITANO, decano europeo de la prensa de distribución gratuita, incrementa mensualmente sus visitas en un importante porcentaje colocándose con 25000 visitas como el segundo periódico más visitado de Galicia y el sexto de España(según la medición de MEDIATICO.COM)

Estamos de enhora buena. Hasta el pasado mes de Enero de 2007 el periódico digital www.elforodigital.com registró un incremento de visitas del 42,58 % sobre el mes de diciembre de 2006, y del 81,11% en relación con el mismo mes del año anterior.

En Enero de 2oo7 se superaron por primera vez las 20.000 visitas/día, siendo el 25 de Enero el día en que se registraron más visitas, 20.711.

De esta forma las previsiones para 2008 eran excelentes, estábamos en esos momentos en: Accesos: 23613, como puede comprobarse en: http://www.mediatico.com/es/goto.asp?url=11652

www.elforodigital.com agradece la confianza depositada en la información veraz, y con especial sensibilidad por el medio ambiente, de nuestras páginas, tema importante, que unido a la sencillez y manejabilidad, fidelizan a los internautas que nos visitan y a los usuarios.

www.elforodigital.com aprovecha esta ocasión para daros a conocer e invitaros a participar en los apartados:

ELFORODIGITAL.COM http://elforodigital.blogspot.com/

Para cualquier información que os interese publicar, respetando el AVISO LEGAL, estamos a vuestra disposición en los correos-e: elforo@elforodigital.com; elforo.npg@elgranvigo.net; revista@elgranvigo.net; participación@elforodigital.com; en los que recibiremos, con agradecimiento, las sugerencias de todo tipo que nos enviéis.

Agradeciendo vuestra acogida. Aprovechamos la ocasión para saludaros con toda nuestra consideración y ponernos a vuestra disposición.

NOTA IMPORTANTE:

Entradas en periódicos gallegos, a día 31 de Octubre de 2008, según Mediatico.Com que es un directorio de medios de comunicación de todo el mundo, como se puede comprobar en MEDIATICO: http://www.mediatico.com/es/periodicos/europa/spain/locales-y-regionales/

No colocamos los medios que tienen menos de 200 visitas

LA VOZ DE GALICIA
http://www.lavozdegalicia.com/
Edición digital del diario de mayor tirada de Galicia. Además de la información general cuenta con versiones en Internet de cada una de sus ediciones físicas, chat, foros de debate, horóscopo y encuestas.
32839 Visitas

EL FORO METROPOLITANO
http://www.elforodigital.com
Periódico mensual bilingüe de información de las ciudades y pueblos de la comunidad gallega y del estado español. Además cuenta con los suplementos: El Foro Metropolitano de Vigo-Pontevedra. El Foro del Val Miñor y la revista El Gran Vigo
24960 Visitas

FARO DE VIGO
http://www.farodevigo.es
Información de Vigo y de la Comunidad
6723 Visitas

EL CORREO GALLEGO
http://www.elcorreogallego.es
En Gallego y Castellano
3234 Visitas

EL IDEAL GALLEGO
http://www.elidealgallego.com
Información local y provincial de A Coruña
3198 Visitas

DIARIO DE FERROL
http://www.diariodeferrol.com
Diario Local Gallego
2188 Visitas

DIARIO DE PONTEVEDRA
http://www.diariodepontevedra.es
1800 Visitas

XORNAL
http://www.xornal.mundo-r.com
Galicia
1375 Visitas

GACETA DE LUGO
http://www.gzlugo.com/
Diario local Gallego
1184 Visitas

XORNAL GALICIA TODA LA ACTUALIDAD Y NOTICIAS DE GALICIA
http://www.xornalgalicia.com
Xornal Galicia toda la actualidad y noticias de Galicia, A Coruña, Lugo, Ourense y Pontevedra
1176 Visitas

EL PROGRESO DIGITAL
http://www.elprogreso.es/
Edición electrónica de El Progreso, diario de Lugo y su provincia.
961 Visitas

Los anteriores gobiernos no supieron o no pudieron traer el AVE a Galicia.

2008-08-31T04:47:00.000-07:00

Cachamuiña

Todos sabemos que los gobiernos del señor Aznar no supieron o no pudieron traer el AVE a Galicia. Ahora el Gobierno del señor Zapatero parece que puede traerlo, pese a la crisis se realizará un importante esfuerzo presupuestario para sacar adelante esa importante infraestructura para toda la Eurorregión del Noroeste peninsular.

Dentro del tira y afloja de los partidos políticos nos encontramos que paradójicamente el Partido Popular pide, ahora, que se aceleren o se cree un calendario de las infraestructuras que ellos, mientras gobernaban y por la razón que fuera, fueron incapaces de concluir e incluso realizar el grueso de los proyectos. Por eso, aunque forme parte del juego político y de la labor de oposición, pedir a los demás que hagan rápidamente lo que ellos no pudieron o no quisieron hacer es una forma de no predicar con el ejemplo máxime cuando se dice que el Gobierno central está haciendo un esfuerzo importantísimo para dotar de presupuesto la obra del el AVE “soterrado”. Señores los compromiso, son compromisos cuando son concretos y se ven reflejados en los Presupuestos Generales del Estado. En este caso los compromisos de Zapatero, Touriño y Caballero, volverán a ser concretos y con reflejo en el presupuesto, al igual que pasó con el anunció que iban a eliminar el peaje de Rande y lo hicieron. Recordemos que, aunque hay que reconocer que es difícil y costosísimo, el AVE entre Ourense y Vigo fue una de la condiciones impuestas por el candidato y hoy alcalde don Abel Caballero para presentase a las elecciones municipales. Por lo tanto el compromiso existe.

Las deudas

2008-08-31T04:02:00.000-07:00

J. S. de D.

De modo que, recuperado un cierto sosiego político, y a la espera de que no se pierda por un quítame allá esa precampaña, quizá proceda alguna reflexión sobre las deudas que el gobierno central tiene con Galicia y que convendría cobrar cuanto antes. Al menos en una buena parte, porque como no todas implican un coste financiero para el Estado -algunas, y como mucho, lucro cesante- es probable que puedan pagarse, sobre todo las tenidas por más políticas, sin demasiado sacrificio.

(Hay una excepción importante en el capítulo de débitos urgentes, que supone una gran inversión financiera y con el que ocurre lo peor que puede suceder con un asunto pendiente: que nada se sabe de cómo va, si es que va. Es, por supuesto, el AVE entre Ourense y Vigo, aquel cuya satisfacción era condición indispensable para que el hoy alcalde don Abel Caballero se presentase a las elecciones municipales y del que no se tiene noticia ni siquiera tras la visita del señor presidente del Gobierno de España. Mal asunto).

En este punto procede recordar que la factura que especifica las deudas principales de Madrid para con Santiago -por citar las capitales- la resumió en vísperas de aquella visita y de forma contundente el señor vicepresidente de la Xunta. Se refirió don Anxo Quintana, el otro gran beneficiado de que se agote la legislatura, a tres cuestiones -las transferencias, la financiación y la reforma electoral- que no sólo son de abono inaplazable, sino que cuentan con el apoyo unánime del Parlamento; o sea del país entero.

Resulta curioso -y significativo, si se analiza como es debido- el hecho de que el señor Zapatero sobrevolase, además de las obras del ferrocarril de alta velocidad, algunas de esas reivindicaciones cuya defensa enérgica solicitó -sin éxito aparente, como pudo comprobarse- del PSdeG/PSOE el líder nacionalista gallego. Un olvido que puede explicarse desde el punto de vista estrictamente formal por el motivo específico del viaje, pero que políticamente hablando tiene otra lectura muy diferente.

Así las cosas, el hecho de que el señor presidente Pérez Touriño decidiese darle su tiempo natural a esta legislatura se lo proporciona también al debate de esas deudas y por lo tanto es una oportunidad excelente para que se satisfagan. Sobre todo alguna de ellas, como la que se refiere al aumento de garantías para el voto de los emigrantes mediante su depósito en urna: con más plazo por delante, la complejidad a la que se se refirió el gobierno central para explicar sus titubeos tiene menos peso argumental.
Ahora, lo más prudente parece esperar y ver. Y anotar lo que ocurra -o no ocurra- para que no se olvide después...
¿Eh...?

Touriño no adelantará las elecciones en Galicia

2008-08-28T11:06:00.001-07:00

SANTIAGO DE COMPOSTELA, 28 Ago.- El presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño, descartó hoy que vaya a decidir un adelanto de las elecciones autonómicas y se comprometió a agotar la legislatura y sólo proceder a un anticipo técnico para que los comicios gallegos no coincidan con los europeos, previstos para junio de 2009.

En una comparecencia convocada con carácter extraordinario tras la reunión semanal del Consello de la Xunta, Touriño dijo que "no hay emergencia, debilidades ni circunstancias de inestabilidad" que aconsejen proceder a un adelanto electoral. Así, se comprometió a no utilizar la prerrogativa que le otorga la ley para convocar las elecciones más que "cuando convenga a Galicia".

"Respondo de la palabra dada", proclamó el jefe del Ejecutivo gallego, tras recordar que en varias ocasiones se había comprometido a completar la legislatura. En todo caso, reconoció que la cuestión del adelantó "estaba ahí" y que escuchó "muchas opiniones" a lo largo de este mes.

No obstante, aseguró que siempre tuvo "clara" su decisión frente a las presiones de sectores de su partido que apostaban por el adelanto electoral para no coincidir con las europeas de junio de 2009 ni con las vascas, que podrían celebrarse entre marzo y abril, así como para adelantarse a un posible recrudecimiento de la crisis económica.

Consultado sobre por qué no zanjó antes la incertidumbre y permitió las especulaciones, advirtió de que la función del presidente "no es estar moviéndose como una hoja al viento, llevada por una serpiente de verano", tras lo cual concluyó que difícilmente le verán "saliendo al paso de cada bulo".

Touriño, que ayer aprovechó la visita a Galicia del presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, para trasladarle su decisión, consideró "legítimas" las voces que reclamaban un adelanto de los comicios, aunque espera ver una "rectificación" de los que dudaban de su capacidad de decisión y liderazgo y decían que la decisión estaba tomada desde la dirección del PSOE en Madrid.

"Se dijeron muchas cosas sobre la libertad y sobre su liderazgo y la capacidad de decisión del presidente de la Xunta. Demasiadas", aseveró Touriño para reclamar "una rectificación" y reivindicar que gestiona el Ejecutivo gallego "en clave de país".

LIDERAZGO

Consultado sobre si su decisión muestra su liderazgo entre los socialistas, ya que muchos de sus compañeros le reclamaban un adelanto, el jefe del Ejecutivo gallego consideró "absurdo" que a estas alturas tenga la necesidad de demostrar su liderazgo "ni en la sociedad ni en su partido" y recordó al respecto que en el último congreso del PSdeG fue apoyado "de forma casi unánime".

De todas formas, el máximo mandatario gallego desvinculó su decisión de las cuestiones partidarias y enfatizó que no tiene "más hipotecas" que su compromiso con Galicia. Una vez zanjado que agotará la legislatura, apeló "a la lealtad y la responsabilidad" de todas las fuerzas para continuar trabajando estos meses, "que el Gobierno siga gobernando y la oposición haciendo su trabajo".

En esa línea, apostó por "arrimar el hombro" para afrontar los retos que la comunidad tiene por delante, ya que "se avecinan tiempos difíciles" en el ámbito económico. Así, explicó que "el Gobierno demostró fortaleza y estabilidad y no va a salir corriendo ante las dificultades" y consideró que asumir estos retos exige "que el debate político no se vea condicionado por la proximidad de un debate electoral".

ELECCIONES VASCAS

Respecto a la fecha de los comicios, apuntó que aún "quedan muchos meses para el agotamiento de la legislatura" y consideró que "no sería bueno" que se reproduzca de nuevo un debate sobre la convocatoria electoral. Así, eludió pronunciarse sobre una posible coincidencia entre las elecciones vascas y las gallegas e insistió en dejar la puerta abierta a un adelanto técnico para que no se celebren con las europeas.

En todo momento, el presidente de la Xunta defendió "la normalidad" de su Gobierno, "el más estable de la historia democrática" de Galicia, que según él tiene sus vértices en el "liderazgo, estabilidad y confianza" y que por lo tanto no tendría sentido un adelanto. Touriño concluyó que "excitar el rifirrafe electoral no es bueno" y finalizó su intervención advirtiendo de que "quedan muchos meses" para la campaña y ahora "toca trabajar".

Os galegos e as galegas reclaman maior transparencia e celeridade na aplicación da Lei de Dependencia

2008-08-27T06:06:00.001-07:00

“Os galegos e as galegas reclaman maior transparencia e celeridade na aplicación da Lei de Dependencia. Descoñécense cáles son as prioridades, as necesidades urxentes de inversións e o destino da financiación”

“Segundo os orzamentos previstos pola súa Consellería, había máis 100 millóns de euros destinados só para o pago aos coidadores, ademais de orzamentos aparte para centros de día e outros recursos. ¿onde están investidas esas millonarias cifras?”

“Existe unha demora no desenvolvemento da Lei no noso país. Debería ser unha demostración da responsabilidade política e institucional que se lle presupón ao Sr. Quintana facer efectivo os pagos das axudas económicas aos cidadáns galegos que teñen recoñecida unha prestación”

Santiago, 27 de agosto de 2008.- A Secretaria de Políticas Sociais da Executiva do PSdeG, Adoración Fernández, pregunta ao Sr. Quintana “ónde está o diñeiro que, froito da execución do orzamento previsto pola súa Consellería, deberían estar xa cobrando os coidadores”. Adoración Fernandez fixo estas declaracións trala reunión mantida con familias que “esperan dende hai meses ser valoradas para poder recibir as axudas que por lei lles corresponden”.

“Existe unha demora no desenvolvemento da Lei no noso país. Debería ser unha demostración da responsabilidade política e institucional que se lle presupón ao Sr. Quintana facer efectivo os pagos das axudas económicas aos cidadáns galegos que teñen recoñecida unha prestación”.

A Secretaria de Políticas Sociais manifestou que “en todo caso, máis aló de avances sobre a creación de centros e equipamentos os galegos e as galegas reclaman maior transparencia e celeridade na aplicación da Lei de Dependencia. Descoñécense cáles son as prioridades, as necesidades urxentes de inversións e o destino da financiación”

Adoración Fernández lembra que “Galicia non só é unha das comunidades autónomas que máis financiación recibe por parte do Estado, senón que co acordo de financiación de 60 millóns de euros máis, ten sido atendida con especial prioridade ao recoñecerse o déficit acumulado por anos de goberno da dereita”. “A aportación do Estado supón o 50% da financiación necesaria”, engadiu.

Fernández di que “segundo os orzamentos previstos pola súa Consellería, había máis de 100 millóns de euros destinados só para o pago aos coidadores, ademais de orzamentos aparte para centros de día e outros recursos. ¿onde están investidas esas millonarias cifras?”.

“A este paso, a implantación da Lei de Dependencia por parte da Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar ten todas as trazas de convertirse nunha “histórica débeda” coa cidadanía galega en situación de dependencia”, afirmou.

Ademais, o Decreto que regula o procedemento para o recoñecemento da situación de Dependencia foi aprobado en setembro de 2007 (Decreto 176/2007, do 6 de setembro), polo que “dende o PSdeG non entendemos por que hai retrasos, e tantos casos que aínda no foron valorados. O 30% das solicitudes presentadas están sen valorar, máis de 13.600 galegos que esperan no sé a súa valoración, senón saber se teñen que aportar máis documentación”. Das máis de 45.000 solicitudes presentadas a 31 de xullo (45.831), foron valoradas só 32.229.

Zapatero visitará mañá as obras que representan o compromiso dos socialistas co desenvolvemento de Galicia

2008-08-26T11:08:00.000-07:00

“Zapatero visitará mañá as obras que representan o compromiso dos socialistas co desenvolvemento de Galicia: co desenvolvemento das infraestruturas de comunicación, co desenvolvemento económico, e co desenvolvemento da calidade de vida”

“Hoxe temos aquí o telonero. É unha delicia que o Sr. Rajoy visite Galicia, porque eso lle vai permitir ver as obras que eles nunca fixeron”

“A Alta Velocidade en Galicia chamarase José Luís Rodríguez Zapatero e Emilio Pérez Touriño, e ubicaranos no século XXI”

Santiago, 26 de agosto de 2008.- A Secretaria de Organización do PSdeG-PSOE, Mar Barcón, afirmou hoxe que “os socialistas valoran moi positivamente a visita que mañá realizará o Presidente do Goberno e Secretario Xeral do PSOE; José Luis Rodríguez Zapatero. Para nós é extremadamente importante esta visita e enorgullécenos doblemente, xa que por un lado é un recoñecemento ao Goberno galego polo seu esforzo inversor no desenvolvemento das infraestruturas, e e por outro lado esta visita ven a concretar, a poñer negro sobre branco, no impulso ao investimento do Goberno central”.

“A Alta Velocidade en Galicia chamarase José Luís Rodríguez Zapatero e Emilio Pérez Touriño, e ubicaranos no século XXI”

Barcón salientou que “José Luis Rodríguez Zapatero visitará infraestruturas moi importantes que representan o compromiso do Goberno con Galicia: a plataforma do AVE, que asegura o desenvolvemento de solo industrial, de emprego, de empresas, de infraestruturas de comunicación”.

Investimento en calidade de vida

A Secretaria de Organización dixo que “a visita de Rodríguez Zapatero á depuradora de A Coruña sinala un dos compromisos do Partido Socialista coa calidade de vida. Esta infraestrutura fora declarada de interese xeral no ano 1996 polo Goberno de Felipe González , mais tivo que esperar a que chegara un Goberno socialista para ser licitada. Unha vez máis, unha infraestrutura tan importante para unha área metropolitana da magnitude de A Coruña, representa o cumprimento do Partido Socialista coas melloras na calidade de vida dos cidadáns”.

Mariano Rajoy, o telonero

Mar Barcón non esqueceu a visita de hoxe de Mariano Rajoy, e afirmou que ante a visita do Presidente do Goberno, “hoxe temos aquí o telonero. É unha delicia que o Sr. Rajoy visite Galicia, porque eso lle vai permitir ver as obras que eles nunca fixeron. Zapatero visitará mañá as obras que son unha por unha os incumprimentos do PP con Galicia: cada tramo do AVE, cada metro cadrado de solo industrial, cada euro investido en saneamento, sinalará un incumprimento do PP. Ademais a reunión “popular de hoxe valerá par que Rajoy e Feijoo se poñan de acordo en se pactarán ou non co BNG, porque non único en que están de acordo é en que van perder as eleccións e que non lle van chegar os votos para gobernar”.

“O PP negou a Galicia tres veces cando o Prestige, precisamente foi Mariano Rajoy o que falou dos hilillos de plastilina; negouna cando dixo que non era unha catástrofe, e negouna cando lle negou investimentos en infraestruturas de comunicación nos orzamentos do Goberno de Aznar. Creía tan pouco no AVE, que ata se olvidou dun túnel nos estudos preparatorios. E negou a Galicia na reforma do Estatuto: nin Feijoo nin a dereita estiveron á altura do que Galicia esperaba deles”, engadiu Barcón.

“Estas dúas visitas representan dous extremos: por unha banda Zapatero visitará as obras que significan o compromiso dos socialistas co desenvolvemento dos galegos e das galegas: co desenvolvemento das infraestruturas de comunicación, co desenvolvemento económico, co desenvolvemento da calidade de vida. E por outro lado Mariano Rajoy virá a aprender o que pudieron facer e nunca fixeron, xa que o PP sempre deixou a Galicia á cola dos seus intereses”, concluiu.

Modesto Pose: “Comprendemos que o Sr. Balseiro ten que facer méritos porque nas listas do PP hai poucos postos"

2008-08-26T11:05:00.000-07:00

Modesto Pose: “Comprendemos que o Sr. Balseiro ten que facer méritos porque nas listas do PP hai poucos postos, pero recomendámoslle que deixe pasar a insolación que colleu durante as vacacións

Santiago, 26 de agosto de 2008.- Ante as manifestacións do deputado do PPdeG José Manuel Balseiro, o Presidente da Comisión de Pesca do Parlamento galego, Modesto Pose Mesura, afirma “comprender que o Sr. Balseiro ten que facer méritos porque nas listas do PP hai poucos postos, pero recomendámoslle que deixe pasar a insolación veraniega que colleu durante as vacacións. É mellor que siga repousando unha semana máis, e dedique dous ou tres días a reflexionar”.

Pose Mesura sinalou que “o Sr. Balseiro debería saber que o actual Goberno elaborou o Plan Galego de Acuicultura nun tempo récord, fronte aos 16 anos que tardou o anterior executivo en dispor dun documento para regular a actividade acuícola en Galicia. Ademais, o Plan do PPdeG foi aprobado no último Consello da Xunta cun goberno en funcións e impedía aos empresarios levar a cabo os investimentos proxectados. Que fora aprobado no último Consello explica tamén que non tivera practicamente alegacións. Pola contra, dende a Consellería de Pesca déuselle unha ampla difusión ao Plan Galego de Acuicultura, para que todos os axentes implicados puideran presentar as alegacións que considerasen oportunas, e que foron contestadas unha a unha”.

En canto á vixilancia, Modesto Pose lembrou que “ata o 31 de xullo, os axentes de Gardacostas levantaron un total de 10.534 actas de inspección, das que 2.077 seconstituíron en actas de presunta infracción. Ademais, no mesmo período comisaron 22.734,505 quilos de peixe e marisco e incautaron 8.410 artes e bens”.

Por outra banda, o deputado socialista recordou que “o actual Executivo tivo que poñer en marcha un novo sistema para que todas as entidades e organismos do sector pesqueiro tiveran igualdade de condicións á hora de acceder ás axudas, e o obxectivo deste novo sistema é que podan pór en marcha medidas encamiñadas a mellorar os seus ingresos e contribuír á conservación dos recursos. Un obxectivo que sen dúbida está moi lonxe do obxectivo das axudas paternalistas do PP”.

Ás accións citadas, Pose salientou “o Plan de Recuperación do Polbo que a Consellería de Pesca puxo en marcha no ano 2006 con plena colaboración do sector. De feito, as cifras avalan a aplicación desta iniciativa, xa que as descargas de polbo nas lonxas galegas ascenderon a 2.723 toneladas o ano pasado, o que representa un incremento do 48,2 por cento en relación ás 1.838 toneladas de 2006. Este recurso acadou un valor en primeira venda próximo aos 13,7 millóns de euros, fronte aos 9,3 millóns de euros do exercicio anterior”.

Modesto Pose engadiu que “nos vindeiros días, tal e como lle foi transmitido ao sector, publicarase no Diario Oficial de Galicia a correspondente orde. Hai que ter en conta que a parada biolóxica se paga unha vez se realiza e hai barcos que aínda non a levaron a cabo, xa que dispoñen de prazo ata o 30 de outubro”.

Por último, o Pose matizou que “o Programa Operativo do Fondo Europeo de Pesca non foi aprobado ata finais de 2007, polo que as accións enmarcadas no mesmo empezáronse a executar no ano 2008”.

Xacarandaina presenta a gala que tanto éxito acadou por numerosos lugares de Galicia, na súa cidade, A Coruña.

2008-08-25T13:41:00.000-07:00

“O PSdeG mantén a posición de obter para Galicia o máximo nivel de competencias para o Goberno galego”

2008-08-25T13:32:00.000-07:00

 “As sancións non son a fonte fundamental de ingresos da Dirección Xeral de tráfico, xa que o son as taxas de matriculación, as transferencias, os exames e todos os servizos que se prestan por parte da DXT”

 “Galicia é a segunda comunidade autónoma en descenso absoluto de vítimas mortais, representando un 33,33 % de descenso anual”

 “O PSdeG mantén a posición de obter para Galicia o máximo nivel de competencias para o Goberno galego”

Santiago, 25 de agosto de 2008.- O Vicesecretario Xeral do PSdeG, Ricardo Varela, explicou hoxe que “as sancións non son a fonte fundamental de ingresos da Dirección Xeral de tráfico, xa que o son as taxas de matriculación, as transferencias, os exames e todos os servizos que se prestan por parte da DXT; só as taxas representan xa un 30% dos ingresos da citada DXT”.

Ademais, Varela puntualizou que “non hai que contabilizar as inversións de seguridade vial só cos orzamentos da DXT, senón que o Ministerio de Fomento inviste en infraestruturas e xestión cifras que superan moito a contía das sancións económicas”.

O Vicesecretario Xeral dos socialistas galegos salientou que “os bos resultados das medidas aplicadas en materia de tráfico estanse recollendo este ano, xa que Galicia é a segunda comunidade autónoma en descenso absoluto de vítimas mortais, representando un 33,33 % de descenso anual. Ademais, no mes que tradicionalmente é o peor do ano neste sentido, que é o mes de xullo, rematamos con máis dun 40% de descenso de vítimas mortais, e no mes de agosto que está a piques de rematar seguimos na mesma liña de descenso”.

Por outra banda, Varela engadiu que “o obxectivo é buscar unha alternativa ás sancións económicas para que sexan máis equitativas, xa que non representan para todo o mundo o mesmo esforzo económico á hora de pagalas, e que así teña máis influencia no comportamento e actitudes perigosas dos condutores”.

Varela reiterou ademais que “o PSdeG mantén a posición de obter para Galicia o máximo nivel de competencias para o Goberno galego, transferidas dende o Goberno central no momento e orde determinados para esas materias”.

EN RESPOSTA AO BNG, O GOBERNO RECOÑECE QUE TRÁFICO RECAUDA EN GALIZA DEZ VECES MÁIS DO QUE INVISTE EN SEGURIDADE VIAL

2008-08-25T04:03:00.000-07:00

Jorquera subliña que “se ten incrementado a recadación mentres se reduciu o investimento” e advirte de que “non queremos pensar que as constantes reticencias do Goberno Central a transferir tráfico e seguridade viaria a Galiza non teñan que ver con esta situación”

Madrid, 25 de Agosto 08. En resposta a unha pregunta do portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, Francisco Jorquera, o Goberno recoñece que a recadación da Dirección Xeral de Tráfico en Galiza é dez veces superior ao que inviste no noso país en seguridade viaria.

En concreto, segundo os dados do Goberno referidos ao último ano disponíbel, o 2007, os investimentos de Tráfico en seguridade viaria en Galiza ascenderon a 3.100.248 €. Pola contra, a recadación do Goberno por infraccións ascendeu no mesmo ano a 32.071.731 €. É dicer, dez veces máis.

A recadación incrementouse nos tres últimos anos mentres que o investimento en seguridade viaria diminuíu

Ademais, a información do propio Goberno desvela dados clarexantes: nos últimos tres anos o investimento de Tráfico en medidas de seguridade viaria en Galiza diminuíu mentres que a recadación medrou.

Así, o investimento en seguridade viaria pasou de 3.378.450 € en 2005 a 3.100.248 € en 2007.

Pola contra, a recadación da Dirección Xeral de Tráfico no noso país medrou nos últimos tres anos, pasando de 27.322.921 en 2005 a 32.071.731 € o pasado ano.

O incremento da recadación de Tráfico foi xeneralizado en todas as provincias, en especial nas de Lugo e Ourense.

“Esperamos que as constantes reticencias do Goberno Central a transferir Tráfico e Seguridade Viaria a Galiza non teñan que ver con esta situación”

Francisco Jorquera considera que “esta situación é inadmisíbel: non é de recibo que cando Galiza sofre un dos índices de sinistralidade viaria máis elevados do Estado, o Goberno Central recoñeza que o investimento en seguridade viaria non só non medrou, senón que diminuíu, mentres que a recadación se incrementou en todas as provincias galegas”.

O portavoz do BNG subliña que Galiza precisa “dunha policía propia que dea resposta a unha realidade, a problemática do tráfico en Galiza é moi diferente: poboación dispersa; rede moi densa de estradas secundarias, con trazados sinuosos, numerosos cruces e travesías; alta porcentaxe de poboación que vive no rural; elevada pluviosidade ou a orografía accidentada.”

Neste sentido, lembra que “o Goberno Central segue facendo ouvidos xordos ao acordo unánime do Parlamento Galego demandando a transferencia das competencias de tráfico e seguridade viaria a Galiza, houbo un compromiso do anterior ministro de Administracións Públicas, Jordi Sevilla, de transferir a Galiza esta competencia”.

“Esperemos que as continuas reticencias do Goberno Central as transferir a Galiza as competencias de Tráfico e Seguridade Viaria non teñan que ver con estes contundentes dados sobre a recadación de Tráfico en Galiza e os investimentos en seguridade viaria no noso país”.

O ENCONTRO IRMANDIÑO CHAMA Á MILITANCIA DO BNG A ESIXIR A PARTICIPACIÓN DE TODAS E TODOS OS MILITANTES NA PRÓXIMA ASEMBLEA NACIONAL.

2008-08-22T10:14:00.001-07:00

A Coordinadora Nacional do Encontro Irmandiño acordou presentar unha emenda á proposta de regulamento que rexerá na vindeira Asemblea Nacional Extraordinaria do BNG.

No fundamental a emenda proporá a celebración dunha asemblea na que se valore o conseguido e se fixen as liñas políticas para a próxima lexislatura, aberta toda a militancia como se veu facendo dende a fundación no 1.982. A emenda será presentada no próximo Consello Nacional do día 30 e nas asembleas comarcais que deberán pronunciarse sobre do regulamento.

É o momento de xuntar esforzos, recuperar apoios e reavivar ánimos que dean ao BNG un resultado electoral que permita levar a cabo as políticas autenticamente transformadoras que sempre defendemos. E é o momento de dar un paso máis na apertura do BNG á sociedade, que xa nos propuxemos hai nove anos e que non resultaría críbel se ao tempo se furta a capacidade de decidir á militancia.

Por último, o Encontro Irmandiño dirixirase a todas as correntes que integran o BNG e ao conxunto da militancia para dar a coñecer e buscar puntos de encontro arredor desta proposta.

Caballero resta importancia a un posible adelanto electoral porque los proyectos de la Xunta en Vigo están "en marcha"

2008-08-20T10:53:00.000-07:00

El alcalde de Vigo, Abel Caballero (PSdeG), aseguró hoy que le "da igual" la posibilidad de que las elecciones gallegas se adelanten al próximo otoño puesto que su principal preocupación está en el avance de la ciudad, sobre lo que afirmó comprobar que los proyectos de la Xunta en la misma están "en marcha".

En declaraciones a los medios, Caballero afirmó que el asunto del posible adelanto de los comicios es algo que no le compete y declaró mantener unas "magníficas relaciones" con la Xunta y su presidente, Emilio Pérez Touriño (PSdeG), que, según puntualizó, continuarán en el futuro.

Así, explicó que su labor como regidor local está en "ocuparse de que la ciudad vaya" al tiempo que afirmó constatar que los proyectos del Ejecutivo gallego "están en marcha".

En este sentido, también se refirió a la situación del Nuevo Hospital para el área sanitaria de Vigo y indicó que los plazos de tramitación administrativa no tienen "nada que ver" con el adelanto electoral, después de que la conselleira del ramo María José Rubio afirmase ayer que en el presente mandato se podrían licitar las obras.

Así, consideró que la construcción del hospital tiene un proceso administrativo "corto" y es "imparable", independientemente de cuándo se celebren las elecciones autonómicas. En este sentido, Caballero recordó que Rubio fijó ayer la conclusión del plan sectorial y supramunicipal para el próximo febrero.

A Estrada: excelencia en materias primas nobles, deseño e calidade

2008-08-19T10:12:00.000-07:00

• O CIS-Madeira confirma para o 11 de setembro a súa participación na XXII Feira do Moble de Galicia

• O sector do moble da Estrada conta con seguidores incondicionais” afirmou Francisco Pedras, director do CIS

A Estrada, 19 de agosto de 2008.- O vindeiro 11 de setembro no Salón de Actos da Fundación de Exposicións e Congresos de A Estrada, no marco da ‘XXII Feira do Moble de Galicia’, o CIS-Madeira impartirá unha xornada técnica dirixida a profesionais do sector da madeira e público en xeral onde se presentarán mediante catro ponencias os aspectos máis salientables nos que está a traballar o CIS-Madeira nestes momentos.

En canto a situación do sector, Francisco Pedras, director do CIS-Madeira declarou “entendemos que é posible que houbera algunha parada, por iso estamos traballando cara a internacionalización do sector, traballando en países emerxentes con un crecimiento económico máis notable, ademáis de apostar pola diversificación das liñas de negocio como a reconstrucción”. Facendo referencia a A Estrada o director do CIS afirmou “cando se pensa en moble de Galicia e de calidade se pensa en A Estrada, nestes intres contan con un proxecto moi interesante como é A Cidade do Moble que esperemos lles axude á internacionalización. Para iso, fai falta un clima de cooperación e aproveitar as sinerxias locais para acadar novos mercados e reducir costes conxuntamente”.

En relación ó programa da xornada técnica, nun primer termo, Anxel Miramontes, técnico do CIS-Madeira, fará referencia ó SIFI – Galicia, Sistema de Información Forestal Industrial de Galicia. Trátase dun estudo que analice as posibles variables do sector no seu conxunto e formule análises e diagnósticos que se podan efectuar co desenvolvemento dun Sistema de Inforamción Geográfico (SIG) que permitirá analizar e xestionar información espacial en campos tan dispares como a planificación urbana, a ordenación do territorio, o mediambiente e a xestión de redes públicas ou a xestión agroforestal.

A continuación, Severino Abad, Director Técnico do CENFIM, Centro de difusión tecnológica de Cataluña, informará sobre as tendencias máis innovadoras do sector relacionadas cos materiais e os acabados. “Nesta ocasión” adiantou Pedras “presentaremos novidades relacionadas con tableiros atamborados e novos recubrimentos de pulioretano”.

Por outra banda, se fará unha presentación dun dos proxectos actuais máis ambiciosos do CIS como é en este caso A Aplicación do Sistema LEAN Management no Sector do Moble. Este é un sistema de xestión de producción onde o que se busca é optimizar os procesos é eliminar aqueles que non xeneren valor. “Este tipo de procesos empréganse dende hai tempo noutros sectores como o automovilístico, e o que nós pretendemos, é adaptalo ó sector madeiro” explicou o director ourensan.

Para rematar con esta xornada, Francisco Pedras, explicará o proxecto ECOINNOVACIÓN que ten como finalidade incorporar as mellores técnicas disponibles e tecnoloxías limpas aos procesos productivos coa finalidade de reducir o impacto ambiental e obter unha maior eficiencia no consumo de materias primas e unha reducción dos residuos xenerados nas empresas. “En contra do ca xente poida pensar, a industria madereira é un dos sectores máis ecolóxicos que existen ademáis de ser dos que máis recicla. Actualmente, se está a traballar moito con todo o relacionado cos disolventes, cada vez son máis ecolóxicos” sentenciou o director.

A clausura da xornada correrá a cargo da Delegada Provincial de A Consellería de Innovación e Industria, Ilma. Sra. Dña Monserrat Prado Cores.

UPyD SE PRESENTARÁ A LAS ELECCIONES GALLEGAS

2008-08-18T11:12:00.001-07:00

UPyD confirma que se presentará en las elecciones gallegas y vascas

Unión, Progreso y Democracia (UPyD) se presentará a las próximas elecciones autonómicas que se celebrarán en Galicia y el País Vasco, comunidades en las que no apoyará la formación de gobiernos en los que estén integrados los partidos nacionalistas si consigue representación parlamentaria.

El partido liderado por Rosa Díez tratará de emular los resultados conseguidos en las pasadas elecciones generales y conseguir así ocupar escaño en los parlamentos autonómicos de Galicia y País Vasco, las primeras comunidades que celebrarán comicios tras el nacimiento de la formación el pasado año.

Su objetivo es trasladar a las asambleas autonómicas los postulados con los que se creó y que ya defiende en el Congreso, por lo que no apoyará la investidura de ningún gobierno formado a través de pactos con los partidos nacionalistas, según confirmó hoy Rosa Díez.

ALTERNANCIA NECESARIA

Díez defendió que en el País Vasco es necesaria "la alternancia", lo que a su juicio sólo se conseguirá si el PNV forma parte de la oposición, y adelantó que pondrá todo su esfuerzo en conseguir que su partido tenga presencia en el Parlamento vasco y que sus votos sean "decisivos" para "provocar un gobierno constitucionalista".

La diputada nacional aseguró así que su partido no apoyará "a nadie" para formar Ejecutivo con los nacionalistas vascos y reconoció que no conoce cuáles son los planes del PSE. "No sé si el PSE tendrá como objetivo gobernar como sea y con quien sea o tendrá como objetivo no gobernar con fuerzas que no sean nacionalistas --argumentó--. Pero mi objetivo en el País Vasco será provocar un gobierno con el PNV en la oposición".

En el mismo sentido se refirió a la situación de Galicia, donde defendió la necesidad de un Ejecutivo formado "por fuerzas políticas nacionales que piensen en hacer política en Galicia pensando en el Estado". A su juicio, la coalición formada por los socialistas gallegos y el BNG en la última legislatura "no ha dado un buen resultado" y "lo único que ha hecho ha sido ayudar al PSOE a radicalizarse".

En su opinión, es necesario "centrar la política" gallega, para lo que deben desaparecer los "delirios nacionalistas" que, según criticó, "se les han pegado a unos y otros". Así, presentó a UPyD como una fuerza "equilibradora" que "vuelva a poner la proa bien puesta hacia el norte".

Y TAMBIÉN EN LAS EUROPEAS

UPyD también contempla entre sus planes próximos las elecciones al Parlamento Europeo, para lo que ha empezado ya a trabajar con la formación de un grupo de trabajo encargado de la redacción del programa electoral con el que concurrirá a los comicios de junio de 2009.

Este equipo estará coordinado por el diplomático Álvaro Ballesteros, que ya fue candidato al Senado por la provincia de Almería, y formarán parte de él una quincena de expertos entre los que se encuentra Mikel Buesa. El grupo de trabajo deberá presentar su propuesta final de programa electoral al Consejo Político de UPyD a mediados de 2009, órgano que iniciará un proceso de corrección y ratificación antes de la campaña electoral.

Cuando dio el salto a la formación liderada por Rosa Díez, Ballesteros trabajaba en Kosovo para la misión de la Organización para la Seguridad y la Cooperación en Europa (OSCE), enviado por el Ministerio de Asuntos Exteriores en calidad de experto en temas de seguridad internacional y de apoyo a la reforma de las estructuras y cuerpos de seguridad de Kosovo.

A EXECUTIVA DO BNG MANIFESTA A SÚA MÁIS ENÉRXICA CONDENA DO NOVO CASO DE VIOLENCIA MACHISTA OCORRIDO EN VIGO

2008-08-18T10:21:00.000-07:00

Fai un chamamento á cidadanía galega a que secunde as convocatorias de repulsa

Santiago de Compostela, 18 de Agosto 2008. A Executiva Nacional do BNG manifesta a súa mais enerxica condena ante un novo caso de violencia machista ocorrido en Vigo no que unha muller foi asesinada presuntamente pola sua parella.

A violencia de xénero é o maior síntoma de desigualdade entre mulleres e homes e resulta incompatible cunha sociedade democrática, por iso o BNG considera unha prioridade política desenvolver todo tipo de medidas que garantan a seguridade das mulleres galegas que a padecen e que lles permita refacer a sua vida dende a liberdade e a seguridade. Nese sentido van as iniciativas presentadas nas Cortes pola deputada Olaia Fernandez ou as medidas innovadoras postas en marcha dende a Vicepresidencia da Xunta de Galiza.

Chamamos a toda a cidadanía a secundar as convocatorias de repulsa da Marcha Mundial e da Vicepresidencia e a interesarse e participar nas distintas accións cidadás de voluntariado contra a violencia de xénero.

Convocatorias da Marcha Mundial das Mulleres:

Concentracións
Ás 20hs na Praza do Concello de Ferrol.
Ás 20hs diante do MARCO en Vigo.
Ás 20hs no Obelisco en A Coruña.

Convocatoria da Vicepresidencia da Xunta de Galiza
CONCENTRACION O MARTES 26 DE AGOSTO AS 12:00 EN SAN CAETANO.

OS ECOLOXISTAS CONTESTAN A Jacinto Parga, presidente de Portos de Galiza

2008-08-18T03:08:00.001-07:00

Contestación ás declaracións de Jacinto Parga, presidente de Portos de Galiza repecto aos ecoloxistas: "hay que cambiar la cultura folclórica de la reivindicación sin argumentos"

O colectivo de veciños e veciñas Bouzas-móvete fixo 50 alegaçons ao Plano Director de Instalacións Nautico Deportivas, tamén se fixeron alegacións desde outros colectivos ambientalistas e sociais da Ría de Vigo, e de outras zonas do litoral galego e tamén desde a rede "Galiza Non Se Vende"

Todas estas alegacións son muitísimos argumentos en contra deste Plano Director que pretende ceder o litoral galego aos intereses especulativos dos grandes grupos económicos e especulativos.

Resulta coherente que utilice a palabra folclórica de xeito despectivo, unha persoa que pretende destruir a identidade colectiva das vilas mariñeiras, o noso patrimonio marítimo e a nosa paisaxe formigonando o litoral.

Quen se está a quedar sen argumentos para defender que se triplique o número de amarres de embaracacións deportivas é este señor que defende un Plano Director no que se chega a afirmar que é positivo o cambio climático para fomentar o turismo nautico, un Plano baseado nun modelo económico privatizador e especulativo, que propón a ocupación e privatización de terrenos públicos, que pretende transplantar o insustentábel modelo turístico do mediterraneo (urbanizacións a esgalla, campos de golg e portos deportivos), que non contempla os impactos da actividade turística, que ten a construción como un fin en sí mesmo, que aumenta o desequilibrio poboacional entre o interior e a costa, que foi feito sen consultar aos colectivos de afectados, so cos argumentos dos empresarios do sector e os donos de embarcacións, que fala de turismo de calidade o que mais cartos ten e non o que é máis respetuoso coa cultura autóctona e co medio ambiente, que pretende mostrar interesadamente unha imaxe popular do elitista deporte nautico para xustificar as intervencións, que fala de necesidades futuras basandose en meras especulacións e que non contempla o efecto acumulativo das obras de recheo e a irreversibilidade do impacto provocado. Un Plano que de levarse a cabo: afectaria a dinámica de correntes e por conseguinte ao desplazamento dos sedimentos deixando muitas praias sen area, afectando a sistemas dunares, modificaria a liña de costa e incluso alguns proxectos provocarian o estrangulamento das rías ralentizando as correntes e dificultando a depuración natural, que teria un forte impacto estético e paisaxístico, incluso da paisaxe submariña, que impactaria sobre a diversidade de usos das rías, que aumentaria a conataminación acustica, lumínica, atmosférica e acuática afectando a toda a vida mariña, a ecosistemas de alto valor, á zonas de alevinaxe, a areas de posta, á bancos naturais, provocaría perda de biodiversidade favorecendo a entrada de especies colonizadoras, tería un forte impacto sobre a producion primaria o que repercutiria sobre toda a cadea trófica, crearia zonas con pouca circulación de agua onde a vida mariña desapareceria, e teria un forte impacto económico sobre as actividades económicas de pesca marisqueo e acuicultura nas rías.

50 argumentos (alegacións) de Bouzas-móvete

ALEGACIONS AO PLANO DIRECTOR DE INFRAESTRUCTURAS NAUTICO DEPORTIVAS DA GALIZA

Duarte Ferrín Iglesias, galego maior de idade, con D.I. Número 36074033-M, membro do colectivo Bouzas-móvete, e con enderezo a efecto de notificacións en R/ Sebastián Elcano nº 12, 3º andar, c.p.: 36208 de Vigo
EXPÓN:

Que una vez examinada la documentación del Plano director de infraestruturas Náutico deportivas, da Consellaría de Política territorial da Xunta de Galiza, presenta as seguintes alegacións.

ALEGACIÓNS:

1- SOBRE O MODELO ECONÓMICO BASEADO NA ESPECULACIÓN E A PRIVATIZACIÓN

A aposta da administración pública por portos deportivos que conlevan a privatización de importantes tramos do noso litoral con fortes impactos ambientais e claro detrimento da flota pesqueira converte á Consellaría de Política Territorial nun instrumento ao servizo de intereses privados de urbanizacións e promotores inmobiliarios. Esta consellaría demostra nula sensibilidade ambiental e social coas súas actuacións, con falta de vixilancia e colaboración fronte a vertidos contaminantes, lixos portuarios, etc.
Estase vendo claro de como se administran os cartos públicos e cál é a escala de necesidades e preferencias do goberno da Galiza.
O goberno galego, aínda dentro dos limites que se impuxeron desde os grandes centros de poder o resignase a un papel eminentemente comercial e terciario, trata de atrapar a súa parte do pastel e non perder o tren do capitalismo europeo. Neste contexto comprendese a mare de novos planos de infraestruturas, ordenacións territoriais, planos xerais desmesurados e actuacións económicas en marcha. O obxectivo é estructurar un espazo que resulte atractivo tanto para os capitais do interior como do exterior. Todo isto embadurnado cun discurso que fala sempre de procurar traballo e de mellorar a calidade de vida e o medio ambiente.
Os novos deseños urbanísticos e territoriais teñen como principais beneficiarios a unha minoría de xente adiñeirada ou con medios económicos suficientes. A intención é recuperar os mellores solos, os lindantes coa costa, reordenalos, comunicalos mellor e urbanizalos. Alí asentaranse as novas actividades e a residencia das clases sociais que as sustentan. Tratan de estructurar un espazo agradable, con áreas verdes e actividades limpas de tipo terciario. Salpicado de portos deportivos e campos de golf, capaces de atraer a capitais locais e estranxeiros.
A todo isto hai que engadir a inmensa rede de infraestructuras viarias como as autovías, autoestradas de peaxe, ou o proxecto de Tren de Alta Velocidade, básicas para os negocios en perspectiva e que ocasionan importantes estragos no entorno; a potenciación das grandes superficies comerciais e o vehículo como principal medio de transporte, entrementres elimínanse os trens de proximidade e se expropian espazos naturais para a creación de espazos multiusos, con grande alegría de constructoras e especuladores varios. Isto pode denominarse a terciarización da economía galega.
O crecemento urbanístico de algunhas zonas do litoral deixou beneficios económicos, mais tamén episodios de especulación e agresións medioambientais. O noso Pais sofre un proceso de colonización salvaxe, de aculturización permanente, coa proliferación de campos de golf, de proxectos de portos deportivos, de emigración da nosa mocidade, do emprego precario, e da especulación urbanística.
A Xunta apostou por un modelo de desenvolvemento social e económico neoliberal e desregulador das relaciones sociais e productivas. Un modelo que se asentou principalmente no tirón conxuntural da construcción.
Este modelo de monocultivo do ladrillo, inspirado nunha lei do solo feita por e para os especuladores e que ía propiciar, grazas á liberalización do solo, un abaratamento no prezo da vivenda, xerou, sen embargo, subidas desorbitadas dos prezos, especulación, desorde territorial e medioambiental e corrupción. Tratase dun modelo que entende a vivenda como una inversión especulativa e non como un dereito fundamental da persoa tal e como recoñece a Constitución.
O urbanismo, a ordenación do territorio, os espazos naturais e a vivenda son foco de fortes tensións entre o interese xeral da cidadanía e o interese privado dos especuladores.
O actual modelo de desenvolvemento socioeconómico baseado no ladrillo é o principal responsable da situación de debilidade e atraso que padece o noso país. Este monocultivo do ladrillo, é responsábel da precariedade laboral, dos elevados índices de siniestralidade laboral, dos baixos salarios, dos elevados prezos da vivenda e, polo tanto das dificultades de acceso a esta.
Aquí o poder político está subordinado aos intereses especulativos dos novos capos da promoción urbanística. A consigna é a desregulación e o absentismo na aplicación de normas limitativas ás pretensións dos especuladores ou como moito aplicalas cara á galería nunhas microactuacións concretas. Eles son os auténticos donos da vontade política desta nación.
Non cabe dúbida de que a nosa economía está necesitada de reformas que a fagan máis competitiva, menos dependente de prácticas especulativas, xeradora de emprego estábel e de calidade, máis respectuosa co medio e coa saúde dos nosos traballadores. As receitas de mercado puro e duro someteron a economía do país aos caprichos da especulación. O intenso crecemento do sector inmobiliario e a súa incidencia no PIB e o emprego impiden para algúns ver os desequilibrios sobre os que se move a economía dende hai xa bastantes anos.
Alén diso, o crecemento económico non viu acompañado dun aumento na calidade e estabilidade do emprego, nin tampouco dos salarios que perciben os traballadores. E como haberían de chegar aos fogares galegos os froitos do crecemento senón é a través de máis e mellor emprego, maiores salarios e mellores servizos públicos? A temporalidade e a parcialidade no emprego, instrumentos ambos os dous de precarización laboral, son unha constante no noso mercado de traballo.
Non esquezamos un elemento clave: o sector público, que como se demostrou historicamente, foi unha indubidábel fonte de emprego estábel e ben remunerado. Non pode avanzarse na loita contra a precariedade laboral renunciando á empresa pública, é dicer privatizando as poucas empresas que quedan públicas.
Este goberno permitiu, e mesmo fomentou, que a actividade constructora liderase o crecemento do país, subordinando mesmo os intereses e as prácticas democráticas a tal fin. Para elo promovéronse, nesta sociedade, unha serie de debates trucados no seu propio interese, lanzando propostas que, baixo o paraugas do progreso, non buscan mais que o enriquecemento especulativo duns poucos. Non é así casual que desde as institucións se alerte continuamente da necesidade de infraestructuras, de portos deportivos, de proxectos inmobiliarios, de grandes centros comerciais, de campos de golf, de ampliacións portuarias, de macroproxectos como a cidade da Cultura ou o proxecto Nouel no porto de Vigo, mais calan sobre o nulo investimento empresarial en investigación e desenvolvemento, da precariedade laboral, dos soldos de miseria dos traballadores e traballadoras, e sobre todo, a súa nula proposta de actividades empresariais que vaian máis alá da especulación. Foi unha aposta equivocada e arriscada que agora nos axexa: suba dos tipos de interese e anuncios de desaceleración no sector inmobiliario, e por suposto, de toda a economía.
Neste Plano Director, apoiado por unha ofensiva mediática, empresarial e política, demandase máis turismo náutico e mais portos deportivos na nosa costa, actividades que representan o paradigma da especulación, pois teñen escasa demanda de emprego, sempre precario e pouco cualificado, son grandes consumidoras de recursos naturais públicos (auga, solo, costa, paisaxe) e financeiros (infraestructuras) e de gran impacto sobre o medio natural e as poboacións locais. Estas demandas atopan, con todo, un gran eco mediático e social, que non só non é contrarrestado desde os poderes públicos, senón que, atopa a conivencia dos quen deberían ser os seus principais opositores políticos.
As políticas actuais van encamiñadas todas elas a continuar con este modelo económico terciarizado e subsiriarizado, facendo do noso sustento económico unha subeconomía dependente doutras máis avanzadas e asentadas. Este modelo económico está afogando e hipotecando o futuro deste país, provocando unha seria inxustiza social e desgarrando o benestar do conxunto da sociedade, sen apostar por unha alternativa que saque o maior proveito aos nosos recursos naturais e moi lonxe dun modelo sustentábel e racional.
Este modelo terciarizado, baseado no sector turístico e urbanístico, está provocando que a precariedade laboral entre os traballadores e traballadoras sexa unha realidade cotián. A perda das nosas pautas productivas tradicionais, dos sectores fortes da economía galega, xunto ao abandono dunhas políticas coordinadas que aposten polos novos sectores productivos das tecnoloxías ou a industria verde, fan que a situación laboral se traduza nun progresivo aumento da precariedade e da sinistralidade laboral.
Se a situación económica e laboral á que nos conduciron é negativa, non menos o é en cuestión social, que pouco se achega ás necesidades de Galiza. Ademais continúan sen construír un modelo de xustiza social que garanta o benestar e a igualdade de oportunidades, por outro baseado nun proceso privatizador dos recursos e servizos públicos básicos.
Fronte a isto existe outro modelo de base social e de responsabilidade co territorio. Trátase dun modelo que pense no emprego e a redistribución de rendas, no desenvolvemento fronte ao crecemento. Na Costa galega, ese modelo pasa pola posta en valor do patrimonio natural, cultural e paisaxístico respectando as formas de vida tradicional, e as tipoloxías constructivas de cada zona; o crecemento ordenado das poboacións, a dotación de servizos públicos á poboación, a atracción de actividades económicas de base social fronte ás especulativas, a definición de solos para a actividade empresarial de acordo ás condicións ambientais e infraestructurais.
En suma, existe un modelo alternativo ao que pretende levar a efecto este goberno, con documentos como este Plano Director, é o modelo dos pobos, da xente; é o modelo do emprego e a renda distribuída, da democracia e a cohesión social.

2- SOBRE A OCUPACIÓN E PRIVATIZACIÓN DE TERRENOS PÚBLICOS

Prodúcese con demasiada frecuencia a desnaturalización de porcións do dominio público litoral, non só porque se recoñece a propiedade particular, senón pola privatización de feito que supón o outorgamento de determinadas concesións e a carencia de accesos públicos, co resultado de que certas extensións da ribeira do mar quedan inxustificadamente subtraídas ao desfrute da colectividade.
As consecuencias do crecente proceso de privatización e depredación, posibilitado por unha grave renuncia administrativa, fixeron irrecoñecíbel, en numerosas zonas, a paisaxe litoral de non hai máis de trinta anos, cun urbanismo nocivo de altas murallas de edificios ao mesmo borde da praia ou do mar, vías de transporte de grande intensidade de tráfico demasiado próximas á ribeira, e vertidos ao mar sen depuración na maioría dos casos". Sobresaen notablemente as irregularidades asociadas ao urbanismo (especulación, recalificación de terreos, construcción de complexos turísticos, construcción de novas vivendas, ...)
A construcción destas ampliacións portuarias abriría o camiño á ocupación e destrucción de espazos públicos e espazos naturais protexidos no medio mariño. Por esto tamén rexeitamos o documento

3- SOBRE O MODELO TURÍSTICO

O Goberno da Xunta parece que decidiu transplantar o modelo turístico Mediterráneo á costa galega, é dicer, desenvolvemento urbanístico descontrolado, portos deportivos e campos de golf. Modelo, que tras anos de implantación demostrou ser insostíbel e devastador e que estragou as economías locais e as formas de vida tradicionais.
As costas galegas soportan xa unha tremenda presión turística e económica, onde a densidade de poboación é dez veces superior a do interior do país. Alén diso estase a producir unha destrucción do litoral e de distintos hábitats naturais polo turismo masivo nos meses de verán. Son moi numerosos os acosos que se están a exercer sobre os nosos ecosistemas, e en particular os costeiros, con a saturación urbanística e a construcción de infraestructuras como os portos deportivos e as súas construccións asociadas.
Por outra banda, fai falta resaltar os impactos sociais, culturais e económicos dun turismo de masas que non respecta a cultura autóctona, convertendo á veciñanza nun zoolóxico humano, entrementres os beneficios destas "verdadeiras fábricas de turistas" van parar moitas veces ás elites locais ou á institucións estatais ou nacionais, e pouco ás categorías sociais que mais o necesitan. Ademais de insustentábel, estamos enfronte dun desenvolvemento totalmente desigual, inxusto e de folclore.
Podemos ler neste documento, en numerosas ocasións, que se pretende impulsar un modelo de turismo sustentábel.
A pregunta que nos facemos é o que entenden os autores por un modelo turístico sustentábel e se examinaron detidamente este concepto. Semella mais ben que tratan de dar un lavado de imaxe ao proxecto utilizando termos que baleiran de conteúdo.
Non podemos apreciar no documento unha intención real de desenvolver un modelo turístico sustentábel, de realizar unha xestión Integrada das zonas costeiras, tal e como demanda a Unión Europea. A pesar de ter a clara evidencia de que a maioría dos conflitos e problemas que afectan ás costas se deben a fallos das políticas, as planificacións e ao descoñecemento estratéxico desde un punto de vista social, económico e ambiental que realmente significa unha xestión costeira sustentábel.
Para realizar unha autentica xestión integrada das zonas costeiras que conduza a un modelo de turismo sustentábel, é necesario ter en conta a todos os axentes implicados no litoral: sistemas hidrolóxicos, ambientais, socioeconómicos, administrativos, sociais e culturais. Todos eles inflúen na dinámica costeira e calquera tentativa que non contemple todos estes aspectos constituirá un rotundo fracaso.
O modelo turismo co que convivimos, e que se pretende fomentar con este Plano Director, é insustentável, caracterizado por un urbanismo salvaxe, unha excesiva ocupación do chan e de lámina de agua, un ataque aos espazos naturais, a perdida de biodiversidade, a contaminación acústica e lumínica, o despilfarro enerxético, o derroche hídrico, a carencia de depuración, a construcción de infraestructuras con un forte impacto ambiental e paisaxístico como portos deportivos e as súas instalacións asociadas, a desprotección aos nosos humedais, regatos, ríos e todo o litoral, un desprezo pola cultura galega e o noso idioma galego, e un atentado á privacidade co acoso das videocámaras de vixilancia, para seguridade do turista, claro.
Recentemente a Unión Europea obrigou ao Estado español a elaborar un inventario do estado da súas zonas costeiras. Como paso previo, o Estado español elaborou un documento que senta as bases para unha Estratexia comunitaria de xestión das zonas costeiras.
Un dos principios básicos desta estratexia é a protección do medio ambiente costeiro, formulado en termos de ecosistemas e capaz de preservar a integridade e funcionamento dos mesmos, así como a xestión sustentábel dos recursos naturais dos compoñentes tanto mariños como terrestres das zonas costeiras.
Dita estratexia asume que deberá garantir que se controle a urbanización adicional e a explotación de zonas non urbanas respectando as características naturais do entorno costeiro. Igualmente debe establecer mecanismos de compra de terrenos e de declaración do dominio público para garantir o aceso público para fins de esparcimento sen que iso afecte á protección das zonas sensíbeis.
Os autores do documento deberían examinar detidamente a Posición Común (CE) nº 13/2001 aprobada polo Consello da Unión Europea o 13 de Decembro de 2001, sobre a aplicación da xestión integrada das zonas costeiras en Europa, onde se establece un planeamento estratéxico con obxectivos claros a cumprir.
No documento do Plano Director de Infraestructuras Náutico Deportivas non atopamos nada que apoie os principios que desde a Unión Europea se está a impulsar en temas de xestión sostíbel do turismo. Lamentabelmente, mais ben poderíamos afirmar que este documento recolle unha política diametralmente oposta á desexada.
De como se realice este Plano Director dependerá o futuro de numerosas actividades que se desenvolven nestas fráxiles zonas. Actividades de diversa índole que suporán un importante aporte económico para a zona: turismo, cultura, economía, medio ambiente. Todas elas deberán ser exquisitamente conxugadas para a balanza non se incline cara o deterioro e a destrucción dos espazos costeiros. Senón conseguimos dito equilibrio estaremos hipotecando os nosos recursos naturais.
Este Plano director debería fomentar unha política turística que integre o medio ambiente e os intereses sociais e culturais, que evite a urbanización da costa, a proliferación de portos deportivos, a creación de segundas residencias e que promova unha recuperación do patrimonio artístico, cultural e ambiental.
Debería propor un turismo sustentábel que satisfaga as necesidades dos turistas e sobre todo dos moradores locais na actualidade e ao mesmo tempo que protexa e incremente as posibilidades de futuro. Un turismo que contribúa ao desenvolvemento económico das zonas e á conservación dos espazos naturais protexidos e valiosos. Debería propor a regulación das actividades recreativas e deportivas en cenários naturais.
Debería plantexar un turismo no que se priorice a sensibilización e formación ambiental e no que se fomenten medidas de mellora ambiental con especial atención ao uso de enerxía e agua e residuos.

4- SOBRE OS IMPACTOS DEBIDOS Á ACTIVIDADE TURÍSTICA

A actividade turística, como actividade económica é: a) consumidora de recursos, polo que durante o verao prodúcese un consumo excesivo; b) xeradora de residuos; c) ten necesidades infraestructurais específicas e d) está controlada maioritariamente polo sector privado e a maior parte de las decisións seguen criterios exclusivamente económicos, en concreto de maximización de beneficios, sen preocuparlles os impactos ambientais e sociais que xeran.

Os principais impactos ecolóxicos que se derivan do turismo son:
-Sobreexplotación de recursos naturais. a intensa especialización turística crea diferencias considerables entre poboacións de inverno e de verán, por conseguinte, os recursos naturais sobreexplotanse para satisfacer as necesidades dunha poboación que só reside no lugar un ou dous meses ao ano".
-O impacto sobre o territorio. Estes impactos van asociados á construcción de infraestructuras para a oferta e o aloxamento turístico, e asociados ás actividades dos turistas. É o caso da construcción de hoteis, apartamentos, portos deportivos e campos de golf, etc. O seu principal impacto está determinado pola construcción de zonas turísticas no litoral que levan aparellado un rápido crecemento do aloxamento turístico, de segundas residencias, de grandes urbanizacións e de chalés espallados pola costa, moitas veces construídos en solo rústico.
Ou turismo elitista implica a construcción de piscinas e campos de golf en lugares onde había bosques e costas rochosas.
Xunto ao desenvolvemento turístico produciuse, pois, un proceso de construcción que está estragando grande parte do litoral. Este proceso de construcción foi en gran parte moi rápido e con total ausencia de planificación.
Tamén se teñen que considerar os impactos asociados ás infraestructuras públicas creadas, como estradas, autovías e instalacións enerxéticas, que serven en parte para poder atender ao crecente número de turistas.
-A contaminación, sobre todo das aguas litorais, como consecuencia das novas urbanizacións, hoteis e outros aloxamentos turísticos, e do aumento das embarcacións deportivas.
As augas costeiras poden ser contaminadas polas augas residuais procedentes de establecementos turísticos, dado que numerosas zonas costeiras non se atopan equipadas con estacións de depuración ou que a demanda excede as capacidades para as que se concibiron os equipos existentes das redes de saneamento.
-A desaparición ou degradación de espacios naturais, como consecuencia da transformación de comunidades naturais en espacio urbanizado sen vexetación ou con especies exóticas de xardinería.
-A eliminación de flora e fauna endémicas ou valiosas, por acción directa da ocupación do espazo polas construccións turísticas ou por diferentes accións directas.
-A degradación da paisaxe. Debido ás instalacións, urbanizacións e infraestructuras construídas para explotar a actividade turística.
-Perda da identidade das vilas mariñeiras. As vilas mariñeiras van perdendo toda a súa identidade e forma de vida tradicional, debido ao un excesivo e descontrolado crecemento turístico.
-A contaminación atmosférica. contribúe á contaminación atmosférica, debido principalmente aos medios de transporte (automóbiles e autocares). Esta contaminación engádese á contaminación que xa producen outras actividades non turísticas.
-Problemas circulatorios. Aparecen serios problemas de circulación nas estacións turísticas costeiras, cando unha cadea de montañas limita a circulación rodada sobre unha franxa costeira moi estreita.
-Problemas de eliminación de residuos. Xorden a miúdo coa afluencia repentina dunha poboación suplementaria que, en certos casos, multiplica a poboación local por mil. Esta presión sobre un curto período de tempo pode exceder á capacidade dos sistemas de recollidas de lixo.
Estes problemas de eliminación de residuos son serios e non sempre se tratan de xeito satisfactorio, o que ocasiona unha contaminación atmosférica debido á incineración e unha recollida de lixos defectuosa na vía pública e nas praias e aumenta ás veces os riscos referentes á saúde.
-Impactos da actividade turísticas. Os turistas coas súas actividades tamén xeran impactos. Actividades como paseos, frecuentación de praias, excursións ou navegación teñen uns impactos non tan intensos como os das infraestructuras para o aloxamento turístico, pero poden afectar a zonas máis extensas. Provocan a alteración das condicións ambientais en áreas máis grandes que as estrictamente dedicadas aos servizos turísticos.
-Afectación á avifauna nidificante de zonas próximas e cantís. Este impacto é provocado polos acercamentos a estas aves tanto en embarcacións como durante as excursións turísticas, provocándolles estres, polo que acaban marchando cara outros lugares con menos invasión turística.

5- SOBRE AS ARELAS CONSTRUTIVAS

Por desgracia, a saturación de instalacións portuárias, que cobren a costa de formigón, desdibuxándoa e alterando gravemente os procesos naturais, é unha constante que se repite ao longo do litoral.
As políticas da Xunta de Galiza parecen ter a actividade constructora como unha finalidade en si mesma, non se construe por necesidade, constrúese polo mero feito de construir.
As vilas da costa galega son mariñeiras e percisan do mar non dun litoral cheo de formigón nen unha disneylandia turística no litoral.
En caso de que se efectúen estas obras de ampliación, atoparémonos ante un novo caso de especulación portuaria e inmobiliaria, onde o único que aporta beneficios é a apropiación do solo e a construcción da obra, mais onde non existen dados económicos que apoien a viabilidade a longo prazo das instalacións, nin estudios rigorosos que cuantifiquen o que están a por en risco.

6- SOBRE A FALTA DE ORDENACIÓN DO TERRITORIO

Pode dicerse que se está a producir un acelerado proceso de traslado de poboación desde os áreas interiores ao litoral, de forma que unha alta porcentaxe da costa galega xa está urbanizada ou ten a cualificación de urbanizabel, parte dela está dedicada a instalacións portuarias industriais e deportivas. A esta situación chegouse, en xeral, en actuacións inconexas, sen a necesaria coordinación entre a lexislación do dominio público marítimo e a do solo, sen ter en conta a interacción terra-mar, nin a necesidade de establecer medidas que garantan a conservación destes espazos singularmente sensíbeis ao deterioro, nin os custes externos á propia acción nin a rendibilidade ou valor social do medio.
O litoral constitúe un lugar estratéxico, de troco sociocultural, de alto atractivo turístico, capaz de proporcionar alimento, minerais e enerxías renovábeis. Isto provoca que cada vez sexa maior a concentración de persoas, e polo tanto de actividades humanas nos áreas litorais, onde proliferan os portos pesqueiros, comerciais e deportivos, urbanizacións costeiras e instalacións de acuicultura mariña. Tamén na franxa costeira se asenta unha crecente industria hoteleira e sociedades marítimas recreativas unidas á demanda das praias como área de lecer e a navegación recreativa.
Esta aproximación ao entorno litoral ficou mais patente a partir da segunda metade deste último século, xa que actualmente mais do 60% da poboación galega vive na franxa costeira, contrastando co paulatino despoboamento das terras do interior. Isto é devido principalmente, a que no estreita zona litoral se acumulan as liñas de forza da economía, gran parte volcadas cara o turismo.
Con todo, o balance ambiental deste moderno achegamento ao mar non foi moi positivo e numerosas actuacións foron moi pouco respectuosas co litoral, Diversos son os factores que incidiron negativamente sobre a conservación deste canario natural, revalorizado polo troco dos costumes humanos e pola cultura do lecer como fenómeno de consumo.
Este Plano Director propón agravar aínda más o problema, querendo fomentar máis Portos deportivos con todo o que leva aparellado, instalacións complementarias, hoteis restaurantes, urbanizacións, etc., polo que se agrandaría aínda mais a brecha existente entre o interior da Galiza e a costa.

7- SOBRE O PROCESO DE CONSULTA

Podemos ler neste Plan Director que:
“Durante máis de 12 meses, leváronse a cabo entre outros: Máis de 500 enquisas a usuarios da náutica recreativa seleccionados ó longo de todo o litoral galego. Máis de 150 enquisas a turistas náuticos (Salón Náutico Internacional de Barcelona, Salón Náutico de París…). Realización de cuestionarios e de entrevistas cos máis de 75 concesionarios das instalacións náutico-recreativas galegas, recollendo o detalle das características da propia instalación, así como a súa percepción da demanda. Enquisas á totalidade dos Concellos costeiros galegos, chegando a manter reunións cos representantes daqueles que así o solicitaron. Entrevistas con numerosos axentes do sector (estaleiros, asociacións, industria náutica, operadores chárters…). Desde o inicio do traballo contactouse coas cinco Autoridades Portuarias galegas,”

Comprobamos que para facer este estudo contase exclusivamente cos sectores que se benefician co Plano, mais non se conta cos posíbeis colectivos de afectados, que somos o resto da sociedade.
Non se contactou con colectivos de mariñeiros, cos de mariscadoras, cos bateeiros, cos colectivos sociais, con asociacións de Veciñais, colectivos de defensa do Patrimonio, culturais, nin coas organizacións ambientalistas. Colectivos todos eles que teñen moito que dicer neste proxecto e non é admisíbel nin intelixente deixa-los de lado. Esta actitude pouco democrática non acarrea mais que unha grave perda de credibilidade por parte daqueles que a practican. Consideramos imprescindíbel que as institucións demostren un funcionamento baseado na transparencia mais absoluta e na participación cidadá, virtudes das que, lamentabelmente, carece na actualidade.
Consideramos que nun proxecto de tal magnitude, a consulta a todos os colectivos directamente afectados debería ser parte do proceso lóxico dadas as aportacións que poden dar e expresamos a nosa desconformidade máis absoluta co procedemento seguido polos redactores deste Plano.

8- SOBRE O CONCEPTO DE AMPLIACIÓN

Este concepto resulta de transcendental importancia, posto que permite admitir a trámite aquelas instalacións que teñan o carácter de ampliación das existentes. Sobre isto convén deterse alomenos un momento, coas seguintes reflexións:
a) Non existe unha definición do que se entende por ampliación portuaria. Deixase así unha porta aberta á libre interpretación do documento, sendo a lectura mais probábel que acabe por identificarse como sinónimos os conceptos de “ampliación de instalación” e de “instalación nova anexa á actual”, que non son equivalentes nin semántica, nin territorialmente.
b) Por suposto tratase de ocupar lámina de agua aledaña ao que pechan as infraestructuras actuais, pero comporta a ampliación prolongar a obra ríxida existente?. Pódese pensar que unha ampliación podería significar recrecer os diques dos portos deportivos, co fin de dar acollida a un maior número de embarcacións, cousa que tería consecuencias nefastas. En caso contrario, probabelmente se trate de construccións novas, adosadas ás actuais, pero non de ampliacións.
c) Debe entenderse a ampliación como a aparición en cena dun novo concesionario? En principio, ampliar un porto non presupón necesariamente a aparición de novos clubs náuticos ou de novos portos deportivos, senón que, en aplicación estricta do termo, suporía ampliar os existentes, en canto a número de amarres. En termos administrativos, a ampliación non debería favorecer a aparición de novos concesionarios no dominio público.
d) Certo é que advirte que a admisión a trámite non presupón prexulgar o sentido da resolución definitiva que sobre eles se adopte, pero resulta evidente que agora cabe a posibilidade de admitir proxectos que, con carácter previo á entrada en vigor deste Plano, serian desestimados de oficio.
Fica claro, en calquera caso, que a libre interpretación deste concepto do documento pode converter a arbitrariedade en norma, e afectar de modo prexudicial ao litoral mediante unha intensa sobre-artificialización.

Podemos constatar que se está a producir unha autentica revolución no plantexamento de numerosas iniciativas de construcción (ou deberíamos dicer ampliación?) de instalacións náutico-desportivas. A transcendencia do negocio non pasou inadvertida para os grupos económicos vinculados á actividade inmobiliaria, que levan tempo poñendo os ollos naqueles portos que ao seu xuízo, e aos seus intereses, merecen ser ampliados.

9- SOBRE O ARGUMENTO DE ATRAER A UN TURISMO DE CALIDADE

A oferta de amarres deportivos acostuma acompañar a oferta inmobiliaria senso stricto, e polo xeral optan a ela os propios habitantes na localidade, de modo que coa adquisición dunha vivenda, o promotor ofrece facilidades para obter a concesión dun amarre. No Estudi do Pla de Ports Esportius realizado para Cataluña en 2003, o 71’4 % dos titulares dun amarre dispuñan dunha segunda residencia a menos de 10 quilómetros do mesmo. Non hai, pois atracción, se non que os usuarios son os mesmos que antes de construír o porto. Mesmo no caso hipotético de que isto non fose así, e que realmente a oferta de amarres atraese nova poboación turística, o período de utilización medio dunha embarcación de 8 metros de eslora é de 14 días ao ano, e non supera os 30 días, sexa cal sexa a eslora de análise. Tan baixa utilización desde logo non xustifica unha ocupación territorial tan extensa e irreversíbel.
Lese no documento que se pretende atraer embarcacións de Francia e de outros países europeos ofrecendo prezos económicos, e para argumentar esta pretensión baséanse na ocupación deste turismo en Cataluña, que a parte de demostrarse no devandito estudo que isto somentes se da nunha pequena proporción, é lóxico pensar que elixan Cataluña e non Galiza pola cercanía e non por ter uns prezos mais económicos.
Alén diso o destino turístico mediterráneo ten un tipo de clientela específica que non soen saír ao océano.
A asociación de “turismo de calidade” con “turismo de maior poder adquisitivo” é, por outra parte, equívoca: conviría analizar a “calidade do turismo” en virtude do seu respecto ao medio ambiente, do seu comportamento cidadán e da súa capacidade para desenvolver iniciativas que revertan en beneficio da localidade.

10- SOBRE O PRESUNTO USO SOCIAL DESTAS INSTALACIÓNS

Pódese ler no documento: “o modelo de desenvolvemento sectorial concibido no Plan Director baséase en achegar a náutica de recreo a toda a poboación, ofrecendo unha oferta diversificada adecuada para cada tipoloxía de cliente”.
A que se referirán, a que todos podamos ter unha embarcación ou a que todos podamos ver como disfruta a xente podente nos seus iates?
Neste Plano Director parece que se intenta disfrazar a construcción de portos deportivos como unha obra social para toda a sociedade. A Xunta de Galiza aínda se empeña en mostrar unha imaxe democratizada e popular do elitista deporte náutico para xustificar as intervencións especulativas. Exactamente igual que a pretensión de algúns por nos mostrar as bondades de sementar o país de campos de golf.
É preciso ser conscientes da grande falacia que se agacha tras os proxectos en marcha xustificados con discursos embellecedores, que tratan de ocultar a realidade e as manobras especulativas. Temos que ter claro o que tipo de economía e de pais queremos para poder facer fronte con coherencia ao modelo que se nos está a impor.
No caso dos portos deportivos, o elitismo leva ata á privatización dos espazos públicos costeiros para o goce dun sector insignificante numericamente da poboación.
As instalacións náuticas como creadoras de infraestructuras representan oportunidades de negocio para diversos sectores: promotoras inmobiliarias, constructoras, consultoras, sociedades investidoras, mais representan unha ruína para o resto da sociedade. Semella claro que as propostas de ampliación de portos para fins náutico-desportivos común a toda a costa galega, son unha resposta ás peticións dos grupos económicos-inmobiliarios.
A demanda de amarres, entendida como demanda social, non se reflicte nin se manifestou de ningún modo. Si mostran interese, polo contrario, as empresas vinculadas directa ou indirectamente ao sector da construcción.
Admiten os redactores deste Plano Director que se quere fomentar a demanda, polo que o número de amarres é moito superior á demanda. Este Plano non está baseado nunha necesidade, senón nun negocio, co litoral que é de dominio público, privatizando o que é de todas para uso e desfrute duns poucos.

11- SOBRE UNHAS NECESIDADES FUTURAS BASEADAS EN MERAS ESPECULACIÓNS

Neste Plano Director, nas entrevistas realizadas, recoñecen que en época alta non se ocupan todos os amarres. Da descrición e análise da evolución recente e situación actual das demandas de amarres existintes na costa galega, podese concluir alguns elementos útis para a planificación futura. Contodo nada pode segurar que algunhas tendéncias e factores que se desenvolveron nos últimos anos continuen desenvolvendose no futuro, nen que aparezan novos sectores e diferentes demandas, nen que algunhas que estaban en proceso de decrecimento muden de tendéncia. As propostas que se desprenden das análises das tendéncias da demanda deben poder aplicarse con suficiente flexibilidade como para facer fronte a trocos e a novas condicións que actualmente son difícis de prever.”
Como as infraestruturas actuais son suficientes e que nada pode segurar as tendéncias das demandas dos sectores involucrados non hai razón para facer unhas actuacións desta envergadura e que ocasione tan graves consecuencias.

12- PERDA DA IDENTIDADE DAS VILAS MARIÑEIRAS

Pódese ler no documento: “que os visitantes foráneos poidan desfrutar dos elementos de identidade de Galicia, como a paisaxe, os municipios costeiros, a historia, as tradicións mariñas e a gastronomía”.
Esta afirmación carece de sentido, co modelo turístico e económico que se está a fomentar no mesmo Plano Director. É unha tomadura de pelo que se fagan estas afirmacións cando o que se propón é xustamente o contrario, formigonar mais o litoral destrozando a paisaxe e o patrimonio marítimo.
O patrimonio marítimo é, segundo o define Dionisio Pereira: a totalidade das manifestacións vencelladas á actividade marítima dos homes e as mulleres da beiramar, ao longo do tempo, manifestacións que están inseridas no propio medio mariño; este, á súa vez, forma parte do noso patrimonio natural.
Estámonos a referir, pois, tanto a construccións, como a obxectos ou a creacións inmateriais: peiraos, sinais marítimas ou vivenda mariñeira; embarcacións de todo tipo, artes de pesca ou imaxinería mariñeira; cancioneiro e tradición oral, fala mariñeira, técnicas de traballo ou a hidrotoponimia. Pero non só falamos destas categorías esenciais, senón tamén das relacións tecidas historicamente polas xentes do mar en torno a elas: relacións culturais, técnicas, productivas, comerciais, sociais, de todo tipo. Neste sentido, o patrimonio marítimo, como todo patrimonio, é unha construcción social e cultural.
O patrimonio marítimo é, xa que logo, unha creación sociocultural que ten moito que ver coas múltiples representacións da memoria colectiva das xentes de mar.
A excesiva construcción de portos deportivos coas súas instalacións asociadas, e as súas correspondentes urbanizacións elitistas, esta provocando a perda de todos os sinais de identidade das vilas mariñeiras. Este Plano Director, en vez de corrixir este atentado cultural e social, proponse a dilapidación total do noso patrimonio marítimo.
Este Plano Director debería tratar de conservar e revalorizar o noso patrimonio marítimo para que de un salto cuantitativo e cualitativo, e poida exercer como alicerce do turismo cultural ou doutras actividades de utilidade social na beiramar, propoñendo unha política de patrimonio baseada no planeamento e na transversalidade entre as diversas áreas implicadas, como son as de Medio Ambiente, Pesca, Cultura, Turismo e Asuntos Sociais.
En primeiro lugar, cómpre saber o que temos, para despois conservalo polo que é urxente acometer un inventario sistemático e pormenorizado do patrimonio vencellado ao mar (inmobiliario, embarcacións e tradición oral, maiormente); a elaboración de criterios para establecer as prioridades a curto, medio e longo prazo na salvagarda dos bens en perigo; e a disposición de diñeiro público que financie, sequera parcialmente, os proxectos declarados de interese.
É preciso actuar de xeito decidido no planeamento territorial, rehabilitando ou protexendo tanto espazos naturais, como inmobles significativos nas múltiples culturas ou identidades marítimas locais. Contando coa necesaria coordinación entre administracións e utilizando os inventarios patrimoniais devanditos, ademais dos barcos, cómpre recuperar tamén instalacións portuarias tradicionais feitas en pedra traballada, fábricas de salga e conservas, telleiras e fábricas de curtumes, cos seus respectivos accesos ao mar; faros e demais sinais marítimos; elementos da arquitectura popular mariñeira (vivenda mariñeira, muíños de maré, tendedeiros de redes, secadoiros de peixe, encascadoiros...), etc., coa finalidade de posibilitar uns espazos identitarios onde as embarcacións de interese patrimonial teñan un contorno acaído para poder gozar con elas e comprendelas en maior medida. E, de paso, incentivar unha meirande diversificación nos usos das embarcacións rehabilitadas o recuperadas, fóra do lecer máis ou menos individual e do deporte da vela, ao que están dedicadas na actualidade.

13- SOBRE A AFECTACIÓN ÁS PRAIAS

A execución destas obras marítimas, cando non se fan estudios para ter en conta os seus prexudiciais efectos, producen barreiras que bloquean o fluxo de area ao longo da costa. Os áridos son un recurso escaso, cun longo e custoso proceso de renovación que temos que coidar. O único xeito de rexeneralas é transvasar cada ano a area que se acumula tras os espigóns ás praias que a perderon. Esa tarefa costa moitos millóns de euros ao ano e figura nas obrigas estipuladas nas concesións de usos portuarios. Mais ninguén o fai.
A area que circula polo litoral procede das achegas dos ríos, e da erosión costeira. Non obstante na actualidade estase a producir unha reducción importante na cantidade destas achegas debido á construcción de encoros nos ríos, as obras de protección costeira e a creación de praias pechadas artificialmente, que fixan grandes cantidades de area que antes circulaba e realimentaba os depósitos móbiles das praias.
Todo iso se une á proliferación de construccións litorais non respectuosas con os procesos de dinámica litoral, como portos deportivos coas súas urbanizacións e instalacións asociadas, e paseos marítimos sobre a area da praia e, mesmo sobre a zona de dunas, última liña de defensa, desde onde se realimenta de area a praia perdida nos temporais de inverno. Os espigóns e portos deportivos son demasiado frecuentes nos lugares turísticos, paralizando ou modificando os movementos naturais de miles de millóns de toneladas de area orixinados por correntes e ondada, provocando así unha progresiva ruptura do equilibrio costeiro, en definitiva producindo en poucos anos procesos que antes requirían séculos, dando lugar a cambios artificiais e dificilmente reversibles, en algúns casos, no ciclo xeolóxico de erosión transporte e sedimentación.
Os súas consecuencias orixinan, en zonas máis ou menos distantes que mesmo poden estar protexidas polo seu significativo valor ecolóxico, efectos non sempre agradábeis tales como aterramentos de zonas de cultivo próximas ao mar, desaparición de praias, destrucción de edificacións, colmatación de enseadas, peches de portos e taponamentos de emisarios submarinos. Estes efectos negativos son observables en anos, e mesmo
meses, en determinados puntos do litoral.

14- SOBRE A NECESIDADE DE PRESERVAR AS PRAIAS

Unha praia é un zona costeira cuberta de material solto e suxeita a acumulación e erosión. O sedimento movese ao longo da costa por causa de ondas e correntes. Cando unha praia composta de area fica temporalmente lonxe da oleaxe e das marés entón se seca pola acción do sol, e a area se move cara o continente formando dunas ou de regreso á costa por acción do vento.
O resultado deste troco continuo representa unha tendencia a longo prazo cara a erosión ou a sedimentazón ou o equilibrio dinámico, dependendo das cantidades relativas de fornecemento ou perda de material na praia.

A pregunta que se debe responder é a seguinte: Ate onde necesita ser preservada unha praia?
Unha praia estábel é en si mesma unha forma de protección da costa contra os embates do mar. O leito que está composto de sedimento solto axusta a súa forma para producir unha "defensa en profundidade" en época de treboadas e para prever pola súa propia recuperación durante o período normal.

Debe recoñecerase que un fronte de praia debidamente conservado e utilizado asegura unha protección máxima ás construccións, mais para que esta protección sexa posíbel é necesario que estas non estean localizadas na zona móbil da praia. A construcción de obras civís na costa produce trocos que afectan as taxas de subministro ou de perda do transporte litoral e xeran modificacións na liña costeira ate cando se atinxe unha nova configuración estábel. Aínda que non se observen de inmediato, os trocos feitos polo home son nocivos para a costa.
Trocos por movemento de area.
Aínda cando non exista perda neta de material da praia durante un evento, ocorren a miúdo problemas de erosión como resultado do movemento de ondas cara e desde a costa. As praias se erosionan durante as treboadas e volven a rexenerarse durante as augas mansos. Durante unha treboada establécese un mar confuso dentro da zona de rompentes e as ondas atacan a praia con intervalos regulares desde diferentes direccións. A pendente da praia saturase, diminúe a percolación do agua que chega desde o mar e intensifícase o fluxo de retorno. neste proceso unha grande cantidade de area é remexida da superficie da praia e transportada mar adentro da zona de rompentes, onde é depositada en augas relativamente profundas en forma de barras de area. A medida que a barra de area medra a zona de rompentes se traslada en dirección ao mar. Este proceso fai que as ondas rompan cada vez mais lonxe da costa e disipen unha cantidade considerábel de enerxía antes de chegar á praia, o cal diminúe a acción erosiva sobre a superficie da praia. O material que foi arrastrado desde a praia durante a treboada retorna entón pola acción de ondas moderadas; estas ondas son de menor altura e de maior período que as ondas de treboada, son regulares e tenden a chegar á praia nunha soa dirección. Devido a que as ondas chegan a intervalos relativamente grandes o nivel freático da praia diminúe e parte do agua que chega desde o mar percola; ademais, os canais que se forman durante as treboadas desaparecen e parte da area das barras que se forman mar adentro volta novamente á praia, a cal fica lista para a seguinte treboada.
Subministro de area e estabilidade da praia.
A area pode chegar ás praias desde diversas fontes, que inclúen ríos, regatos, erosión de zonas veciñas, deslizamentos e meteorización de penas, movementos de ondas que traen area de depósitos antigos, erosión eólica e erosión de arrecifes de coral.
Sen importar cal é a fonte os sedimentos se redistribúen ao longo da liña costeira por efecto das correntes litorais que se inxiren polas ondas que rompen. As correntes litorais son xeradas por ondas que chegan á liña costeira formando un ángulo. O transporte litoral ocorre xeralmente nunha soa dirección.
Cando unha costa está en equilibrio cos seus arredores os problemas de erosión da praia ocorren cando se presenta algún evento que interrompe ou diminúe o transporte litoral que alimenta a zona. Este troco pode ser natural, como un aumento lento do nivel do mar, ou pode ser inxerido polo home, e pode producir efectos erosivos mais rápidos.
En zonas con asentamentos humanos ou en praias metropolitanas a estabilización das dunas en forma natural é necesaria.
A totalidade da zona pode utilizarse dun xeito controlado para recreación do público pero non para a construcción de vivendas nin portos deportivos, neste caso a erosión severa, se ocorre no futuro, produce sómente a perda da area e da vexetación.

15- SOBRE A DESTRUCIÓN DE SISTEMAS DUNARES

As praias da costa galega caracterízanse pola súa dinámica litoral que aporta materiais arrastrados e na que xogan un papel de defensa fundamental os sistemas dunares, os aportes de sedimentos dos ríos e a vexetación costeira. O desprezo por esta dinámica litoral traducido en espigóns e portos deportivos, desmesuradas obras hidráulicas e destrucción de dunas, vexetación e praias ao servizo da especulación inmobiliaria xera grandes prexuízos.

16- SOBRE O ESTRANGULAMENTO DAS RÍAS

Calquera obra dentro das rías que reduza a distancia entre os saintes terrestres de ambos lados sua costa, afecta negativamente á vida dos peixes, moluscos e crustáceos da ría así como a descontaminación da mesma, porque por unha parte diminue o fluxo de entrada das aguas do Oceano Atlántico, que aportan nutrintes e limpan a ría e por outra parte reduce o fluxo de saída das suas aguas interiores que levan consigo contaminantes e aguas doces procedentes dos rios. Así prodúcese unha ralentización das correntes, provocando a sedimentación de fangos e favorecendo a colmatación das rías e a perda de calado, dificultando tamén a depuración natural, e afectando a todos os areeiros.
Muitas das obras de ampliación propostas neste Plano Director constituen obras deste tipo, pois reducen a distancia entre ambas costas dunha ría.
Neste ponto hai que salientar o proxecto de porto deportivo de Massó en Cangas que coincide á altura do macro-recheo de Bouzas, no outro lado da ría, o cal produciu un estreitamento desta de 700 m. De levarse a cabo esta actuación os efeitos do estrangulamento da ría de Vigo serian muito mais drásticos.

17- SOBRE O EFEITO ACUMULATIVO DAS DISTINTAS OBRAS DE RECHEO

Os proxectos portuarios executados ao longo das rías nas últimas décadas do século XX orixinaron contínuas modificacións do litoral respeito ao seu perfil orixinal. As consecuencias dos sucesivos aterramentos provocaron un cambio brusco da paisaxe primixénia, e sucesivos cambios na dinámica de correntes ocasionando que os sedimentos desaparezan dalgunhas zonas e se acumulen en outras novas, co conseguinte impacto sobre os ecosistemas. Este efeito sinérxico e acumulativo engadido á magnitude dos actuais proxectos de ampliación ocasionará consecuencias moi graves, tanto pola severidade dos cambios como pola área afectada que é todas as rías galegas.
Ademais dos recheos xa executados tamén hai que sumar a realización de outros novos recheos en distintas partes das rías que estan en proxecto. Asi as negativas repercusions dos proxectos de ampliación dos portos deportivos deben valorarse no conxunto de outras obras de recheo: as feitas anteriormente e as actuais.

18- SOBRE A EXTENSIÓN E COMPLEXIDADE DO IMPACTO

O impacto ambiental deste tipo de proxectos ten unha alta complexidade ao producirse en sistemas dinámicos que extenderían o impacto a lugares alonxados da zona en que se realizarían as obras, pois, as rías constituen unha sucesión de hábitats estreitamente interdependentes, onde non pode esperarse que un impacto zonal fique restrinxido a sua vecindade imediata. As rías galegas son unidades funcionais fisico-biolóxicas, polo que as perturbacións que se produzan en calquera ponto dentro delas repercuten no seu conxunto. Esto implica que os impactos que se produzan nelas deben de estudarse no contexto total, tanto espacial como temporalmente.

19- SOBRE A IRREVERSIBILIDADE DO IMPACTO

A execución deste tipo de ampliacións determinará unha ocupación irreversibel do litoral das rías, espazos únicos de alto valor ecolóxico e muito vulnerabeis ás perturbacións antrópicas. Como sinala un informe do Instituto Español de Oceanografía, as peculiares características xeomorfolóxicas dinámicas e produtivas que presentan as rías galegas e en concreto as rías baixas, fan que “actuacións humanas que en mar aberto puderan ser medioambientalmente admisibeis, no interior das rias sexan perigosas ou inaceptabeis”

20- SOBRE O IMPACTO ESTÉTICO E PAISAXÍSTICO

O impacto paisaxístico que producen estas instalacións é elevadísimo, pois os portos ocupan moitas hectáreas de costa, construíndo naves e edificios aparte da ocupación de lámina de auga.
A paisaxe é un recurso natural que hai que protexer xa que produce beneficios económicos e beneficios imateriais. Mais non só debe estar destinada ao desfrute dos turistas, senon que principalmente debe dirixirse á satisfación das necesidades dos habitantes que nela viven, na percura dunha mellor calidade de vida e o mantimento dos recursos naturais. Debese velar por unha paisaxe autoctona, harmónica e organizada coa que os habitantes se identifiquen.
Nas últimas décadas o crecemento das infraestruturas nautico deportivas e o exceso de construcións e urbanizacións sen planificación teñen deixado a sua pegada sobre a paisaxe. Como consecuencia, esta foise despersonalizando e perdendo o seu valor. A construción de infraestructuras nautico deportivas e a turistificación do litoral xa provocou graves deterioros en lugares de especial beleza paixasística deixando un impacto visual moi negativo na paisaxe, mais se fan as ampliacións previstas este impacto se multiplicará.
Outro efeito visual negativo o provocan as instalacións complementarias aos portos deportivos que se construiron nos recheos, como marinas secas e outras construcións, que non se pode xustificar a sua presencia nun peirao.
A caracterización das vilas costeiras como vilas mariñeiras pérdese completamente ao formigonar o mar e urbanizar sen nengun tipo de planificación nin respeto polas tipoloxias constructivas da zona. com esta política pérdese a identidade dos pobos e a calidade de vida da sua veciñanza.
A degradación do ambiente e da nosa riqueza paisaxística é degradación tamén da nosa identidade.

21- SOBRE A DESTRUCIÓN DA PAISAXE SUBMARINA

O hábitat infralitoral sofre as alteracions derivadas da incidencia humana xa que é o destino final dos vertidos domésticos e industriales das concentracións urbanísticas e comerciais no entorno costeiro e os directamente botados desde as embarcións e portos.
Con esta contaminación e a perda de diversidade que se produce a paisaxen sumarina fica completamente estragada.

22- SOBRE O IMPACTO NA DIVERSIDADE DE USOS DAS RÍAS

As cidades, vilas aldeas e lugares bañados polas rías, deben a esencia da sua personalidade ao mantemento destas nun estado que promove unha rica diversidade de usos que definen as rías como entornos complexos, cunha dinámica global que conxuga felizmente diferentes condicións locais. Esta heteroxenidade de usos estase esquencendo cedendolle paso ao mero afán de construir, de utilizar o litoral para amorear cemento ou para fuxir cara adiante dos erros aínda recentes.
Estas actuacións propostas perxudicarían gravemente á utilización dos recursos naturais mariños das rías e supondria un verdadeiro desastre ecolóxico en beneficio dun conxunto de actividades que desprecia os demais usos e só buscan o máximo beneficio ao menor coste, sen ter en conta o dano que fan ao medio. Moi lonxe do uso sustentabel do medio mariño do que presumen as institucións públicas galegas.
Compre potenciar os aproveitamentos diversificados dos recursos que se basen na utilización racional dun entorno físico que, sen dúbida, constitue o patrimonio mais importante do que Galiza dispón e hai que estabelecer un limite á ocupación da área marítima, xa que do contrário, e por redución ao absurdo, as rias poderina acabar transformandose nuns enormes portos deportivos sen ningún tipo de vida mariña nelas.
É unha barbaridade que no entorno privilexiado das rías, se estxa actuando con esquemas inintelixentes e atrasados, propios dun xeito de produción obsoleto.

23- SOBRE A CONTAMINACIÓN ACÚSTICA

A lei de Ruído 37/2003 de 17 de Novembro estabelece protecións fronte aos emisores acústicos xa sexan de titularidade pública ou privada.
O ruido constitue asimismo un problema de perturbación ambiental e pede provir de numerosas fontes vehículos, drizas sobre los mástiles de iates, os propios visitantes y certas actividades como navegación a motor e o esquí náutico.
O grau de saturazón acústica en alguns pontos do litoral é xa extraordináriamente alto, sendo a sua orixe o tráfico, as actividades nauticas e as actividades turísticas.
É espécialmente decepcionante que non se estabeleza nengun plano de acción en matéria de contaminación acústica (Art. 15.c da Lei 37/2003) prevendo os indubidábeis impactos do que sería o novo cenario creado com este aumento da actividade nautica e turística.
A ausencia de medidas paliativas de calquera tipo, non só para a contaminación acústica, é lamentabel.

24- SOBRE A CONTAMINACIÓN LUMÍNICA

Contaminación que xa existe dun xeito alarmante en algunas zonas da costa galega, debido aos grandes focos dos portos deportivos teñen acesos durante toda a noite, incluso enfocando direción as vivendas da zona. Coas novas ampliacións prpostas aumentaría o número de focos polo que esta contaminación sería muito maior. É in tolerabel e aberrante este descontrol luminotécnico.
A veciñaza de muitas vilas leva anos soportando a intrusión lumínica procedente dos focos destas infraestructuras, que entra polas xanelas invadindo o interior das vivendas, modificando o entorno doméstico e provocando transtornos das actividades humanas e molestias como soño inquieto, ausencia de repouso, insónia, cansazo e nervosismo.
Este despilfarro irresponsábel de enerxia implica a emisón de gases contaminantes resultado da combustión de carbón e petróleo nas centrais térmicas.
Ten tamén efeitos directos sobre a vida silvestre, Aves, mórcegos, anfíbios, peixes, insectos, etc, ven alterados os seus hábitos nocturnos (reprodución, migracións, etc) pola presenza dos potentes focos que rompen o ciclo natural do dia e a noite. Esta contaminación orixina fenómenos de cegamento e desorientación nas aves, e unha alteración dos ciclos de ascenso e descenso do plancton mariño, o que afecta á alimentación de espécies mariñas que habitan na costa. Incide na peculiar distribución de distintas espécies de peixes, crustáceos, etc, que habitan no litoral. Tamén incide sobre os ciclos reprodutivos dos insectos, alguns dos cais atravesan notabeis distáncias para se topar e non poden pasar polas "barreiras de luz" que forman estas zonas excesivamente iluminadas. Rompese, ademais, o equilibrio poboacional das espécies, porque algunhas son cegas a certas lonxitudes de onda de luz e outras non, co cal as depredadoras poden prosperar, entrementes se extinguen as depredadas. Finalmente, a flora vese afectada ao diminuir os insectos que realizan a polinizazón de certas plantas.
Constituen un evidente atentado contra a paisaxe celeste nocturna, que imposibilita, a observación do firmamento, supoñendo unha perda cultural e paisaxística de valor incalculabel, segundo recoñece a Unesco na sua "Carta dos direitos das xeracións futuras".

25- SOBRE A DISPERSIÓN DE MATERIAIS NAS OBRAS DE AMPLIACIÓN DOS ESPIGÓNS

Desde hai varias décadas o aumento no número de portos deportivos e a ampliación das instalacións portuarias a costa de lle gañar superficie ao mar, ven dando lugar en toda a area xeográfica das rías á acumulación de particulas de diverso grao de finura acumuladas no fundo.
A Realización dos recheos leva aparellada a dispersión no mar, por fora dos límites da obra un grande volume dos materiais aportados. Unha parte sustancial destas perdas formou fundos lamacentos, incompatibeis con a aerobiose. O resto en tanto se mantivo en suspensión na colunna de agua, constituiu un importante factor depresor da fotosintese.
A área de recheo constitue a zona cara a que se dirixe un gradiente positivo de sólidos en suspensión, demanda química de osíxeno, contido de coliformes na agua, altura do sedimento e perda de biodiversidade biolóxica.
Os efeitos dalgún destes índices (exem. Nivel de coliformes) garda relación mais direita cos efluintes urbanos, mas os efeitos de ambos os dous tipos de factores potencian-se mutuamente.
As obras de recheo constituen un importante factor de deterioro da integridade biolóxica e sanidade ambiental das rías.

26- SOBRE A ACUMULACIÓN DE MATERIA ORGÁNICA PERSISTENTE

Os fundos da franxa litoral das rías son de natureza lamacenta, están saturados de materia orgánica escasamente degradada, suportando unhas comunidades biolóxicas moi características de zonas eutróficas. A orixe desta materia orgánica, presente nesta franxa, está nos efluentes urbanos que se verten intratados ao mar. Mais as arxilas que se dispersan coas obras de aterramento contribuen, ao sedimentaren, a restarenlles velocidade aos procesos naturais de oxidación da materia orgánica.

27- SOBRE A ENTRADA DE CONTAMINANTES DURANTE AS OBRAS DE RECHEO

Os recheos realízanse con pedra, terras, areas e escombros procedentes de canteiras obras e desmontes, material muito diverso e alleo ao medio mariño. Este material, ao chegar ao mar pon en disolución e/ou en suspensión substáncias perxudiciais para os ecosistemas, ademais a fración fina formará mais fango. Os contaminantes químicos, a certas concentracións, producen impactos negativos no meio mariño a distintos níveis: organismos individuais, povoacions, comunidades e ecosistemas, alterando fundamentalmente a reprodución e provocando, entre outras, perturbacións bioquímicas e fisiolóxicas. Estes efeitos adversos teñen maior incidéncia canto menos evoluído é o ser vivo, polo que fito e zooplacton, ovos, larvas e xuvenis son os mais perxudicados producindose, en xeral, unha disminución da biomasa en todos os eslavóns da cadea alimentaria, coa conseguinte repercusión para a economia derivada da pesca e o marisqueo.

28- SOBRE O IMPACTO DOS DRAGADOS

Para realizar algunha das actuacións proxectadas vai ser necesario dragar.
Os fundos das rías e en concreto os da zona costeira estan cubertos de fangos, dos cuais muitos formaronse cos materiais de recheos anteriores. Estes fangos funcionan como unha esponxa absorvendo os contaminantes, os cuais se liberan cando estes fangos son removidos. A carga contaminante, acumulada durante décadas, aloxada nos fangos do fundo é un perigo potencial tanto para a fauna e flora de todo o medio mariño como para os consumidores dos produtos da ría. A grande parte dos materiais presentes no fundo non se degradan e existe un elevado risco de que se introduzan na cadea alimentaria e cheguen aos humanos.
Tanto as obras de dragado como a subseguinte actividade nautica suporian unha constante resuspensión da fracción sedimentaria mais fina e a mais contaminada, coa posta en circulación dos seus contidos contaminantes nas redes tróficas das rías.
Moitos lugares das rías, onde houbo algunha actividade industrial presentan un grao notábel de contaminación química do sedimento obtendo valores moi altos de metais pesados e de hidrocarburos aromáticos policíclicos. Compostos especialmente perigosos polo seu potencial canceríxeno e capacidade de bioacumulación nos seres vivos e bioamplificación no seu fluxo a través das cadeas tróficas. Son compostos moi persistentes e de difícil degradación natural, o que supón un risco de contaminación das augas das rías e incluso un risco alimentario, influíndo no desenvolvemento de enfermidades dexenerativas e diversos tipos de cancro.
Mentres os sedimentos contaminados por metais pesados e outros compostos persistentes e bioacumulabeis permanezan no fundo, as condicións hipóxicas e anóxicas do mesmo dificultan a entrada deses compostos nas cadeas tróficas. Mais a removilización dos sedimentos ao acometer dragados en materiais contaminados, causa a súa dispersión e osixenación. Nestas novas condicións químicas poden cambiar deixar de absorberse ás arxilas e entrar nas cadeas tróficas e seren biodisponibeis para os organismos vivos.
Na medida en que a lexislación comunitaria, faise cada vez mais estricta nos niveis de metais pesados nos productos do mar, incorrese no risco de perder mercado, o distintivo de calidade dalgúns productos pesqueiros das rías e posibilidade de sancións e prohibición de venda en fresco deses productos.
Ao poñerse en suspensión sedimentos contaminados con sustancias tóxicas, estas poden estenderse a lugares alonxados dentro das rías. Ademais os espigóns de abrigo, unha vez construídos producirían distorsións no réxime de correntes e isto a súa vez, na dinámica de transporte de sedimentos. É inevitábel que unha porcentaxe do material dragado se poña en suspensión e se esparza polas rías, acadando distancias de varios Km. podendo chegar a zonas de grande interese ecolóxico e comercial como bancos de marisco, polígonos de bateas de mexillón, zonas de posta e alevinaxe, bosques de laminaria, e Zoostera etc.

29- SOBRE OS IMPACTOS EN TERRA

Ademais dos problemas ambientais que xeran os portos deportivos no medio mariño, hai que considerar os que provoca no medio terrestre, pois son un claro medio para impulsar o negocio inmobiliario ao seu arredor, así como a especulación e encarecemento do solo derivados da “posta en valor” da área próxima. Un negocio inmobiliario que implica a creación de novas infraestructuras: centros comerciais, aparcamentos, etc., cada cal co seu correspondinte impacto ambiental e paisaxístico, que finalmente multiplica os efectos ambientais deste tipo de construccións.
Os paseos marítimos son tamén problemáticos para a conservación do litoral, xa que crían unha barreira artificial na primeira liña de costa que deixa a praia totalmente ao descuberto fronte aos temporais e que aumenta o poder erosivo da oleaxe incidente na costa.

30- SOBRE A DESTRUCIÓN DE ECOSISTEMAS DE ALTO VALOR

As rías baixas deben a súa alta productividade biolóxica á posición xeográfica que ocupan, ás súas características hidrodinámicas e xeomorfolóxicas e a un alto grao de acoplamento espazo-temporal dunha serie de ciclos: físicos, químicos, xeolóxicos e biolóxicos. Asi, estes espazos semicerrados, e de alto valor ecolóxico, son moi vulnerábeis ás perturbacións antrópicas (entre as que se inclúen a entrada de contaminantes e as actuacións de dragado/recheo), xa que as alteracións poden romper equilibrios e desaxustar os ciclos.
Nos escasos enclaves libres deste litoral hai fundos de area e rocha que sosteñen un ecosistema de alto valor, poboados con bosques de Laminaria, nos leitos duros e praderías de Zoostera nos brandos que albergan poboacións de invertebrados e peixes de grande interese económico e social. Os bosques de Laminaria acollen poboacións importantes de interese comercial como a centola e de interés ecolóxico como o cabaliño de mar, tipificada como “vulnerábel”
Tamén hai que destacar os bancos marisqueiros de bivalvos e poboacións de peixes como a lubina.

31- SOBRE A DESTRUCIÓN DE ZONAS DE ALEVINAXE

As rías son zonas de alevinaxe para moitas especies de invertebrados e peixes de interese comercial como as xoubas, futuras sardiñas, ou os bruños, futuros centolas, que cumpren as primeiras fases do seu ciclo biolóxico nos medios ricos en alimentos e aptos como refuxio fronte aos depredadores que lles brindan os bosques de Laminaria e as praderías de Zoostera, antes de realizar as migracións que os levan a augas mais oceánicas. A eliminación deste tipo de hábitats deprime irrevisibelmente, pois, tamén os nosos recursos pesqueiros da plataforma.

32- SOBRE A PÉRDIDA DE HÁBITAT MARIÑO

Perda de xeito irreversíbel, nos sedimentos dragados e aterrados e no espazo físico de mar ocupado polos recheos.

33- SOBRE A PERDA DE BIODIVERSIDADE

O efecto sinérxico da ampliación dos espigóns de abrigo e a alta taxa de contaminación das rías empobrecerán a bidiversidade biolóxica das mesmas. Este empobrecemento ecolóxico será irreversíbel. A biodiversidade é a propiedade esencial e singular de calquera ecosistema. Así empobrecerase o seu fundo xenético, as poboacións, as comunidades e as paisaxes. O que vai favorecer a aparición de especies oportunistas que acabarán por desprazar as especies autóctonas das rías.

34- SOBRE AS MORTANDADES, NAS ÁREAS PRÓXIMOS ÁS OBRAS

Mortandade da biota mariña con mobilidade reducida ou nula ou que non posúa ou teña pouco desenvolvida a reacción de "fuxida".
Enterramento de comunidades biolóxicas con moi alto valor ecolóxico e polo tanto económico. Bosques de Laminaria e Praderías de Zoostera fundamentais para as poboacións de crustáceos e peixes, Fundos de Maërs debaixo dos caes tópanse ameixas, ... todos eles caracterizan ás rías como ecosistemas altamente productivos.
Alén diso o dragado da rocha do fundo mariño que se realice mediante voaduras provocará mortandades na vida mariña das proximidades.
Provocarase a desaparición de todos os organismos mariños nos milleiros de metros cúbicos de mar (agua e sedimentos) que serán substituídos por recheos e as comunidades bentónicas colonizadoras dos sedimentos que serán dragados.

35- SOBRE O IMPACTO NA PRODUCIÓN PRIMARIA

A producción primaria é o sustento de todo o sistema biolóxico e pódese definir como a cantidade de carbono fixado en forma de materia orgánica por organismos de natureza vexetal mediante a fotosíntese. Esta producción primaria dentro das rías débese á actividade do fitoplancton e en moita menor medida ás macroalgas.
A execución de recheos vertendo ás rías terra, escombro e outros materiais de refugallo provocan unha perda de transparencia das augas nun amplo sector debido á dispersión dos verquidos.
Segundo estudos do IIM (Instituto de Investigacións mariñas) ao aumentar a presencia de arxila descende o nivel de clorofila, é dicer do fitoplancton o que fai diminuír con posíbeis efectos amplificadores a producción terciaria, ou sexa, a capacidade potencial de explotación das rías polo home.
A turbidez provocada polos sólidos en suspensión procedentes do material de recheo reduce o paso da enerxía lumínica indispensábel para a fotosíntese fitoplanctónica (e de macroalgas), é dicer, para a producción primaria, de forma que a biomasa que se produce nas rías, incluídos os recursos explotados, diminúe coa conseguinte repercusión económica e social.

36- SOBRE A DISMINUCIÓN DA CONCENTRACIÓN DE OSÍXENO

Ao diminuír a fotosíntese debido á turbidez das aguas provocada por recheos e dragados diminúe a concentración de osixeno no agua.

37- SOBRE OS IMPACTOS NAS POBOACIÓNS

Tanto a presencia de materiais arxilososos en suspensión, coma a de productos de tipo petrolífero, inciden gravemente na respiración de numerosos organismos mariños. As súas superficies tenden a seren recubertas por este tipo de sustancias, coa conseguinte reducción da súa capacidade para o intercambio gaseoso. A entrada nas rías de materiais inertes en suspensión tamén afecta ao metabolismo dos organismos filtradores entre os que se topan a maioría dos moluscos bivalvos de interese comercial (mexillóns, ameixas, croques...) que teñen que excretar as partículas non asimilábeis, co conseguinte consumo enerxético, o que diminúe o crecemento e engorde (mingua de biomasa). Estes organismos constitúen un dos grupos mais afectados por este tipo de contaminación.

38- SOBRE A PERDA DE BANCOS NATURAIS

Unha consecuencia evidente dos aterramentos consiste, na perda de bancos naturais de marisco. Abonda lembrar que na area hoxe ocupada polo recheo de Bouzas estaba localizado un dos bancos de ameixa máis productivos da Ría. Mais os efectos do vertido de sólidos sen escolleras de protección acadan tamén aos bancos dun arredor sensibelmente largacío, como o proba o constante descer das produccións. No ano 1967 a totalidade da zona do banco de Bouzas producía unhas 940 Tm. de ameixa. No ano 1985 a producción cifrouse en 10-15 Tm. No ano 1986 foi só de 1 Tm.

39- SOBRE A PERDA DE ÁREAS DE POSTA

As rías galegas constitúen a zona principal de posta de numerosas especies de peixes de interese comercial, e as localizacións predominantes das maiores concentracións de formas larvarias e xuvenís destes peixes son as franxas litorais, é dicer, as áreas de pouco fundo.
Unha consecuencia inmediata pois, das obras de recheo, consiste na desaparición destes biótopos, coa conseguinte reducción das zonas de cría e aumento da competencia polo alimento e o espazo que conduce a meirandes mortandades larvarias e xuvenís, e polo tanto ao descenso na abundancia dos adultos.

40- SOBRE A CRIANCIÓN DE ZONAS CON POUCA CIRCULACIÓN DO AGUA ONDE A VIDA MARIÑA DESAPARECE IRREVERSÍBELMENTE

Cos espigóns construídos para dar abrigo aos portos deportivos créanse zonas con escasa ou nula circulación das aguas. Ao non haber circulación a depuración natural non existe e son zonas onde se acumulan os contaminantes e as aguas son turbias o que impide a fotosíntese diminuíndo o oxiseno e imposibilitando a vida mariña.
Nestas zonas sóense criar verdadeiras acumulacións de contaminantes, que proceden, na súa maior parte das embarcacións, do mantemento destas ou da actividade náutica como combustíbeis, aguas residuais, aceites, disolventes, pinturas e incluso acedos das baterías.

41- ALTERACIÓN DA QUALIDADE DAS AGUAS DO PORTO E DAS PRAIAS PRÓXIMAS

A utilización de embarcacións de motor representa, xunto cos centros de deportes acuáticos, fontes suplementarias de contaminación (hidrocarburos, pinturas, lixos...).
Os axentes contaminantes non permanecen xunto aos puntos de vertedura das poboacións ou embarcacións, xa que os movementos horizontais e verticais que sofren
as masas de auga, orixinados fundamentalmente polas correntes, as mareas e o
ondada, difunden estes compostos prexudiciais dende o seu foco de emisión ao longo
de toda a costa, chegando mesmo ata as calas máis recónditas dos espazos litorais protexidos.

42- SOBRE A EUTROFIZACIÓN DAS AUGAS

O ámbito costeiro utilizouse tradicionalmente como o mellor e máis barato dos vertedoiros onde aparentemente todo se disolve, non obstante nada desaparece. En só
30 anos zonas dunha grande riqueza en flora e fauna mariña convertéronse en lugares de baixa diversidade biolóxica, demostrando a impresionante rapidez con que a contaminación se estendeu sobre toda a franxa litoral, sobre todo dentro das rías. Os vertidos de augas residuais rompen o sistema de reciclaxe natural por medio da subministración de nutrientes en exceso e de materia en suspensión que enturban o medio costeiro e dificultan a penetración da luz. As bacterias ao descompor este exceso de materia orgánica, esgotan o oíseno disolto, polo que desaparece toda a vida mariña nestas sonas que é o que se coñece por eutrofización.

43- SOBRE O IMPACTO ECONÓMICO NAS ACTIVIDADES DE PESCA, MARISQUEO E ACUICULTURA NAS RÍAS

Segundo os datos do Instituto de Investigacións mariñas os recursos pesqueiros e marisqueiros da Ría de Vigo (ameixas, mexilóns, navallas, nécoras, robalos, maragotas, sargos, polvo,...) xeneran mais de 7.000 empregos direitos, sostendo uns 740 barcos de pesca e 511 bateas de 500 m2. O marisqueo será un dos recursos mariños mais afectados pola movilización de materiais contaminados como consecuencia da execución de estos proxectos de ampliación.
As especies como vieira (Pectem maximus), volandeira (Chlamys opercularia) e zamburiña (Chlamys varia) serán especialmente afectadas posto que existen importantes bancos naturais destas especies dentro do radio de afectación das obras. A situación pódese agravar muito máis se se realizan operacións de dragado coincidindo coa fase larvaria destas especies, xa que é nesta etapa do ciclo vital cando mostran maior mortandade ante concentracións moi baixas de contaminantes.
O sector marisqueiro é o cuarto sector na economía galega con maior cuota exportadora, moi parecida a do sector naval e é o décimo sector con maior efeito arrastre sobre a renda da economía galega.
Se se contabilizan as externalidades negativas que se poden xerar nos demais recursos mariños en risco, as perdas globais para as economías locais serian millonarias. Estas externalidades deberán ser internalizadas pola administración, promotora deste Plano Director.
A organización dunha explotación dos recursos de base biolóxica en consonancia cos niveis de coñecementos científicos e tecnolóxicos hoxe disponibeis, daría pé a unha grande actividade económica. Mais ainda, respeitar na medida do que se poda as condicións que fan das Rías Baixas un notabel aparello produtor de biomasa, seria tal vez o mellor xeito de fomentar a incorporación de recursos técnicos verdadeiramente modernos á economía do entorno.

44- SOBRE A CONTAMINACIÓN QUE PROVOCAN ESTE TIPO DE INSTALACIÓNS

Un porto deportivo ten espigóns, peiraos flotantes, suministros e outras instalacións para barcos de recreo de propiedade privada. Como os portos deportivos están localizados ao borde do agua, a contaminación criada polos barcos, a actividade portuaria e a escorrentía de agua poden chegar ao mar directamente. A intensificación do uso de barcos de recreo aumentou os impactos dos portos deportivos e os barcos nos recursos costeiros.
Os posíbeis contaminantes dos portos deportivos e os barcos inclúen petróleo, gas, diesel, anticonxelante, deterxentes, disolventes de limpeza e incluso ao acedos das baterías. Estes productos poden ceibarse durante o refornecimento de combustíbel, as operacións de mantemento dos barcos ou a descarga do agua de sentina que se recolle na parte inferior dun barco. Os metais pesados empregados para o mantemento dos barcos inclúen o arsénico e cromo nas pinturas e as substancias preservativas da madeira; zinco para evitar a corrosión dos motores e cascos; e cobre nas pinturas antincrustantes que evitan o crecemento de percebes no casco dos barcos. O lixado e a pintura dos barcos poden producir pó e desperdicios de pintura nos portos deportivos. Os motores dos barcos tamén ceiban contaminantes ao ar que contribúen á concentración de ozono no terreno e de néboa industrial.
A descarga de aguas fecais sen tratar ao mar proveniente dun porto deportivo ou dun barco pode contaminar o agua e propagar bacterias, virus e parasitos, que causan enfermidades e aínda a morte ao ser humano e á vida mariña. As aguas fecais poden contaminar os mariscos e servir de alimento ás floras de algas e provocar eutrofización das aguas.
En outros países axudase a reducir a contaminación das aguas fecais provenientes dos barcos e proporciona estacións de bombeo para descarrega e vertido para os navegantes que desexen eliminar os desperdicios dunha forma inocua para o medio ambiente.
Cando os pescadores limpan o peixe nos peiraos ou os portos deportivos, a miúdo lanzan ao mar os desperdicios desa operación. A medida que se descompoñen os desperdicios da limpeza do peixe, poden privar ao agua de oxiseno, prexudicar a outros peixes e formas de vida mariña e despedir olores. O lixo que se tira ao agua proveniente dos portos deportivos e os barcos pode lesionar ou matar aos peixes, paxaros, tartarugas e outros animais mariños. O lixo tamén pode entupir as hélices.
Os mariscos, as plantas e o hábitat mariño poden ser destruídos por actividades relacionadas cos portos deportivos, como a construcción de espigóns e peiraos, o dragado de canais para tráfico de embarcacións e os barcos de grande velocidade.
Os diques de abrigo que se construen para protexer as embarcacións, son unha barreira física que intercepta artificialmente as correntes mariñas e portanto, o transporte da areia, que acaba depositandose a un lado do dique, penetrando en numerosas ocasións nos portos e colmatándolos. Isto obriga a que sexan dragados de forma sistemática para retirar a area acumulada. Asistimos entón ao vertido de areia, xeralmente moi contaminada por combustíbeis, aguas residuais, aceites, disolvintes e pinturas, de novo ao mar. Mesmo nalguns casos, utilizase para rexenerar praias.

45- SOBRE O PRINCIPIO DE PRECAUCIÓN

O Principio de Precaución é un principio encamiñado a reorientar as relacións da humanidade coa biosfera. Alí onde existan ameazas de danos graves e irreversíbeis, a falta de certeza científica completa sobre estes danos non debe usarse como razón para atenuar ou adiar as medidas que impidan a degradación do medio ambiente e os danos á saúde, se non que polo contrario, se impón unha actitude de vixiante e prudente anticipación que identifique e descarte de entrada as vías que poderían levar a desenlaces catastróficos (aínda cando a probabilidade de estes semelle pequena e as vías alternativas mais difícis ou onerosas).
A Unión Europea é, sen dúbida, a máxima impulsora de dito principio, que debería aplicarse á toma de decisións en condicións de ignorancia ou incertidume.
O Principio de Precaución aplicase habitualmente ao medio ambiente, tal e como fica recollido no informe da Axencia Europea de Medio Ambiente “Late Lessons from Early Warnings: the Precautionary Principle 1896-2000”. En dito documento fican recollidas algunhas das “leccións tardías” aprendidas a partir de “alertas temperás”, entre as que podemos destacar:
- Recoñecer e responder á ignorancia, así como á incertidume e o risco, á hora de avaliar as tecnoloxías e formular as políticas públicas.
- Examinar as xustificacións e supostas vantaxes, xunto cos posíbeis riscos.
- Ter plenamente en conta as hipóteses e valores dos distintos grupos sociais.
- Manter a independencia das autoridades reguladoras en relación ás partes interesadas, mantendo ao mesmo tempo un foque integrador para a recollida de información e opinións.
Consideramos que o Principio de Precaución non foi tido en conta á hora de realizar este documento e que isto é un grave erro.

46- SOBRE A INEXISTENCIA DE PROPOSTAS DE EDUCACIÓN AMBIENTAL AOS USUARIOS DOS PORTOS

Non se fala para nada neste documento de campañas de sensibilización e educación aos usuarios dos portos sobre a contaminación que producen, para así mitigala o máximo posíbel.
A calidade do agua é afectada por contaminacións xeradas directamente polas actividades dos portos deportivos e os paseos en barco. A maioría dos impactos xerados por barcos son: ante todo pintura (ante-fouling), metais tóxicos, aceite e gasolina das operacións de mantemento; perdidas sólidas e entullos; e bacterias e nutrintes residuais do barco.
A maioría dos contaminantes xerados por barcos e portos poden ser reducidos a través da educación e os programas de entrenamento, o desenvolvemento de servizos convenientes para a eliminación destas perdidas ,e a aplicación de novas tecnoloxías.
Neste Plano Director non se contemplan ningunha das seguintes actuacións para previr a contaminación:
-desenvolvemento de programas de educación publica para comunicar aos usuarios de barcos de paseo acerca dos impactos sobre a economía e o medioambiente causados por actividades de contaminación e de métodos simples para previr contaminación, como por exemplo acerca de como limpar e evitar derrames de aceite.
-Desenvolvemento de programas de entrenamento técnico para traballadores de portos deportivos para previr contaminación.
-Proporcionar servizos para recolectar agua contaminada e perdas de aceite a través da construcción e operación de plantas que bombeen e retiren estes refugallos, e a distribución de “almohadillas” que absorben o aceite.
-Facer promoción sobre o uso de métodos de contención para reducir perdas de contaminantes provenientes de barcos e as emisións de pintura raspada.
-Animar ao uso de pinturas atóxicas para pintar barcos, melloramentos na limpeza dos cascos debaixo do agua para previr grande cantidade de refugallos.
-Coordinar axencias reguladoras para desenvolver un sistema para recollida de materiais tóxicos nos portos deportivos.
-Desenvolver unha planilla de controlo para os directores de portos para asesorar o estado corrente e o progreso anual dos esforzos en controlar a contaminación.
-Folletos e mapas de portos locais con lugares con servizos para sacar aceite e contaminantes e advertencias en como usar barcos conscientemente.

47- SOBRE AS CARENCIAS NO INFORME DE SUSTENTABILIDADE AMBIENTAL

Requerimento que estabelece a Lei 9/2006 de 28 de Abril, nos seus artigos 3.1.a e 3.2.a. “Tal informe há de ser accesibel e intelixibel para o público (artigo 8.4) e reflectir entre outros aspectos os provabeis efeitos significativos no meio ambiente incluídos aspectos como a biodiversidade, a povoación, a saúde humana, o agua, o ar, a paisaxe e a interrelación entre estes factores (Anexo I, f) asi como as medidas previstas para prevenir, reducir e, na medida do posíbel, contrapesar calquera efeito negativo (Anexo I, g).
Segundo estabelece o artigo 4.2 e o Anexo II da mencionada Lei 9/2006 a determinación de efeitos significativos no meio ambiente há de ter en conta, entre outros, os seguintes aspectos:
O carácter acumulativo dos efeitos (Anexo II, apartado b)
Os riscos para a saúde humana ou o meio ambiente (devidos, por exemplo, a acidentes) (Anexo II, apartado d)
A magnitude e alcance espacial dos efeitos (área xeográfica e tamaño da povoación que podan verse afectadas) (Anexo II, apartado e)
A superación de estandares de calidade ambiental ou de valores limite (Anexo II, apartado f.2º).
Pensamos que o Estudo de sostenibilidade Ambiental non ten a calidade nin o rigor suficiente para estudar adecuadamente as repercusións sobre os recursos naturais destas infraestruturas.

48- SOBRE A CONTRADICIÓN DE XEITO FLAGRANTE CON DIRECTRICES DE ADMINISTRACIÓNS PÚBLICAS

Aparte das leis que incumple este proxecto explicadas en outros pontos:
Contradí as directrices do Ministerio de Medio Ambiente enunciadas no documento “A Estratexia para a Conservación da Biodiversidade do estado español” onde a conservación da natureza defínese non só como unha obriga ética, senon como unha necesidade de supervivencia e onde se recoñece ás rias galegas como habitats costeiros de Interese na Unión Europea”.
E contradí as directrices da Xunta de Galiza que na Rede Natura 2000 recoñece na rías numerosos espazos naturais protexidos.
Non debe esquencerse que o mandato constitucional contido no artículo 45.2 CE/1978 relativo ao deber de velar pola utilización racional de todos os recursos naturais co fin de protexer e mellorar a calidade da vida e defender e restaurar o medio ambiente, vai dirixido a todos os poderes públicos.

49- SOBRE AO ABUSO DE VIDEOVIXILANCIA EN ESTAS INSTALACIONES

Todas as instalacións náutico deportivas están controladas por videocámaras de vixilancia que soen ser omnidireccionais polo que gravan en todas direccións. Esto constitúe un atentado á privacidade e á intimidade das persoas que pasean polo litoral, e para a veciñanza que vive nos arredores, xa que estas cámaras chegan a ter ate 50 m. de alcance, gravando todo o que pasa ao redor, incluso o que pasa dentro das casas que están ao seu alcance.
O monstro da videograbación expándese e todo cidadán pode ser perxudicado polos seus ollos electrónicos, porque, a pesares de haber unha lei que regula o seu uso, hai un baleiro negro lexislativo que, controle e impoña prohibicións e sancións particulares que abusen da información gravada. O fenómeno se desliza na intimidade, e pode traducirse en uso político de datos sensibles, en espionaxe, persecución política, extorsión, chantaxe, etc.

50- SOBRE OS IMPACTOS CONCRETOS NA RÍA DE VIGO

Agresión a espazos protexidos. A Ría de Vigo é un val mariño de 35 Km. de lonxitude considerado polo ministerio de medio ambiente, xunto coas demais rías galegas, como hábitat costeiro de “Interés na Unión Europea” (documento sobre a estratexia para a conservación da biodiversidade no estado español) e que comprende ate cinco areas, cunha superficie total de 5.432 Has., propostas pola Xunta de Galiza para a súa inclusión na “Rede Natura 2000” como Lugares de Importancia Comunitaria, declaradas provisionalmente como “Espacios naturais en réxime de protección xeral” Os espazos naturais protexidos na Ría son: Enseada San Simón, Costa da Vela, Illas estelas, Foz do Miñor e Illas Cies. Os proxectos de ampliación dos portos deportivos terá diversos efectos negativos sobre estes espazos.
Estas obras afectarían, como explicamos no punto mais adiante, á Enseada de San Simón espazo da Rede Natura 2000, catalogado xa como Lugar de Importancia Comunitaria, polo que serían de aplicación as obrigas da Directiva 92/43/CEE, que no artigo 6.2 dispón que os Estados membros adoptarán as medidas apropiadas para evitar, nas zonas especiais de conservación, o deterioro dos hábitats naturais e dos hábitats de especies, así como as alteracións que repercutan nas especies que motivaran a designación da zona.

Impacto na Enseada San Simón. O aumento de depósitos, nesta enseada, coa conseguinte perda de fundo é claramente constatabel desde as últimas décadas. Este proceso de colmatación leva asociado unha troca de especies que repercute na reducción das zonas de marisqueo de bivalvos e que fai previsíbel a perda da enseada como ecosistema mariño. Os eventos que contribúen a esta forma de degradación son: O enbalsamento do río Oitavén que provoca unha perda de correntes coa conseguinte reducción do efecto do lavado e arraste de materiais cara o exterior da Ría. E tamén os incendios forestais, que favorecen o poder erosivo das aguas de escorrentía, e así o aporte de sedimentos ao sistema.
Con todo a contribución mais importante ven probablemente dada pola interdependencia que o réxime de mares determina entre as diversas zonas da Ría. Na mare alta a enseada fica chea de agua pobre, en principio, en material particulado, agua que, no baleirado da mare baixa, arrastre cara o exterior os sedimentos terríxenos. É claro que a perda de fundo diminúe a cantidade de agua que pode entrar con mare alta e, polo tanto, a capacidade total de lavado. Mais se a agua entrante na mare alta ven xa carrexada de materiais en suspensión o anterior proceso fica invertido, converténdose a enseada de S. Simón nunha zona de depósito de sedimentos procedentes das zonas medias da Ría.
Ademais do efecto de estrangulamento da Ría, ralentizando as correntes, provocado polos recheos ao facer os espigóns de abrigo destes portos, en concreto o de Massó porque coincide á altura do recheo de Bouzas noutro lado da ría, terán un efecto moito mais agudizado nesta enseada, debido que as correntes son moito mais débiles nesta zona, xa que son como un fondo de saco.
Impacto na poboación de arroás (Tursiops truncatus). Na Ría de Vigo, topase case con toda seguridade a poboación residente máis importante de Europa, ao terse rexistrado un bando de preto de cen individuos. As mandas que percorren a ría son grupos familiares de femias con crías e novas dos anos anteriores. Os arroaces son de hábitos costeiros e circulan frecuentemente a escasos metros do litoral, polo que coas novos proxectos de portos deportivos e as novas ampliacións propostas, desprazaríanse cara outros lugares, seguramente fora da Ría. O arroaz está incluído nos Anexos II e IV da directiva comunitaria 92/43/CEE, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres, catalogado como “especie de interese comunitario”, sendo preciso para a súa conservación designar zonas especiais de conservación e requiren protección estricta”.
Rexeitamento da veciñanza. Na ría de Vigo hai varios portos deportivos que teñen moito rexeitamento social. Destes hai tres que hai que destacar.
-Proxecto de porto deportivo de Massó. en Cangas coa urbanización de luxo asociada. Este proxecto cheo de irregularidades xurídicas e levado aos tribunais varias veces foi parado durante mais de dous anos por veciñas e veciños opostos a esta manobra especulativa.
-Porto deportivo de Punta Lagoa en Teis. Este porto deportivo ten varias sentencias xudiciais de derrube e esta afectando gravemente á praia de Riós.
-Dársena de Bouzas. A dársena de Bouzas é o único e escasísimo espazo marítimo do litoral de Bouzas que o Porto de Vigo deixou sen aterrar, aínda que somos conscientes que a súa intención no era esa. Este espazo debe ser para o desfrute de todos e todas e non que se privatice como está pasando con estas embarcadoiros deportivas, que cada vez ocupan unha extensión máis grande da lámina de auga.
Esta dársena apenas ten circulación das augas, polo que todo o lixo e contaminación que entra tarda moito en saír. Os donos das embarcacións deportivas teñen bastante culpa no deterioro ambiental da dársena xa que, na rampla, limpan os cascos das embarcacións botando deterxentes e lixo ao mar, teñen aparecido manchas de aceite e gasolina procedentes destas embarcacións e incluso apareceu algunha batería debaixo destes peiraos.
Considéramos que unha dársena tan pequena que é usada como zona de baño durante o verán por moitas persoas debería ser incompatíbel co uso de atraques deste tipo de embarcacións. Habería que diferenciar as zona segundo o uso que se lles da. En Bouzas hai outros sitios onde poderían estar estes embarcadoiros, como a zona do Liceo, xa que son zonas moito degradadas e o seu impacto seria menor, ou en mariñas secas en terra.
Porque o banco de ameixa de Bouzas, que foi o mais importante de toda a Ría chegando a producir 940 toneladas de ameixa no 1967, e que debido aos aterramentos foi descendendo a súa producción ata 1 soa Tm. no 86, segue a producir ameixa de excelente tamaño e calidade, polo que as administracións deberían por todos os medios, para recuperalo. Así as embarcacións deportivas ai están demais.
Respecto ás embarcacións tradicionais parécenos ben que segan ai, con embarcadoiro ou non, mais o novo peirao que se instalou coa desculpa de que era so para embarcacións tradicionais non é mais que unha manobra especulativa da asociación de mariñeiros tradicionais e deportivos, xa que así sacan as embarcacións tradicionais dos outros peiraos flotantes e venden estes amarres baleiros, facendo un bo negocio.
Ademais o uso que se lle da a estes embarcadoiros é ridículo, é un almacén expositor de embarcacións, xa que a maioría delas non saen a navegar nunca, están ai para que os seus donos podan presumir de ter barco e, se cadra, unha vez ao ano, como moito, levar a colegas a dar un paseo pola Ría.

CONCLUSIÓNS:

Por desgracia, a saturación de instalacións portuarias, que cobren a costa de formigón, desdibuxándoa e alterando gravemente os procesos naturais, é unha constante que se repite ao longo do litoral.
O abanico de impactos negativos asociado aos portos deportivos, como xa comentamos é moi extenso. Mas Todos estes efectos tan prexudiciais para o ecosistema costeiro son ignorados no documento deste Plano director. Polo que solicitamos que se fagan estudios serios para refacer de un verdadeiro Plano de ordenación do litoral galego onde se contemple o levantamento das instalacións náutico deportivas que xeneren maiores impactos, que se aposte por un modelo de turismo cultural e sustentábel, que se recuperen e conserven os sinais de identidade das nosas vilas e aldeas mariñeiras, que se conserve o noso patrimonio marítimo e que se prohiba a construcción de mais recheos, portos deportivos, e ampliacións destes.

ELEVADO NIVEL DE COMPETICIÓN EN EL V CONCURSO HÍPICO CIDADE DE NARÓN

2008-08-14T12:13:00.000-07:00

120 jinetes de primer nivel saltarán este fin de semana en el Paseo Marítimo de Xubia, entre ellos el leonés Ávaro Uarte favorito en la prueba de potencia, junto con el local Poves, ganador absoluto de la pasada edición

Gracias a iniciativas como este V Concurso Hípico Cidade de Narón la comarca ofrecerá a unas 10.000 personas, se calcula, “ocio alternativo de calidad”. El programa se completa con un poni club y un parque infantil para los más pequeños, paseos en calesa y exhibiciones de disciplina canina

Narón, 14 de Agosto de 2008.- La concejala de Turismo del Ayuntamiento de Narón, María del Mar Gómez, presentó la quinta edición del Concurso Hípico que se celebrará durante este fin de semana en el Paseo marítimo de Xubia. La concejala apuntaba “los cinco años que avalan la madurez de una actividad que gana en atractivo en cada edición”, sobre todo, continuaba por ser una “magnífica alternativa de ocio de calidad”.

Así, en su quinta edición la consolidación del Concurso está garantizada con más de 120 jinetes inscritos, casi el doble que en 2007, señalaba el Presidente del Club Hípico Gándara, Juan Chedas, quien además expresó su deseo de que Narón entre en el calendario hípico garantizándole al Concurso un espacio permanente. Una idea que parece factible con las pequeñas reformas que se acometerán próximamente en las inmediaciones del Paseo.

Los más de medio centenar de participantes que competirán este fin de semana en Narón proceden tanto de Ferrolterra -Belelle, Camposa, Granxa do Souto, Pontedeume-, así como de A Coruña y de hípicas de León y Madrid. El gran ausente, en esta ocasión, es el vecino Portugal, según Chedas “una recién estrenada normativa les requiere de nuevas licencias que les causan muchos problemas para participar en nuestros concursos a nivel nacional”.

Los vencedores de la competición naronesa se repartirán sobre 8.000 euros en premios, además de trofeos y medallas entre los participantes.

Será precisamente el domingo cuando se dará paso a las pruebas más importantes de salto y potencia, en la que se medirá la capacidad del caballo a la hora de saltar obstáculos.

ACTIVIDADES LÚDICAS PARALELAS

La cita equina, en el paseo marítimo de Xuvia, contará además con otras actividades lúdicas paralelas: una escuela de ponis para niños a cargo de monitores especializados, exhibiciones de disciplina canina a cargo del adiestrador profesional de la organización ONCE, Pedro Salas, paseos en coche de caballos aprovechando el entorno del paseo marítimo y un parque infantil para los más pequeños.

NOMBRAMIENTO “ORDEN DE CABALEIROS”

Además tendrá lugar en el transcurso del evento la distinción de Cabaleiro de Galicia con la “Insignia de Plata” a Francisco Martínez, un conocido dentista local y que paralelamente ha dedicado parte de su vida al mundo del caballo. El delegado de la Orden para la provincia de A Coruña, Juan Chedas, será el encargado de hacerle entrega de la insignia que le acredita como Cabaleiro y de imponerle la tradicional capa en un protocolario acto donde la puesta en escena resulta de gran importancia.

El nombramiento de madrina recaerá, en esta ocasión, en la actual concejala de Cultura de Narón, Manuela López Sequeiro, por su incondicional apoyo al Concurso.

El Conde de Salvatierra, Cayetano Martínez de Irujo; el periodista, Luis del Olmo; el ex presidente de la Xunta de Galicia, Manuel Fraga Iribarne, son sólo algunas de las personalidades ilustres a las que se ha hecho entrega del título.

ACONDICIONAMIENTO PASEO MARÍTIMO

La pista ha sido habilitada especialmente para la ocasión y cuenta con una superficie exterior de 90 x 70m y un total de 120 boxes, dispuestos para inscritos oficiales y para otras pruebas complementarias.

PROGRAMA

VIERNES, 15 AGOSTO

Mañana: pruebas no oficiales

11:00 Gymkhana
12:00 prueba 0,80
13:00 prueba 1,00 m

Tarde: pruebas oficiales

17:00 Grupo V- 1,10-
18:00 Grupo IV- 1,20-
19:00 Grupo III- 1,30-

SÁBADO, 16 AGOSTO

Mañana:

10:00 Gymkhana
11:00 Exhibición canina
12:00 prueba 0,80
13:00 prueba 1,00 m

Tarde:

16: 00 Exhibición canina

17:00 Grupo V
18:00 Grupo IV
19:00 Grupo III

DOMINGO, 17 AGOSTO

Mañana:

11:00 Gymkhana
12:00 prueba 0,80
13:00 prueba 1,00 m

Tarde:

17:00 Grupo V
18:00 Grupo IV
19:00 Grupo III
20:30 Potencia

Sainz pregunta al Gobierno por qué casi todos los radares de tráfico no están en los “puntos negros” de las carreteras gallegas

2008-08-14T11:37:00.000-07:00

En el Senado, a través de una batería de preguntas escritas
Sainz preguntará al Gobierno por qué casi todos los radares de tráfico no están en los “puntos negros” de las carreteras gallegas
• La senadora gallega lamenta que sólo 8 de los 57 radares fijos instalados en Galicia estén en los puntos con más accidentes de la Comunidad
• Pide coordinación entre Fomento y la DGT para la instalación de radares
• Reclama explicaciones al Ejecutivo sobre el criterio de instalación y eficacia de los radares

14,ago,'08.- La senadora del Partido Popular por la provincia de La Coruña, María Jesús Sainz, dirigirá una batería de preguntas escritas al Gobierno para pedir explicaciones sobre la instalación de radares fijos en las carreteras gallegas, ya que en su mayor parte no coinciden con los llamados “puntos negros” de las carreteras.

Sainz ha indicado que un estudio realizado por la Asociación de Automovilistas Europeos ha dado a conocer que de los 57 radares fijos que se encuentran instalados en Galicia, sólo 8 se localizan en algunos de los 48 “puntos negros” que se han contabilizado en esta comunidad. En dicho estudio, se realiza una comparativa con otras comunidades autónomas donde el porcentaje de coincidencia es superior, lo que, a su juicio “resulta chocante, sobre todo si tenemos en cuenta que, lamentablemente, el número de accidentes de tráfico registrados en Galicia es muy elevado”.

Por otro lado, el citado estudio señala que en el año 2007, se han producido 3.289 accidentes con víctimas en los 802 “puntos negros” existentes en todo el territorio nacional, lo que supone un incremento del 6,5% en el número de siniestros respecto al año 2006.

La senadora gallega ha mostrado la preocupación del Grupo Popular por las conclusiones de este estudio, que ha puesto de manifiesto “la falta de coordinación entre el Ministerio de Fomento y la DGT a la hora de instalar radares, pues según parece, no se han tenido en cuenta los “puntos negros” para su instalación”.

Por todo ello, la senadora popular reclamará, a través de una batería de preguntas, explicaciones al Gobierno sobre su criterio de instalación y eficacia de los radares, de los estudios que maneja para su localización, entre otras cuestiones:

PREGUNTAS AL GOBIERNO-

¿Qué criterios utiliza la Dirección General de Trafico a la hora de instalar los radares?
- ¿Existe algún tipo de coordinación con Fomento?
- ¿Cuál es la razón de que en Galicia sea tan bajo el porcentaje de radares fijos coincidentes con puntos negros?
- ¿El Gobierno dispone de algún estudio acerca de la eficacia, en términos de reducción de accidentes vinculados a la existencia de radares fijo? En caso afirmativo, ¿Cuáles son los datos más significativos?
- ¿En el último año, cuántos puntos negros se han reducido en las carreteras gallegas?
- ¿En cuántos puntos negros de estas carreteras, los accidentes están vinculados a exceso de velocidad?
- ¿Cuál es el objetivo de estos radares? ¿Existen datos de su eficacia?
- ¿Cuántos accidentes con víctimas se han producido en los puntos negros en Galicia en 2007? ¿Cuál es el porcentaje en relación con 2006?
- ¿Qué medidas se han tomado para reducirlos?

El PSOE gallego está seguro de que habrá elecciones anticipadas en otoño

2008-08-13T10:01:00.000-07:00

La necesidad de un gobierno fuerte es la excusa del PSdeG que decidirá la fecha en función de la convocatoria vasca

Las elecciones autonómicas gallegas se adelantarán a otoño, según fuentes consultadas por la SER y otros medios de comunicación, como El Foro. Emilio Pérez Touriño anunciará su decisión al inicio del curso político así como la fecha de la convocatoria.

La crisis económica es la razón que el Partido Socialista de Galicia utiliza para explicar el, casi seguro, adelanto electoral. La cita de marzo ocurrirá a finales de octubre o principios de noviembre aunque los socialistas gallegos todavía no tienen la fecha decidida.

Emilio Pérez Touriño anunciará su decisión al inicio del curso político. Mientras, el PSdeG mantiene reuniones continuas para analizar la situación que podría verse afectada por la posible convocatoria de elecciones en el País Vasco.

Riquezas y penurias en Galicia.

2008-08-13T09:55:00.000-07:00

El descanso veraniego es momento propicio para la reflexión y el pensamiento pausado sobre el diario acontecer, los problemas ya planteados y los que el otoño puede depararnos. Hallándonos en este afán los gallegos nos topamos con riquezas y con penurias; gozamos de abundancia en unas cosas y padecemos escasez en otras.

Tenemos empresarios que han demostrado sus éxitos con tesón, con esfuerzo, asumiendo riesgos pero con verdadera y racional determinación. Tenemos abundantes empleados y profesionales, gallegos trabajadores, inteligentes, emprendedores, personas sacrificadas que, cada uno en su ámbito, saben triunfar y generar beneficios para su tierra. Tenemos riqueza natural para extraer de ella medios de vida y obtener recursos que aplicar para la mejora de nuestra situación económica. Tenemos un patrimonio cultural digno de ser admirado por todo el mundo.

En suma, abundamos en ganas de lucha, en capacidad de aventura, en valor para enfrentarnos a cualquier situación.

Abundamos en políticos que, la mayor parte de las veces, solo muestran ineptitud e ineficacia. Pero carecemos de políticos con sentido auténtico de la Política, con mayúscula. Padecemos escasez de políticos que ofrezcan proyectos a largo plazo; que sepan escuchar a sus conciudadanos; que sepan encajar sus críticas y atender sus sugerencias; políticos, en fin, que despierten aspiraciones ilusionantes, planes realistas, propósitos alcanzables. Nuestros políticos, en general, solo miran a su ombligo, ni siquiera llegan a la punta de sus zapatos; en muchas ocasiones carecen de autoridad, como muestra el limitado, si no inexistente, peso en los centros de poder del Estado.

Estamos sobrados de palabrería y falta de compromisos serios y firmes. Estamos sobrados de discusiones bizantinas; de lanzamiento de recíprocos reproches, como afiladas dagas, aunque puedan volverse como un bumerán, mas pronto que tarde; estamos llenos de verborrea que desilusiona a la ciudadanía.

Abundamos en proyectos irrealizables; en soberbia política, en falta de sensibilidad hacia las personas; en individuos (también de sexo femenino) que se instalan en la lejanía cuando les colocan en el cargo, y que de inmediato olvidan su prometida “vocación de servicio”, convertida así en un tópico.

Nos inundan las ideas de lo que ha venido en llamarse debate “identitario” (por cierto, palabra inexistente en el diccionario), insistiendo en ello de forma machacona, con aplicación de ingentes recursos, cuando realmente estamos inmersos, aunque a algunos les cueste reconocerlo, en un modo de vida mundial. Baste con contemplar las manifestaciones externas del pueblo chino, a través de la ventana que nos ofrece la televisión con ocasión de las Olimpíadas. Un país tan lejano a la cultura occidental, y sin embargo no puede sustraerse a su influencia; los medios de comunicación todo lo pueden.

La identidad, lo que nos distingue de otros, lo que hace que seamos nosotros mismos y no otros, se consigue con la inteligencia, con el tesón de alcanzar los objetivos propuestos, con el esfuerzo en la aplicación de los recursos disponibles, con la capacidad de competir y ofrecer mejores productos y resultados que los demás. Y todo ello, también en la convivencia; también con el mutuo y recíproco entendimiento; también con y en la tolerancia; en suma, en la llamada sincera a la colaboración de todos, con proscripción de todo motivo de exclusión; nada de preterir, alejar, relegar; todo lo contrario, es inexcusable incluir, llamar, acercar, integrar.

Los gallegos podemos con todo esto, y con mucho más; ¡¡¡RESISTIREMOS!!! Deseemos que la ocasión que nos ofrecen las próximas elecciones autonómicas no sean una ocasión perdida más; de ocasiones perdidas también estamos sobrados.

Estoupa unha planta de gas en Toronto con miles de evacuados. REGANOSA é 2000 veces maior

2008-08-12T13:40:00.000-07:00

12 de agosto de 2008. O pasado día 10 de agosto na cidade canadiana de Toronto produciuse unha explosión de 220.000 litros de gas propano. Milleiros de pesoas deberon ser evacuadas nun radio de 1.6 Kms. REGANOSA posue en Ferrol unha planta de gas licuado cunha capacidade 2000 veces maior que os depósitos que estouparon en Toronto. Si esta mesma emerxencia acontecera en REGANOSA, habería que evacuar á totalidade da poboación de Ferrol, de Mugardos e á maioría de Fene. No entanto, o ridículo "Plan de Emerxencia Exterior" de REGANOSA só contempla como máxima area de afectación 400 metros!!!

Evidentemente este "Plan de Emerxencia" feito a medida das tremendas limitacións de Reganosa debidas á sua incorrecta localización, non contempla a posibilidade de ningún tipo de explosión. Precisamente estes días estase a informar á poboación de Mugardos das medidas que deben adoitar en caso de accidente na planta: collan cinta aillante e selen portas e fiestras. Non saian á rúa!. Non utilicen os interruptores das luces!. Escoiten a Radio Galega, serán informados!.

Mirade as imaxes do accidente. Aínda se esta a tempo de evitar unha traxedia. REGANOSA non cumpre a lei e debe sair da Ría de Ferrol!

GALICIA APORTA AL ESTADO UN MODELO PARA LA PROMOCIÓN CUALITATIVA DE LOS PROFESIONALES DEL SERVICIO HOSTELERO

2008-08-12T05:16:00.001-07:00

La primera semifinal autonómica iniciará en noviembre el proceso clasificatorio para el primer campeonato de España (Sumilleres, Maitres y Barman) apoyado por los empresarios
Un proyecto para la promoción de los profesionales del servicio hostelero, la elevación de sus niveles de calidad y el reconocimiento social de sus actores, empezará a desarrollarse a mediados de noviembre en Galicia, con la primera de las pruebas autonómicas de clasificación para la final española que también se celebrará en Galicia en 2009. Al asumir este proyecto concebido por el grupo y revista HG&T, a partir de una idea original de su director Guillermo Campos, el primer Campeonato de España para Profesionales del Servicio se presenta como una contundente apuesta de la Federación Española de Hostelería (FEHR) y CEHOSGA, su componente gallega, por incentivar la profesionalización de un colectivo de vital importancia en el sector turístico como son los camareros. La Organización y las cúpulas presididas por José María Rubio y Juan Silva mantienen un comité de trabajo coordinado.

El renovado certamen propiciará la búsqueda y potenciación de los camareros “top” del año en toda España, profesionales comprometidos que sepan ofrecer el mejor servicio, desde la recepción y asistencia al cliente hasta la elaboración de los diferentes tipos de café, pasando por la recomendación de vinos o menús en más de un idioma, el trinchado ante el comensal, y demás conocimientos específicos comunes (acta de Camarero top) o de hiper especialización ( entre los que se proclamarán los respectivos campeones de Jefes de Sala-Maitres, de Sumilleres y Barmen).

Las pruebas se desarrollarán por tanto en dos fases: una primera, común para todos los participantes seleccionados que optan a la novedosa acta de Camarero top (mediante una prueba teórica y ocho prácticas, a través de las que se pretende promover y reconocer a los profesionales de mejor nivel y “versatilidad”), y una segunda fase en la que estos profesionales que han demostrado mejor formación a través de las pruebas precedentes (y en función de las puntuaciones obtenidas y sus propias preferencias), optarán a uno de los podium según compitan en el campeonato de Jefes de Sala-maitres, Sumilleres o de Barman, reservados para el personal más relevante, entre los buenos, de la sala o la barra.

Para acceder a la fase final o Campeonato de España de cada una de las tres especialidades, es imprescindible participar en los respectivos campeonatos autonómicos (fase de selección). A la final accederán los mejor clasificados de la fase común en cada semifinal territorial en función de la media estatal, y de forma automática los podium ganadores en las semifinales. Se estima que la convocatoria movilizará activamente en torno a 500 profesionales.

Podrán participar en la semifinal gallega el personal del servicio –camareros, jefes de sala, sumilleres o barman- que desarrollen su trabajo en cualquier establecimiento de hostelería en Galicia. En coherencia con la convocatoria y con los fines de la misma _especialmente en lo que atañe al compromiso de incentivar la profesionalización y competencia de los mejores trabajadores_ un Comité Selección en el que tendrán peso decisivo las Organizaciones empresariales implicadas en la elevación del nivel de su propio personal de sala o barra, determinará, junto con la Organización y las asociaciones representativas de los colectivos convocados, los aspirantes admitidos a la prueba común (Camarero top) que otorga acceso a los respectivos campeonatos.

El jurado que evaluará los conocimientos, técnica y habilidades profesionales de los participantes seleccionados, estará formado por una decena de mesas de calificación y más de treinta componentes, todos ellos dirigentes empresariales, profesionales, docentes y expertos en la hostelería y el servicio, y de reconocido y contrastado prestigio y experiencia en todo el mundo, “mediáticos” incluidos. Además de las acreditaciones habituales, la Organización prevé una importante dotación económica para los campeones a fin de que contrasten su experiencia en foros internacionales.

El nuevo formato parte de la experiencia acumulada en las convocatorias con estos colectivos (iniciadas por HG&T tres lustros atrás) para “refundir sus propios objetivos (entre ellos, el reconocimiento público que han alcanzado sus compañeros de la cocina), pero también a la vista de las necesidades advertidas en las empresas y entre sus clientes, “que demandan una elevación del nivel medio profesional”.

Las bases completas de la convocatoria pueden consultarse en la web www.grupohgt.com, y a partir del 18 de agosto se abrirá el plazo para solicitar la participación en el certamen.

Mar Barcón recuerda a Aymerich: “Cada Euro que va al modelo catalán es un euro menos para Galicia”

2008-08-12T04:50:00.000-07:00

A Coruña, 12 de agosto de 08. La Secretaria de Organización del PSdeG-PSOE se ha pronunciado hoy respecto a la política de financiación del partido y a la impecable actuación del Presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño: “ El Presidente continúa una vez más dando ejemplo y trabajando para conseguir la mejor financiación, al igual que ya hizo con las infraestructuras, y anteponiendo siempre los intereses de los gallegos y las gallegas a cualquier otro interés aunque ello implique hacer frente a los propios compañeros que defiendan intereses de otras comunidades autónomas, como ha acontecido con el PSC.”
Mar Barcón brindó asimismo un recordatorio a Aymerich: “Cada Euro que va al modelo catalán es un euro menos para Galicia”

Respecto a la actuación del PP, la Secretaria de Organización declaró que “El PP se mantiene en su línea de siempre: cuando Galicia ardía, su modelo era bandera de jardín y la frivolización al respecto; cuando Galicia necesitaba reformar su Estatuto, el PP bloqueó la reforma del Estatuto, y ahora que Galicia necesita a todas sus fuerzas políticas lideradas por el Presidente unidas para trabajar en pro del bienestar de la Comunidad el PP opta por desmarcarse y limitarse a hacer lo único que ha sabido hacer siempre: partidismo.”

FADEMGA FEAPS GALICIA RECIBE DE VICEPRESIDENCIA MÁIS DE 200.000 EUROS PARA O ‘PROGRAMA DE ATENCIÓN ÁS PERSOAS CON DISCAPACIDADE INTELECTUAL DE GALICIA

2008-08-12T04:46:00.000-07:00

Con esta axuda, a Federación poderá seguir desenvolvendo os programas de acción e axuda para mellorar a calidade de vida das persoas con discapacidade intelectual de Galicia e das súas familias

Santiago de Compostela, martes 12 de agosto de 2008; O presidente de FADEMGA FEAPS GALICIA, D. Julio Cortiñas, e o Vicepresidente da Igualdade e do Benestar, Anxo Quintana, veñen de asinar un convenio de colaboración mediante o cal FADEMGA recibirá 230.000 euros para a realización do ‘Programa de Atención ás persoas con Discapacidade Intelectual de Galicia’.

Gracias a esta colaboración, FADEMGA FEAPS GALICIA poderá desenvolver o citado programa, no que se inclúen servizos de transcendental importancia para as persoas e familias ás que a Federación presta o seu servizo e apoio. Estes servizos dos que falamos trátanse dos de: apoio e respiro ás familias de persoas con discapacidade intelectual, apoio ás persoas con discapacidade intelectual en situación de exclusión ou desvantaxe social e implantación da cultura e estratexia precisas para a mellora da calidade, onde podemos destacar o pulo que se lle concede á nosa publicación mensual ‘INFO XXI’.

O acordo polo miúdo

Máis en detalle, este acordo suporá a realización de medidas concretas en cada un dos programas levados a cabo por FADEMGA. Así, mediante o de ‘apoio e respiro ás familias de persoas con discapacidade intelectual’, polo que se traballa para mellorar a calidade de vida das familias, proporcionándolles os apoios necesarios, con accións dirixidas a dar información, formación e axuda e tratando de favorecer a creación dun ámbito familiar apropiado e integrador, contará con financiamento para desenvolver as súas dúas áreas de intervención: o servizo de respiro familiar (favorecer a permanencia das persoas con discapacidade no seu ámbito familiar, aliviando a sobrecarga da súa familia ao ofrecerlles estancias curtas, máis longas ou de fin de semana en centros e tamén ao ofrecerlles servizos específicos e apoios puntuais no domicilio familiar) e o servizo de apoio familiar (accións de apoio ás familias que favorezan actitudes e condicións de cara á integración familiar e á mellora da calidade de vida de todos, persoas con discapacidade e familias. Entre estas accións inclúense escolas de pais, grupos de formación de pais, servizos de acollida, actividades lúdicas, xornadas de convivencia ou asesoría xurídica) .

O segundo pilar deste ‘Programa de Atención ás persoas con Discapacidade Intelectual de Galicia’ é o apoio ás persoas con discapacidade intelectual en situación de exclusión ou desvantaxe social, adultos Sós, envellecemento prematuro, integración social de reclusos e ex-reclusos, así como programa de vacacións e programas complementarios ao emprego. Con estes máis de 200.000 euros poderase seguir traballando na mellora da calidade de vida das persoas con discapacidade intelectual de Galicia, así como seguir prestando axuda e asesoramento ás súas familias.

Para finalizar,este acordo tamén contempla dentro das actividades a financiar a implantación da cultura e estratexias precisas para a mellora da calidade, que será conseguido en base á formación de técnicos e directivos, o apoio e reforzo para a realización e implantacións de plans estratéxicos e de calidade, así como a mellora das ferramentas informativas. Neste último punto, fundamental para FADEMGA FEAPS GALICIA, prestarase especial atención á edición do boletín mensual INFO XXI, o Boletín Diario de Novas, a actualización da Guía de Recursos da Federación e a elaboración dunha Guía de estilo xornalístico sobre a discapacidade.

DAVILA PIDE AO GOBERNO QUE INCREMENTE O NÚMERO DE POLICÍAS PARA A PROTECCIÓN DAS VÍTIMAS DA VIOLENCIA DE XÉNERO

2008-08-11T12:40:00.000-07:00

A deputada do BNG advirte de que “existe unha evidente falta de medios para protexer ás mulleres vítimas de malos tratos” e solicita que nos Orzamentos do Estado para 2009 “se consignen as partidas necesarias para garantir unha aplicación efectiva da LeI Integral contra a Violencia de Xénero

Madrid,11 de Agosto 08. A parlamentaria do BNG no Congreso dos Deputados, Olaia Fernández Davila, ven de presentar unha iniciativa na que lle demanda ao Goberno que incremente os medios policiais para a protección das vítimas da violencia de xénero.

A deputada nacionalista considera que a Ley Integral contra a Violencia de Xénero, que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2005, “foi un paso histórico (....) pero vemos como empezan a cobrar razón as voces que dende un principio advertirion que a lei podería quedar sen efectividade se non se acompañaba dunha dotación orzamentaria suficiente para a súa aplicación, especialmente no referido á creación de xulgados especializados e na protección das vítimas”.

Só 600 policías para atender 36.000 ordes de protección

Así, Davila denuncia que “neste momento existe un claro déficit de persoal policial para protexer as vítimas da violencia de xénero”, tal e como puxeron de manifesto o pasado 28 de xullo todos os sindicatos con representación no Consello Xeral da Policía.

E é que segundo os últimos dados, a Unidade de Protección de Mulleres Maltratadas só conta con 600 axentes, para atender as 36.000 ordes de protección -solicitáronse un total de 91.441- dictadas polos xuíces dende que se comezou a aplicar a lei.

Neste sentido, a deputada do BNG subliña que “durante o debate parlamentar da lei consideráronse necesarios uns 5.000 policías para facer efectivo o seu cumprimento”.

Deste xeito, Davila denuncia que “neste momento nas grandes cidades do Estado cada policía adicado á protección das vítimas da violencia de xénero ten ao seu cargo máis de 20 ordes de protección de vítimas, cando os protocolos de instrucción fixan un máximo de 12 ordes por axente para garantir unha protección efectiva”, unha situación que aínda se agrava máis nas comisarías locais ou de distrito.

Os Orzamentos do Estado para 2009 deben recoller as partidas necesarias para garantir o cumprimento da lei

A este respeito, a deputada do BNG comparte as críticas dos sindicatos ao feito de que o último Catálogo de Postos de Traballo para o Corpo Nacional de Policía, aprobado polo Goberno e que entrou en vigor en xaneiro deste ano, “non contemplase un dimensionado en recursos humanos e orzamentarios acorde coa magnitude do problema ao que nos enfrontamos”.

Ante esta situación, Olalla Fernández Davila solicítalle ao Goberno que nos Orzamentos Xerais do Estado para 2009 “se incrementen os recursos para garantir unha aplicación efectiva da Lei Integral de Medidas contra a Violencia de Xénero, especialmente no referido á creación de xulgados especializados e ao incremento do número de axentes de policía destinados á protección das vítimas”.

Asimesmo, pregúntalle ao Goberno se “é consciente de que a falta de medios para garantir a seguridade das mulleres vítimas da violencia de xénero pon en perigo moitas vidas” e, polo tanto, se “vai incrementar con carácter de urxencia o cadro de persoal da Unidade de Protección de Mulleres Maltratadas”.

Por útimo, e entre outras cuestións, a deputada do BNG solicita información sobre o número de axentes destinados en Galiza á protección das vítimas de malos tratos.

Investigadores de las Universidades de Extremadura y Vigo baten el récord mundial en simulación electromagnética en el CESGA

2008-08-11T11:51:00.001-07:00

Investigadores de las Universidades de Extremadura y Vigo baten el récord mundial en simulación electromagnética en el CESGA

Prácticamente duplican el record anterior al resolver un problema de 150 millones de incógnitas.

El nuevo desarrollo permite aplicaciones inmediatas en las industrias naval, aeroespacial y de telecomunicaciones entre otras.

Santiago de Compostela, Lunes 11 de agosto de 2008: Un grupo mixto de investigadores de las Universidades de Extremadura y Vigo junto con técnicos del Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) ha logrado resolver un problema electromagnético de 150 millones de incógnitas utilizando el superordenador Finis Terrae instalado en el CESGA, a considerable distancia del anterior récord mundial, situado en 85 millones de incógnitas, a cargo de un grupo de investigadores turco. El trabajo científico realizado para este reto continúa, con la perspectiva de alcanzar los 250 millones de incógnitas este invierno, también gracias al soporte del supercomputador del CESGA.

La aplicación empleada en el reto (HEMCUVE++) es el resultado de un proceso de desarrollo continuado del equipo investigador, iniciado en el año 1999 a través de un proyecto financiado por NAVANTIA. El objetivo ha podido cumplirse gracias a la estrecha colaboración existente entre los investigadores y los técnicos responsables del Finis Terrae. Para abordar esta simulación ha sido necesario utilizar tan solo 64 de sus 142 nodos, lo que equivale a 1024 núcleos de proceso y 5,4 Terabytes de memoria RAM. Los cálculos se han completado en 6 horas, de las que 3 horas y media han sido empleadas en la inicialización del algoritmo.

El investigador de la Universidade de Vigo Fernando Obelleiro destaca que “el Finis Terrae es una máquina estupenda para este tipo de reto. Aunque existen máquinas más potentes, la arquitectura de Finis Terrae es idónea para nuestra aplicación”.

Aplicaciones prácticas del nuevo desarrollo

En la carrera por resolver problemas electromagnéticos de cada vez mayor complejidad hay muchos grupos de investigación de todo el mundo, pero, según Luis Landesa, miembro del equipo procedente de la Universidad de Extremadura, “lo interesante de esta carrera es aprovechar al máximo los recursos disponibles, lo que exige pensar mucho, sacar la parte más científica de nosotros”.

A pesar de que los trabajos realizados para abordar este reto forman parte del ámbito de la investigación básica, “el código computacional que estamos desarrollando nos servirá para los usos aplicados en los que trabajamos”, explica Landesa.

Los usos aplicados a los que se refiere son la resolución de problemas electromagnéticos en el diseño de grandes estructuras dotadas de sistemas de radio, como barcos, aviones y vehículos terrestres. “Los fenómenos electromagnéticos se pueden simular computacionalmente”, explica Obelleiro.

Así, su trabajo se centra en buscar la manera más eficiente de simular el comportamiento electromagnético de las estructuras en la etapa del diseño para poder verificar y garantizar el cumplimiento de los requisitos electromagnéticos impuestos por la industria o las administraciones, minimizando así los problemas posteriores al proceso de fabricación. “Cuando construyes un barco puedes tener problemas de interferencias entre las antenas que lleva. Construirlo y ver qué pasa es muy caro, de ahí la simulación, que permite hacer diseños virtuales del barco y observar también de forma simulada las reacciones e interacciones entre sus distintos elementos, como el de las antenas y radares”, detalla el investigador de la Universidade de Vigo.

La clave está en el nuevo algoritmo

La dimensión de los problemas que hay que llegar a resolver para realizar estas simulaciones es enorme. Después de mucho tiempo utilizando técnicas aproximadas, que aportaban una idea un tanto burda del comportamiento electromagnético de las estructuras, la evolución de los ordenadores y el desarrollo algorítmico han permitido que, a través de técnicas de gran rigor, se puedan analizar estos problemas. “Estamos hablando de millones de incógnitas que nos permitirán analizar y en último termino predecir el comportamiento electromagnético de estructuras de grandes dimensiones eléctricas con un lujo de detalles hasta ahora inabordable y esto sin duda supondrá importantes ventajas competitivas para aquellas industrias con acceso a esta tecnología”, explica Landesa.

El algoritmo desarrollado por el grupo de investigadores permite escalabilidades hasta ahora impensables. El código se ejecutó sobre 1024 núcleos de proceso con una eficiencia próxima al 100% mientras que los anteriores intentos de otros equipos tan solo consiguieron llegar a 48 procesadores presentando una baja eficiencia en su paralelización. Este hecho es de vital importancia para aprovechar al máximo la capacidad de las nuevas generaciones de supercomputadores, dotados cada vez de un mayor número de procesadores.

Este record también abre la puerta a la aplicación del electromagnetismo computacional en campos como la biomedicina (imágenes radar para detección de tumores, influencia de terminales móviles en el cuerpo humano, etc.), diseño de metamateriales (materiales artificiales con propiedades electromagnéticas inusuales, con gran importancia en la creación de superlentes o paneles de invisibilidad), o el desarrollo de radares de penetración terrestre para la detección de minas antipersona, estructuras geológicas en el subsuelo, etc.
Acerca del equipo investigador

El equipo está compuesto por los investigadores Fernando Obelleiro y José Luis Rodríguez de la Universidade de Vigo y por Luis Landesa y José Manuel Taboada de la Universidad de Extremadura.

El equipo trabaja de forma coordinada desde hace años entre otros para la Armada y la empresa Navantia desarrollando sistemas que permiten abordar, mediante cálculos en supercomputadores como el Finis Terrae, estudios de compatibilidad electromagnética, con el objetivo de detectar interferencias entre antenas, predecir niveles de radiación peligrosa, estudiar su superficie equivalente radar, etc.

Acerca de CESGA

El Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) es el centro de cálculo, comunicaciones de altas prestaciones y servicios avanzados de la Comunidad Científica Gallega, sistema académico universitario y del Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC).
CESGA alberga el superordenador FINIS TERRAE, reconocido como Instalación Científico Técnica Singular por el Ministerio de Ciencia e Innovación.

Palmou advierte de que adelantar las elecciones es "una auténtica irresponsabilidad" y un "perjuicio" para los gallegos

2008-08-09T12:53:00.000-07:00

El portavoz de Justicia del Grupo Popular y diputado autonómico, Jesús Palmou, advirtió hoy al presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño, de que adelantar las elecciones autonómicas al próximo otoño es "una auténtica irresponsabilidad" y un "perjuicio" para la sociedad gallega.

A preguntas de los periodistas tras una rueda de prensa en Santiago, consideró que "lo lógico" es que, debido a la actual situación de crisis económica, el Gobierno de la Xunta "agote la legislatura" con el objetivo de buscar medidas que contribuyan a paliar una coyuntura "que afecta seriamente a los ciudadanos". "Eso sería lo responsable", apostilló.

De este modo, apuntó que marzo sería una fecha "lógica" debido a la celebración de los comicios europeos durante el mes de julio, pero insistió en que un adelanto que obligue a colocar las urnas antes de fin de año es "utilizar la facultad del presidente de modo absolutamente interesado, partidista y electoralista".

No obstante, remitió la decisión al presidente de la Xunta, quien tiene la potestad para convocar elecciones, aunque subrayó la "tremenda irresponsabilidad" que supondría la celebración de unos comicios "en perjuicio de la sociedad gallega".

LOBEIRA

Preguntado por la proposición no de ley presentada ayer por el diputado del BNG Bieito Lobeira para que el personal sanitario de Galicia tenga la obligación de conocer y hablar gallego y que las pruebas de idioma sean eliminatorias en las ofertas públicas de empleo, Palmou argumentó que "todos los ciudadanos gallegos" deben conocer el idioma y utilizarlo cuando sus funciones lo requieran.

No obstante, desprestigió la iniciativa nacionalista al relacionar la "sequía informativa de agosto" con las ganas de aparecer en los medios de comunicación de Lobeira, según el popular. "No hay más que ver la prensa de hoy, llena de fotos de Lobeira", espetó, y consideró que la de la utilización del gallego "es una buena excusa".

La Ley del Paisaje de Cantabria habrá de ser, como mínimo, como la que está tramitando Galicia

2008-08-09T12:48:00.000-07:00

La primera comunidad autónoma en elevar a rango de ley la protección del paisaje fue la Comunidad Valenciana y posteriormente la Ley de Protección del Paisaje de Cataluña nos ofreció un texto exquisito, profesional y respetuoso hasta el nivel de facsímil del Convenio Europeo del Paisaje. En Cantabria ya se hablaba por entonces de la protección del paisaje, aunque ese concepto que todos entendemos y nadie sabe a ciencia cierta cuál es el alcance de su significado, en materia de regulación política claro está, comenzó a estrenarse en los foros oficiales, justo antes de las elecciones autonómicas en un congreso celebrado en el Palacio de Exposiciones de Santander.

Posteriormente, el Estado Español ratificó recientemente el Convenio Europeo del Paisaje en un alarde de compromiso que esperamos ver cumplido en un plazo menos informal que la propia ratificación del convenio, que cuanto menos ha resultado un 'pelín' relajada.

Para no aburrir mucho con datos, la cuestión es que Galicia ya ha iniciado los debates en su parlamento, aceptando la tramitación de su Ley del Paisaje, y otras comunidades están ya afilando el lápiz al respecto, tomando como pilar del conocimiento el citado Convenio Europeo del Paisaje, entre ellas Cantabria, según noticias ofrecidas por este diario.

Todas estas iniciativas son reacciones tardías al Convenio Europeo del Paisaje y a su reciente ratificación, y tomando como modelo a la adelantada ley catalana, es lógico pensar que ahora todas las comunidades van a apoyarse en este texto comunitario de la Comisión en la redacción de su normativa.

Lo paradójico viene después, cuando algunos llegamos a la conclusión de que nuestro país no puede comenzar con la simple aplicación del convenio, sobre el que se están asentando todas las normativas regionales, debido a que el estado de degradación paisajístico es tal, que es necesaria una fase previa de restauración para posteriormente abordar la creación de más puestos de funcionarios, en observatorios regionales y autocomplacientes, doctos, versados y con un discurso propio de cualquier Estado europeo, de los que llevan ejecutando normas claras en materia de paisaje durante mas de un lustro y forman parte de la idiosincrasia social.

Seamos realistas: en nuestro país y en Cantabria con más motivo por lo que argumentaré después, no podemos aplicar una normativa de intenciones, de observación, de catalogación y de cartografía. El desastre urbanístico es tan importante y generalizado, que lo primero que tenemos que hacer antes de aplicar una norma paisajística tan amplia y de profundo calado como es el Convenio Europeo, es intentar remediar el pésimo estado de las cuencas visuales, en las que no se ha hecho nada específico en materia de paisaje nunca. Es decir, elaborar una norma ejecutiva y clara que borre visualmente de nuestras autopistas y accesos a los núcleos urbanos, en un plazo de cinco años, los desastres de una práctica urbanística, que ha sido competencia exclusiva de nuestros arquitectos, que han tenido el absoluto privilegio de regularse a sí mismos como colectivo, ante el 'no sabe no contesta' de las administraciones competentes y su permisividad. Naturalmente hay excepciones notables, pero pocas en esta materia. Prevalece por desgracia la obra de autor, frente al respeto a lo preexistente, que es lo que crea paisaje urbano, identidad y cultura colectiva.

En Europa hay países como Suiza, Alemania o Francia que han hecho gala discretamente de sus leyes del paisaje, ejecutivas y claras por supuesto, y que han condicionado hasta las particiones de los cristales de las ventanas en determinados entornos urbanos. Francia dispone de una ley dedicada al paisaje desde 1993, donde el paisaje aparece integrado en todas las normativas del patrimonio histórico y natural. En el caso alemán, se trata de una norma federal que une la gestión del paisaje con la conservación de la naturaleza, lo cual es un concepto que a mí me parece muy acertado e inteligente y un ejemplo a seguir en Cantabria, dadas sus condiciones naturales y el bajo nivel de intervención humana en el medio

Desde la declaración del Parque Nacional de Yellowstone, hasta la construcción de Central Park en Nueva York, derribando previamente manzanas de edificios, hay una filosofía perfectamente cohesionada que vincula la sensibilidad y el respeto a la naturaleza como ecosistema, a la intervención más atrevida del paisajismo urbano. La cuestión es aceptar el verdadero concepto global del paisajismo como comprensión del medio, o aceptar las tesis del paisajismo como especialidad de la arquitectura y del urbanismo, que en mi opinión es algo parecido a querer ser ornitólogo estudiando en una pajarería.

En cuanto a la famosa Ley del Paisaje de Cantabria, como norma legal no debería, en mi no se si modesta opinión por lo clara, detenerse en formular intenciones que supusieran un quebradero de cabeza al jurídico ante el recurso del promotor agraviado, por poner solo un ejemplo.

Esta ley debería ser clara y previa a la adopción normativa del Convenio Europeo del Paisaje: se puede hacer o no se puede hacer tal cosa y estos son los límites. De esta manera podrán evitarse de partida los 'cantos del cuco,' motivados por un claro vació legal en materia de paisaje, o con normas de imposible aplicación por lo subjetivas que resultan, para posteriormente pasar al desarrollo de la norma europea, que tendrá una afección tan importante que ahora es imposible abordar en este país, aunque nos pese.

En cualquier caso regular bien es fácil. Tenemos otros ejemplos como los que nos dan los países mencionados. Poner coto al desmán urbanístico es fácil también en estos momentos, porque ningún constructor se va a preocupar de las limitaciones estéticas. Muy por el contrario puede ver una salida a la crisis en el urbanismo paisajista de calidad en Cantabria.

Cantabria está agotando por evolución el modelo cultural de la vaca, que dentro de poco tendrá que ser subvencionada por Turismo y tiene que pasar al modelo cultural de la calidad total como objetivo. Calidad en su entorno, en su paisaje como síntesis de su cultura y en la manera de planificar sus oportunidades de futuro. El paisaje puede dar nuevas oportunidades a esta región, como al resto de España, la cuestión no es sólo no perderlas, sino también valorarlas como un activo que a futuro supondrá el mayor atractivo de esta región. Pueden estar seguros.

Cuando leemos que aún no se sabe si hacer una ley específica para Cantabria o incluir determinadas normas sectoriales en la planificación urbanística, la pregunta que se nos ocurre es ¿que más da?, si al fin y al cabo cualquier regulación deberá estar plenamente coordinada a nivel autonómico al menos, para que no parezca una chapuza territorial que vuelva loco al ciudadano. Lo importante no es el aspecto formal de la norma, sino la cohesión, la oportunidad y el alcance de la misma. Crear una ley como la catalana para observar o catalogar, es iniciar una andadura larga, cara y poco concreta, que en nuestro país no es realista ni efectiva. Primero hay que crear conciencia colectiva de paisaje como patrimonio a través de la regulación básica y después intentar aplicar el Convenio Europeo que, no olvidemos nunca, no se ha hecho aquí, donde el paisajismo ni tan siquiera es una carrera universitaria oficialmente reconocida todavía.

Por tanto, Ley del Paisaje sí, pero ejecutiva y concreta.

A secretaria de organización do PSdeG-PSOE participou nun xantar organizado polos socialistas de Ferrolterra

2008-08-09T12:43:00.000-07:00

Mar Barcón: “os socialistas apostamos por Ferrolterra para que volva ser un motor social e económico para Galicia”

“O PPdeG parece querer convocar eleccións cada semana. Agora parecen preocuparse polos problemas dos galegos que non lles importaron cando gobernaban”

Ferrol, 9 de agosto de 2008.- Os socialistas de Ferrolterra celebraron hoxe un xantar no Roxal (Neda) no que participaron arredor de 200 persoas.

No encontro inteviron Catalina García, secretaria xeral do PSdeG en Narón, Iván Puentes, secretario do PSdeG na comarca de Ferrolterra e Mar Barcón, secretaria de organización dos socialistas galegos.

Barcón destacou que “os socialistas de Ferrolterra traballan moito e moi ben” algo que asegurou “percíbese na responsabilidade institucional acadada nos últimos tempos”. E afirmou que a colaboración dos militantes “significa moito para o Partido Socialista” porque eles son, segundo dixo, “os seus mellores interlocutores entre a Xunta e a sociedade”.

A secretaria de organización do PSdeG puxo tamén en valor as “destacadas” inversións dos gobernos central e galego nunha comarca, dixo, “pola que os socialistas apostamos para que volva ser un motor social e económico para Galicia”.

Barcón dirixiuse aos asistentes ao acto pedíndolles que “non fagades caso do nerviosismo do PP. Parece que cada semana queren convocar eleccións. Pero o chocante é que semella que é agora cando máis preocupados están polos problemas dos galegos, cando mentres gobernaban non lles importaron en absoluto”.

No seu discurso fixo mención tamén a que foi precisamente un ferrolán, Pablo Iglesias, quen fundou o PSOE, “foi o primeiro en procurar, dende a política, a igualdade de dereitos para tódolos cidadáns, unha máxima pola que seguen a loitar os socialistas hoxe e que poñen en práctica con propostas, proxectos e, sobre todo, realidades”.

Mar Barcón transmitiu tamén aos asistentes os saúdos do secretario xeral do PSdeG, Emilio Pérez Touriño e de toda a Comisión Executiva Nacional Galega do Partido.

Tamén participaron na xuntanza alcaldes da comarca de Ferrolterra, deputados, o senador Xavier Carro, delegados das Consellerías de Traballo e Política Territorial e outras personalidades destacadas da comarca.

Mar Barcón asegura que os socialistas “sempre defenderon os dereitos dos galegos residentes no exterior

2008-08-09T12:30:00.000-07:00

A secretaria de organización do PSdeG-PSOE asegura que os socialistas “sempre defenderon os dereitos dos galegos residentes no exterior, poñendo en marcha, por exemplo, os maiores avances en atención social para os emigrantes que se lembren”

Barcón afirmou que “a lexislación electoral actualmente en vigor é a mesma que cando gobernaba o Partido Popular, o único que cambiou foi a súa capacidade para conseguir os mesmos resultados electorais que tiñan antes na emigración”

Santiago, 8 de agosto de 2008.- A secretaria de organización do PSdeG-PSOE, Mar Barcón, explicou que os socialistas “sempre estiveron do mesmo lado, no da defensa dos dereitos dos galegos residentes no exterior”. Algo que amosaron, segundo Barcón, “poñendo en marcha os maiores avances en atención social para os emigrantes que se lembren”. E recordou, como exemplo, que “foi o PSOE quen impulsou o Estatuto da Cidadanía Española no Exterior”.

Pola contra, a secretaria de organización dos socialistas asegurou que o PPdeG “considerou sempre aos emigrantes, e parece seguir considerándoos, unha mercadoría electoral”.

Expuso ademais que “a lexislación electoral actualmente en vigor é a mesma que cando gobernaba o Partido Popular, no Estado e en Galicia, cando defendían que non había posibilidades de manipular o voto dos residentes no exterior”. “O único cambio que se ten producido foi no PP, un partido que antes tiña un liderazgo político do que agora, ao parecer, carece para conseguir os mesmos resultados que tiñan antes na emigración”, declarou.

Mar Barcón asegurou que “é preciso rematar coa descalificación reiterada dos populares aos emigrantes e coa deslexitimación do seu voto”. E engadiu que “os galegos do exterior son libres e deben ter para nós os mesmos dereitos e a mesma capacidade de decisión que teñen os residentes”.

En calquera caso, continuou, despois do espectáculo protagonizado polo Sr. Feijoo repartindo cheques de parte, ao parecer, do Sr. Louzán, é incrible que o PP se atreva a abrir a boca no que ao voto emigrante se refire”.